Uzasadnienie
4/II SA/Po 1155/02
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Starosta C. uznał J. Z. za osobę bezrobotną i z dniem [...] października 2001 r. przyznał mu zasiłek dla bezrobotnych.
Powyższa decyzja stała się ostateczna.
Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2002 r. Starosta C., uwzględniając wniosek J. Z. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wznowił postępowanie zakończone tą decyzją, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...], na podstawie art. 146 § 2 kpa i art. 37 j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 6 poz. 56 ze zm.) odmówił uchylenia pierwotnej decyzji. Organ I instancji, na podstawie przedstawionych przez bezrobotnego dokumentów ustalił, że przepracował on 30 lat i 1 dzień, w tym 11 lat 9 miesięcy i 13 dni w warunkach szczególnych. Do czasu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze organ I instancji nie zaliczył okresu zatrudnienia od 4 grudnia 1981 r. do 1 czerwca 1991 r. w P. P.R. I. z/s w C., ponieważ wnioskodawca nie przedstawił za ten czas dokumentów określonych w art. 37 j ust. 1 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
W odwołaniu od powyższej decyzji J. Z. zarzucał, że w istocie przez cały czas zatrudnienia w P. P. R. I. wykonywał pracę kierowcy – operatora żurawia samochodowego, to jest pracę w szczególnych warunkach ale nie może przedstawić dokumentów określonych w art. 37 j ust. 1 a cyt. ustawy, ponieważ zakład pracy został zlikwidowany, zaś Sąd do którego zwrócił się o wydanie stosownego orzeczenia oddalił powództwo.
Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. Wojewoda, na podstawie art. 37 j ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 1 a, a także art. 6 c ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając wyrażony w niej pogląd, że nie przedstawienie dokumentów określonych w art. 37 j ust. 1 a ustawy nie pozwala na uznanie zatrudnienia w szczególnych warunkach, nawet jeżeli uzyskanie takich dokumentów ze względu na likwidację zakładu pracy nie jest możliwe.
J. Z. zaskarżył decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i powtarzając zarzuty przedstawione w odwołaniu.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę i domagając się jej oddalenia powołał się na motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 5 września 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 613/02, z dnia 1 października 2002 r. sygn. akt II SA/Po 1130/02, z dnia 6 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Po 110/01, z dnia 15 listopada 2002 r. sygn. akt II SA/Po 358/01, z dnia 25 kwietnia 2003 r. sygn. akt II SA/Po 1517/01, z dnia 17 czerwca 2003 r. sygn. akt II SA/Po 1565/02) przeważa pogląd, że w warunkach likwidacji zakładu pracy i związanej z nią niemożności uzyskania świadectwa, o którym mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 ze zm.), możliwe jest dowodzenie wykonywania pracy w szczególnych warunkach również przy pomocy innych środków dowodowych przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Ścisłe stosowanie przepisu art. 37 j ust. 1 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu naruszałoby bowiem konstytucyjną zasadę prawa do sądu.
Ze względu na to, że powyższy przepis wprowadzony ustawą zmieniającą z dnia 22 czerwca 2001 r. wszedł w życie w dniu 12 września 2001 r. i obowiązywał do 31 grudnia 2001 r., bo z dniem 1 stycznia 2002 r. na podstawie ustawy zmieniającej z dnia 17 grudnia 2001 r. skreślony został art. 37 j, wprowadzenie ograniczenia dowodowego wyłącznie w stosunku do osób które rejestrowały się w tym okresie naruszałoby nadto konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.
Powyższe argumenty przemawiają za uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Skarżący w niniejszej sprawie przedstawił bowiem inne dowody, z których zdaje się wynikać, że przez bez mała 10 lat wykonywał pracę kierowcy – operatora żurawia samochodowego. Gdyby się okazało, że taka praca wymieniona jest w załączniku do cyt. rozporządzenia, a wskazywałby na to zapis Działu VIII ust. 2, to skarżący posiadałby uprawnienia do zasiłku emerytalnego.
Skoro zatem decyzje organów obu instancji naruszają prawo materialne w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
/-/B.Popowska /-/M.Hrycaj /-/P.Miładowski
KB/