Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 87 poz. 960 z poźn. zmianami), po przeprowadzeniu na wniosek L. O. postępowania wyjaśniającego, orzekł o wymeldowaniu M. G. z pobytu stałego z lokalu położonego w P. przy ulicy [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż z wnioskiem o wymeldowanie M. G. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w P. wystąpiła L. O. - administrator nieruchomości. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, iż najemcą była I. G.. Po zgonie najemcy prawo najmu ww. lokalu nabył W. G.. M. G. nie posiada samoistnego prawa do lokalu. Posiadał jedynie pochodne uprawnienie do przebywania. Lokal ten opuścił bez wymeldowania. Aktualnie wraz z rodziną mieszka w USA.
M. G. odwołał się od wskazane wyżej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych i podnosząc, iż o swoim wyjeździe z Polski oraz o szczegółach tymczasowego pobytu powiadomił urząd do spraw meldunkowych w chwili wyjazdu z Polski w 1980 roku oraz w czasie pobytu w P. na przełomie lipca i sierpnia 1997 roku.
Wojewoda decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 138 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 15 ust. 2 ustawy z 10.04.1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960), po rozpatrzeniu odwołania M. G. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż organ I instancji przy wydawaniu decyzji prawidłowo ocenił zebrany materiał dowodowy, w związku z czym podzielił przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko, iż w rozpoznawanej sprawie zostały kumulatywnie spełnione przesłanki warunkujące wydanie decyzji o wymeldowaniu, wynikające z pierwszej części art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a mianowicie:
- - utrata uprawnień do przebywania w lokalu
- - faktyczne opuszczenie bez wymeldowania dotychczasowego miejsca pobytu stałego
M. G. wniósł skargę na wyżej wskazaną decyzję Wojewody, wskazując, na przepis art. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym osoba, która wyjeżdża za granicę na okres dłuższy niż 2 miesiące, jest obowiązana zgłosić swój wyjazd oraz powrót właściwemu ze względu na miejsce pobytu stałego organowi wymienionemu w ust.
- 1. Zgłoszenia wyjazdu dokonuje się najpóźniej w dniu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, a zgłoszenia powrotu - najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia powrotu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i wskazując, iż postępowanie dowodowe jest ograniczone do ustalenia, czy zostały kumulatywnie spełnione przesłanki części I bądź II zawarte w art. 15 ust. 2 ustawy, a organ nie jest uprawniony do rozstrzygania innych spraw. Przy czym, jak wynika z treści odpowiedzi na skargę, organ nie odniósł się do, konkretnie wskazanego w skardze, zarzutu naruszenia przepisu art. 15 ust. 3 ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane przez stronę skarżącą.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wmeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim, co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić (w brzmieniu ustawy obowiązującym do dnia 1 maja 2004 roku).
W przedmiotowej sprawie wniosek o wymeldowanie M. G. złożyła L. O. - administrator budynku, w którym znajduje się sporny lokal. W świetle przepisów ustawy administrator domu jest obowiązany zawiadomić właściwy organ o niedopełnieniu obowiązku wymeldowania się przez osobę przebywającą w tym domu, zaś organ z urzędu wszczyna i prowadzi postępowanie w przedmiocie wymeldowania.
Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się na wniosek złożony przez administratora domu, który, co nie ulega wątpliwości, nie posiada przymiotu strony w rozumieniu wskazanej wyżej ustawy.
Wprawdzie L. O. w postępowaniu przed Sądem podnosiła, iż jest jednocześnie współwłaścicielką nieruchomości przy ulicy [...], jednakże podnoszonej okoliczności nie wykazała, a jak wynika z materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach administracyjnych, okoliczność ta nie była przedmiotem badania przez organ.
Z uwagi na powyższe, uznając, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 wskazanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku.
/-/W. Długaszewska /-/T. Geremek /-/M. Lorych-Olszanowska
EW