Uzasadnienie
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę wniosły M. E. oraz W. E. Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r., sygn. II SA/Po 1210/13 umorzono postępowanie w zakresie skargi wniesionej przez W. E. ze względu na jej cofnięcie. Postanowienie powyższe stało się prawomocne wobec niezaskarżenia go przez którąkolwiek ze stron.
W piśmie z dnia 8 października 2015 r. W. E. oświadczyła, iż z upoważnienia córki M. E. cofa skargę. Do pisma załączono pełnomocnictwo z dnia 4 czerwca 2006 r. udzielone przez M. E. swojej matce W. E. do reprezentowania jej we wszystkich postępowaniach w sądach, prokuraturach i urzędach.
Wezwaniem z dnia 13 października 2015 r. Sąd zobowiązał W. E. do przedłożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa do reprezentowania M. E. w postępowaniu przed sadami administracyjnymi, pod rygorem pominięcia czynności podejmowanych jako pełnomocnik M. E. Powyższe wezwanie zostało wysłane na adres W. E. Korespondencja została odebrana w dniu 29 października 2015 r., zaś w dniu 9 listopada 2015 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym 5 listopada 2015 r.) W. E. przedłożyła do akt pełnomocnictwo z dnia 4 czerwca 2006 r. udzielone jej przez M. E. do reprezentowania w postępowaniach w sadach administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Cofnięcie skargi przez skarżącego jest w świetle treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.– dalej P.p.s.a.) dopuszczalne, jeżeli sąd uzna, że cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa lub nie spowodowałoby utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z tym samym przepisem cofnięcie skargi wiąże sąd.
W ocenie Sądu w warunkach niniejszej sprawy cofnięcie skargi przez M. E. reprezentowana przez matkę W. E. nie może być uznane za niedopuszczalne w rozumieniu powołanego wyżej przepisu art. 60 P.p.s.a.
Zaskarżona decyzja jest bowiem wprawdzie obarczona wadami skutkującymi nietrafnym odmówieniem M. E. przymiotu strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, bowiem wydana została w oparciu o niepełny materiał dowodowy (organ powołał się na błędnie ustalone w projekcie parametry tzw. "linijki słońca") i w następstwie błędnej wykładni art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo Budowlane (tekst jedn. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) utożsamiającej obszar oddziaływania obiektu budowlanego, z obszarem gdzie obiekt ten wywołuje niezgodne z prawem skutki dla innych nieruchomości (w zaskarżonej decyzji błędnie przyjęto bowiem, iż skoro przedmiotowy obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych dotyczących naturalnego oświetlenia budynku istniejącego na działce skarżącej, to jej nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, pomijając zagadnienia związane z ograniczeniem możliwości zmiany sposobu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skarżącej w następstwie wybudowania tego obiektu), to jednak stwierdzone uchybienia nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa, względnie innych wad stanowiących przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji.
W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skoro strona będąca dysponentem skargi, bez której sąd nie może podjąć jakichkolwiek działań w sprawie rezygnuje z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to sąd ma obowiązek uwzględnienia cofnięcia skargi.
W konsekwencji, wobec skutecznego cofnięcia skargi, postępowanie wszczęte wskutek skargi M. E. należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (punkt I sentencji postanowienia).
O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.