Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) zawiesił postępowanie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r., znak [...], w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, do Trybunału Konstytucyjnego zostało skierowane pytanie prawne dotyczące zgodności art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 992 z późn. zm.) z przepisami Konstytucji RP, w zakresie w jakim pierwszy z tych przepisów pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia.
Podstawę rozstrzygnięcia w przypadku decyzji z dnia [...] września 2013 r. stanowił właśnie art. 16a powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych, wobec czego należało zawiesić postępowanie do czasu rozpatrzenia wspomnianego pytania prawnego przez Trybunał Konstytucyjny.
Pismem z dnia [...] maja 2014 r., zatytułowanym "Wznowienie postępowania na wniosek strony wraz z wnioskiem o przywrócenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego o ustalenie wypłaty zaległego świadczenia od dnia [...] lipca 2013 r." D. J. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt K 27/13, orzekł, iż art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Wskazany przepis ustawy nowelizującej spowodował przy tym, że skarżąca straciła swoje dotychczasowe świadczenie pielęgnacyjne i została zmuszona do wystąpienia o specjalny zasiłek opiekuńczy. Dlatego też ze względu na wydanie powyższego wyroku z dnia 7 grudnia 2012 r. skarżąca powinna uzyskać ponownie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się niezasadny.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przez Trybunałem Konstytucyjnym.
Postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1203/13, Sąd zawiesił postępowanie do czasu rozpatrzenia pytanie prawnego, skierowanego postanowieniem WSA w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13, co do zgodności art. 16a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 992 z późn. zm.) z przepisami Konstytucji RP, w zakresie w jakim pierwszy z tych przepisów pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia.
Jak wynika z art. 128 § 1 pkt 4 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie. W kontekście rozpatrywanej sprawy oznacza to, że zawieszone postępowanie może być podjęte, gdy wydane zostanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenie, stanowiące odpowiedź na pytanie prawne sformułowane w postanowieniu z dnia 12 marca 2014 r.
Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że wyrokiem z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt K 27/13, Dz. U. z 2013 r. poz. 1557, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Trzeba jednak podkreślić, że powyższy wyrok z dnia 5 grudnia 2012 r. nie odnosi się w ogóle do kwestii zgodności z Konstytucją RP art. 16a powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tymczasem właśnie to zagadnienie stanowiło przyczynę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.
Ponadto należy zauważyć, że art. 11 ust. 1 i 3 powołanej ustawy nowelizującej nie znajdował w ogóle zastosowanie w sprawie, będącej przedmiotem skargi D. J. Zaskarżona przez nią decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2013 r., znak [...] (k. 14-18 akt adm. organu II instancji), utrzymała w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak [...] (k. 32 akt adm. organu I instancji), wydaną na podstawie art. 5 ust. 2, art. 16a ust. 1, 2 i 5-7 oraz art. 27 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tym samym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 grudnia 2012 r. nie dotyczy w istocie aktualnie rozpatrywanej sprawy. Kwestia konstytucyjności art. 16a cytowanej ustawy ma natomiast doniosłe znaczenie, gdyż przepis ten został wskazany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia objętego skargą.
Tym samym brak było podstaw uzasadniających podjęcie zawieszonego postępowania. Zwłaszcza, że do chwili obecnej Trybunał Konstytucyjny nie wypowiedział się w kwestii zgodności z Konstytucją RP art. 16a powołanej ustawy o świadczeniach rodzinnych.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1, art. 128 § 1 pkt 4 i art. 131 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
/-/ E. Podrazik