Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Prezydent Miasta, w oparciu o art. 50 ust. 1 i następne ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.), ustalił dla inwestora Miasta K. lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie nawierzchni fragmentu ulicy [...] w rejonie skrzyżowania z ulicą [...] na terenie działki nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, iż dla terenu inwestycji nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przeprowadzono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, uzyskano niezbędne uzgodnienia. Zgodnie z art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest Zgodne z przepisami odrębnymi.
Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania uczestnika Nadleśniczego Nadleśnictwa K., utrzymało w mocy opisaną decyzję Prezydenta Miasta.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż właścicielem działki nr [...] jest Skarb Państwa, a jej zarządcą Nadleśnictwo K.. Z rejestru gruntów wynika, iż teren ten sklasyfikowany jest jako las o powierzchni [...] ha oraz jako droga w części obejmującej [...] ha. Inwestycja ma być zrealizowana na tej części terenu, która w ewidencji geodezyjnej oznaczona jest jako droga i faktycznie tę funkcję spełnia. Odwołanie sprowadza się do kwestionowania zapisów w ewidencji gruntów, są to jednak zagadnienia regulowane w odrębnym postępowaniu. Skoro teren wskazany przez inwestora sklasyfikowany jest jako droga, to nie ma potrzeby dokonywania zmian przeznaczenia gruntu w trybie przepisów o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Po zbadaniu całokształtu sprawy stwierdzić należy brak podstaw do uwzględnienia odwołania.
Od powyższej decyzji skargę złożył Nadleśniczy Nadleśnictwa K., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 03.02.1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art. 20 ust. 3a ustawy z dnia 17.05.1989 Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 53 ust. 1 i 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 28.09.1991 r. o lasach. Skarżący podniósł, iż przedmiotowy grunt w istniejących planach urządzenia lasu jest gruntem leśnym, organ nie uzyskał wcześniejszego wyłączenia przedmiotowych gruntów leśnych z produkcji, a zmiana zapisów w ewidencji gruntów z oznaczenia "las" na "grunty zurbanizowane" była jednostronna i nie może sankcjonować dalszych decyzji inwestycyjnych wydanych bez stosownej zgody właściciela gruntu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Organy obu instancji załatwiające przedmiotową sprawę nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, czym naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z 2003 r.) decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego wydaje się dla zamierzenia inwestycyjnego, które służy realizacji celu publicznego. Definicję pojęcia "celu publicznego" zawiera ustawa z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 261 poz. 2603 z 2004 r.). W art. 6 pkt 1 tej ustawy wskazano, iż celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymanie dróg publicznych.
Decyzja z art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym może więc być wydana jedynie w przypadku gdy planowana inwestycja dotyczy drogi mającej status drogi publicznej.
Kwestie związane z pojęciem drogi publicznej, kategoriami dróg publicznych i sposobem zaliczenia drogi do "dróg publicznych" reguluje ustawa z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 204 poz. 2086 z 2004 r.), w szczególności przepisy art. 1, art. 2, art. 2a, art. 7 tej ustawy. Podkreślić należy, iż drogi gminne stanowią własność właściwej gminy, zaś zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych następuje na podstawie stosownej uchwały rady gminy.
W aktach niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących, że przedmiotowa ulica [...] jest drogą publiczną, w szczególności drogą gminną. Okoliczność ta nie wynika też z decyzji organów obu instancji. Zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy okoliczności tej nie badały i się do niej nie ustosunkowały, nie określiły również czy jest to droga gminna czy inna kategoria drogi publicznej.
Zauważyć należy, iż przedmiotowa działka nr [...] jest własnością Skarbu Państwa, a nie własnością gminną, co w świetle art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych czyni wątpliwym twierdzenie, że ulica [...] owa jest drogą publiczną. W aktach brak także uchwały stosownego organu o zaliczeniu ulicy [...] owej do którejś z kategorii dróg publicznych i ustaleniu jej przebiegu.
Organy załatwiające niniejszą sprawę nie wyjaśniły także innej istotnej okoliczności. Mianowicie z twierdzeń skarżącego wynika, że działka nr [...] jest objęta zapisami aktualnego planu urządzenia lasu.
Przepis art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakłada na organy obowiązek dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizy stanu faktycznego i prawnego terenu inwestycji. Organy miały więc obowiązek ustalenia czy faktycznie dla terenu inwestycji istnieje aktualny plan urządzenia lasu, powinny także odnieść się do ewentualnych zapisów tego planu. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 28.09.1991 o lasach ustalenia planów urządzenia lasu dotyczące granic i powierzchni lasów uwzględnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Zapisy planu urządzenia lasu należy więc również brać pod uwagę wydając decyzję z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
W toku postępowania przed organem I instancji dopuszczono się także innych naruszeń prawa.
Z akt nie wynika by projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego sporządzony został przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów. Nie podano ani danych personalnych autora projektu, ani informacji o posiadanych uprawnieniach zawodowych. Tym samym autor projektu decyzji jest osobą całkowicie anonimową, niemożliwe jest także zweryfikowanie jej uprawnień. Stanowi to naruszenie przepisu art. 50 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Sama decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]r. nie spełnia wymogów ustawowych określonych w art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jej część graficzna wyznaczająca linie rozgraniczające teren inwestycji sporządzona została na mapie bez skali. Z mapy tej nie wynika także, by była to kopia mapy zasadniczej (mapy katastralnej) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Brak jest również dodatkowego załącznika wymaganego przy inwestycjach liniowych - mapy w skali 1:2000.
Wątpliwość budzi zgodność części tekstowej decyzji z jej załącznikiem graficznym. W oparciu o ten załącznik nie można ustalić przebiegu granic działki nr [...], a porównując go z mapą ewidencyjną na karcie 16 akt stwierdzić należy, iż oznaczone na załączniku linie rozgraniczające teren inwestycji zdają się obejmować także część działki nr [...].
Wniosek inwestora miał braki i nie odpowiadał wymogom z art. 52 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy. Wniosek nie zawiera charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji. Dołączona do wniosku mapa nie posiada skali oraz nie wynika z niej by była to kopia mapy zasadniczej (mapy katastralnej) przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Inwestor do wniosku nie dołączył także dodatkowej mapy w skali 1:2000 wymaganej przy inwestycji liniowej. Na dołączonej do wniosku mapie nie określono terenu inwestycji ani obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać.
Ponadto uzasadnienia decyzji organów obu instancji są lakoniczne i nie odnoszą się do wszystkich istotnych dla załatwienia sprawy okoliczności faktycznych oraz przepisów prawa.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem wymienionych wyżej przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów koniecznym było uchylenie decyzji organów I i II instancji. Ponownie rozpoznając sprawę należy wyjaśnić wszystkie istotne okoliczności, w szczególności kwestie związane ze statusem przedmiotowej drogi oraz zapisami planu urządzenia lasu, zażądać od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o elementy wymienione w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie stosownie do wyników poczynionych ustaleń rozstrzygnąć sprawę.
Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z 2002 r.) należało uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ E.Podrazik /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga
MK