Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2014 r., Nr [...]Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p z dnia [...] 2013 r., nr [...] w części określającej termin jej wykonania i w tym zakresie oznaczył termin 31 maja 2014 r. jako termin wykonania nałożonych obowiązków, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy.
Korespondencja zawierająca ostateczną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wraz ze stosownym pouczeniem o sposobie oraz terminie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego skierowana do G. A. była awizowana w dniu 20 marca 2014 r., a następnie odebrana w dniu 21 marca 2014 r. przez S. A., syna adresata. Również zawierająca w/w decyzje ostateczną korespondencja skierowana do S. A. była awizowana w dniu 20 marca 2014 r., zaś w dniu 21 marca 2014 r. odebrana przez S. A..
W dniu 18 kwietnia 2014 r. bezpośrednio w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla powiatu p złożono skargę S. A. i G. A. na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 2014 r.
Pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p przekazał skargę do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W piśmie tym wyjaśniono, iż skargę przekazano z opóźnieniem, bowiem organ I instancji przyjął, iż złożony w jego siedzibie egzemplarz skargi został przedłożony dla celów informacyjnych.
W odpowiedzi na skargę Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niezachowanie terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie treścią art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., - dalej: "p.p.s.a.") skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 54 § 1 skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Stosownie do brzmienia przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym wadliwie, albowiem doręczona została do rąk S. A. po jej uprzednim awizowaniu, podczas gdy godnie zaś z art. 43 k.p.a. doręczenia zastępcze do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu możliwe jest wyłącznie w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania, zaś odbiór korespondencji w placówce pocztowej po jej uprzednim awizowaniu dopuszczalny jest wyłącznie do rąk adresat bądź osoby legitymującej się tzw. pełnomocnictwem pocztowym. Nadto ze zwrotnych potwierdzeń odbioru zaskarżonej decyzji nie wynika, w jakim charakterze (domownika, czy sąsiada adresatów) odebrał ją S. A. oraz czy zobowiązał się on do dostarczenia korespondencji adresatom. Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw dla uznania za datę doręczenia decyzji skarżącym daty odbioru korespondencji przez S. A., to jest dnia 21 marca 2014 r.
Organ II instancji nie poczynił ustaleń w jakim terminie decyzja ta została faktycznie doręczona wyżej wymienionej. Jednakże wskazać należy, iż w dniu 18 kwietnia 2014 r. bezpośrednio w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla powiatu p złożono skargę S. A. i G. A. na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 marca 2014 r., co wskazuje, iż najpóźniej w dacie 18 kwietnia 2014 r. doszło do faktycznego, skutecznego doręczenia skarżącym decyzji organu odwoławczego.
W związku z tym termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego upływał w dniu 19 maja 2014 r.
Jednocześnie z przywołanych wyżej okoliczności wynika, iż skarżący złożyli skargę bezpośrednio w organie I instancji, a więc wbrew przepisowi art. 54 § 1 p.p.s.a.
W tym miejscu należy podkreślić, iż złożenie skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem niewłaściwego organu nie ma wpływu na zachowanie terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że termin ten biegnie dopóty, dopóki organ niewłaściwy przekaże tą skargę organowi właściwemu. W takiej sytuacji nie ma bowiem zastosowania art. 65 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem przepisów tej ustawy nie stosuje się do postępowania przed sądami administracyjnymi (por. postanowienia NSA z dnia 14 grudnia 2010r., sygn. akt I OSK 1981/10, oraz z dnia 15 października 2013r. o sygn. akt II OZ 880/13 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z akt sprawy wynika, iż organ I instancji dopiero w dniu 11 grudnia 2014 r. przekazał skargę do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Tym samym datę tę należy uznać jako datę wniesienia skargi.
W świetle powyższego uzasadnione jest stwierdzenie, iż skarżący nie zachowali trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i co za tym idzie skargę uznać należy za wniesioną po jego upływie.
Niezachowanie przez oboje skarżących terminu do wniesienia skargi uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego.
Zauważyć także należy, iż skarżący nie wnieśli też wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
/-/ Tomasz Świstak