Uzasadnienie
T. K. w swojej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2017 r., Nr [...], w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, nie wystarczy bowiem samo zgłoszenie takiego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W przedmiotowej sprawie skarżący w ogóle nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie przedstawił żadnej argumentacji wskazującej na okoliczności, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.
Jednocześnie zauważyć należy, iż zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, o której wstrzymanie wnosi skarżący, jest decyzja ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego. Charakter prawny tej decyzji uniemożliwia jej wykonanie, tak jak jest to rozumiane przez doktrynę i orzecznictwo. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji administracyjnej) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Tymczasem decyzja ustalająca warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego takich skutków nie wywołuje. Nie kreuje ona bowiem po stronie podmiotów praw i obowiązków nadających się do wykonania, mogących podlegać egzekucji. Nie powoduje żadnych skutków materialnoprawnych, w szczególności nie daje też inwestorowi prawa do rozpoczęcia prac budowlanych.
Takie uprawnienie kreuje dopiero decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, względem której skarżący może ubiegać się o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt II OZ 601/13 oraz z 8 czerwca 2017 r. o sygn. akt II OZ 603/17 - dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak