Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Starosta, na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych, polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków dla budynku mieszkalnego, położonego w K., gm. K., przy ul. [...], objętych zgłoszeniem A. W..
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że przedmiotowa działka jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenów zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej w K., gm. K., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w K. nr XIII/126/99 z dnia 30 czerwca 1999 r. (Dz.Urzęd.Województwa Nr 60, poz. 1084). Zdaniem organu, § 13 ust. 2 tego planu miejscowego nie dopuszcza odprowadzania ścieków sanitarnych do przydomowych oczyszczalni ścieków.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. W., podnosząc iż w planie miejscowym brak jest wyraźnego zakazu budowy oczyszczalni przydomowych, a obecnie na objętym planem terenie, brak jest kanalizacji i oczyszczalni ścieków (jej budowa jest przewidziana w planie).
Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając że jest ona zasadna.
Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi A. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Skarżąca podnosi, iż organy orzekające w sprawie naruszyły przepis art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP oraz art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się uzasadniona. Zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja powinna zawierać własnoręczny podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Podpis jest przesłanką istnienia decyzji. Decyzja niezawierająca podpisu jest nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 7 kpa.
Tymczasem w zaskarżonej decyzji brak jest podpisu osoby wydającej decyzję - jak wynika z pieczątki osobą tą był M.C., Kierownik Oddziału, działający z upoważnienia Wojewody.
Mając powyższe uchybienie organu odwoławczego na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.
Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 w/w ustawy.
Z uwagi na stwierdzoną wadę decyzji, Sąd nie mógł badać sprawy merytorycznie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ odwoławczy winien dokładnie odnieść się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji oraz w uzupełnieniu odwołania, pamiętając iż stosownie do wyrażonej w art. 6 kpa zasady praworządności, każda władcza ingerencja organów administracji w sferę praw i obowiązków jednostki powinna legitymować się ustawową podstawą prawną. Jeżeli chodzi o sferę władztwa nad gruntem, przysługującą właścicielowi, to w myśl art. 140 kc, jej granice wyznaczają przepisy prawa, zasady współżycia społecznego oraz społeczno-gospodarcze przeznaczenie własności przysługującej danemu podmiotowi.
Granice władztwa nad gruntem przeznaczonym pod zabudowę zakreślają w szczególności przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a także ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów nimi objętych.
Jest przy tym oczywiste, że ustalenia planów zagospodarowania przestrzennego, jeżeli zawierają ograniczenia w zakresie określonego w art. 149 kc władztwa nad gruntem, nie mogą być interpretowane przez organy rozszerzająco. Prowadziłoby to w istocie, z rażącym naruszeniem zasady praworządności, nie do stosowania, ale do stanowienia prawa przez organy administracji publicznej (por. wyrok NSA z 15.01.1991 r., IV SA 1024/90, ONSA 1999/1/15/.
/-/ E.Brychcy /-/ B.Drzazga /-/ M.Górecka
MK