Uzasadnienie
"A" Biuro Prawno-Finansowe Spółka z o.o. [...].09.2001 r. złożyła wniosek do Wojewody za pośrednictwem Wydziału Urbanistyki i Architektury w P. o stwierdzenie nieważności decyzji [...] z [...] maja 2001 r., cofającej zgodę na zawieszenie urządzenia reklamowego na ścianie budynku przy ul. [...] w P. W uzasadnieniu wniosku zarzucono, że przedmiotowa decyzja cofa akceptację montażu konstrukcji reklamowej na budynku przy ul. [...] w P., natomiast brak było podstawy prawnej zarówno w sensie formalnym jak i merytorycznym do jej wydania.
Uznając, że decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta miasta narusza zasady art. 7, 8, 107 i 112 kpa i została wydana bez podstawy prawnej, gdyż przepisy prawa budowlanego nie przewidują instytucji cofnięcia braku sprzeciwu przy zgłoszeniu robót budowlanych - wnioskodawca żądał stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o przepisy art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Następnie dnia [...] października 2001 r. "A" Biuro Prawno-Finansowe spółka z o.o. złożyła zażalenie na bezczynność organu I instancji, który w ocenie żalącego nie nadał biegu wnioskowi o stwierdzenie nieważności.
W wyniku tego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia [...] grudnia 2001 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania od pisma z [...] maja 2001 r. [...] nazwanego przez wnioskodawcę decyzją.
W ocenie organu odwoławczego sporne pismo z [...] maja 2001 r. nie ma przymiotu decyzji, nie zawiera rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż prawo budowlane nie przewiduje cofnięcia akceptacji na zawieszenie urządzenia reklamowego wydanego w trybie zgłoszenia i nie ma możliwości dokonania uzasadnienia prawnego będącego elementem składowym decyzji.
Uważając, że pismo z [...] maja 2001 r. miało wyłącznie przymiot informacji urzędowej, organ odwoławczy wydał postanowienie opisane wyżej.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka zarzuciła, że wbrew poglądom organu odwoławczego dnia [...] maja 2001 r. nr [...] wydano nie pismo lecz decyzję, natomiast organ odwoławczy rozpoznając zażalenie naruszył procedurę postępowania administracyjnego, gdyż zażalenia tego nie należało traktować jako odwołania, lecz zobowiązać organ I instancji do przesłania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.
Natomiast, gdyby organ II instancji uważał, że dnia [...] maja 2001 r. pod numerem [...] wydano informację, a nie decyzję, to winien dać temu wyraz w decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji.
W konkluzji skarżąca żądała stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona. Jest niespornym, że Prezydent Miasta nie zgłosił sprzeciwu w rozumieniu art. 30 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. nr 106 poz. 1126 ze zm.) w związku ze zgłoszeniem z dnia [...].10.2000 r. zamiaru wykonania robót budowlanych w postaci zawieszenia reklamy na ścianie budynku położonego przy ul. [...] przez spółkę z o.o. "B" z siedzibą w W., o czym zawiadomiono inwestora pismem z [...].11.2000 r.
Najemcą ściany szczytowej budynku przy ul. [...] była "A" Biuro Prawno-Finansowe Spółka z o.o., która następnie dokonała podnajmu ściany na rzecz "B" sp. z o.o. w W. Dnia [...] maja 2001 r. organ administracyjny Dyrektor Wydziału Urbanistyki i Architektury, który działa w imieniu Prezydenta Miasta "cofnął akceptację na zawieszenie urządzenia reklamowego i wnosił o jego usunięcie".
Najemca ściany spółka "A" potraktowała pismo jako ułomną decyzję i złożyła od niej odwołanie [...] czerwca 2001 r., które następnie cofnięto [...] czerwca 2001 r. Natomiast w dniu [...].09.2001 r. spółka "A" złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z [...] maja 2001 r. uważając, że cofnięcie akceptacji na zawieszenie reklamy i polecenie jej zdjęcia odpowiada w swej istocie decyzji na tyle ułomnej, że należy żądać stwierdzenia jej nieważności.
Skoro wiec wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony i wskazano w nim jako podstawę art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to właściwym do prowadzenia postępowania był organ wyższego stopnia, czyli Wojewoda. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające odmowę wszczęcia postępowania w trybie art. 157 § 3 dotyczy kwestii formalnych, a wiec ustalenia, czy żądanie zgłasza uprawniony podmiot, czy posiada on zdolność do czynności prawnych. Natomiast rozważania w kwestii braku podstaw z art. 156 § 1 kpa organ wykazuje w decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności, wydawanej po rozpoznaniu sprawy.
Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, wniosek o stwierdzenie nieważności zgłoszony w dniu [...] września 2001 r. do chwili rozstrzygania sprawy przez Sąd nie został rozpoznany i nie nadano sprawie biegu.
Natomiast organ rozpoznał odwołanie z dnia [...] czerwca 2001 r. od pisma z [...] maja 2001 r. nr [...] nazwanego decyzją i to odwołanie, które cofnięto. Wydając postanowienie z dnia [...] grudnia 2001 r. będące przedmiotem skargi organ wskazuje, że rozpoznaje wniosek o stwierdzenie nieważności, co do którego jak już opisano wyżej brak jest jakichkolwiek czynności.
Tak wadliwe zastosowanie procedur kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na rozpoznaniu odwołania cofniętego i połączenia odwołania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności stanowi rażące naruszenie prawa w szczególności art. 138 § 1 i 157 kpa.
Z tych względów na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ St.Małek /-/ G.Radzicka
MK