Uzasadnienie
Skarżący S. B. wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF z dnia 17 stycznia 2012r., uzupełnionym 18 stycznia 2010r., wniósł o przyznanie prawa pomocy w całości (k. 13 akt sąd.).
Wnioskodawca oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe razem z żoną. Utrzymują się ze świadczeń z ZUS w łącznej wysokości 2.628 zł netto miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że ponosi opłaty z tytułu centralnego ogrzewania, za wodę (zimna i ciepła), ścieki, prąd, gaz, podatek gruntowy, telefon i internet, TV i radio w łącznej wysokości 1.760 zł miesięcznie. Nadto wnioskodawca oświadczył, że ma jaskrę, choruje na cukrzycę i chorobę serca. Z tego tytułu ponosi dodatkowe koszty na zakup okularów, gleukometr i insulinę oraz inne leki. Oszacował te koszty na kwotę 130 zł – 160 zł miesięcznie. Wskazał, że żona choruje na astmę i cukrzycę oraz wymaga opieki okulisty. Z tego tytułu ponoszą dodatkowe koszty na leki i leczenie w wysokości 60 zł – 80 zł miesięcznie.
W części wniosku dotyczącej posiadanego majątku wnioskodawca podał, że mieszkają w mieszaniu spółdzielczym własnościowym o powierzchni 62 m². Nie posiadają żadnych innych nieruchomości, wartościowych ruchomości oraz oszczędności.
Zgodnie z dyspozycją art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, że prawo pomocy ma charakter szczególny i wyjątkowy, a skorzystać z tego uprawnienia mogą jedynie osoby w rzeczywiście ciężkiej sytuacji finansowej, pozbawione majątku, stałego miesięcznego dochodu lub uzyskujące go w takiej wysokości, że nie są w stanie uiścić najmniejszych należności sądowych (bezrobotni, emeryci, renciści, osoby samotnie wychowujące dzieci).
Z przedłożonego oświadczenia o stanie majątkowym, finansowym i dochodach wynika, że sytuacja wnioskodawcy pozwala na przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie w całości. Wprawdzie wnioskodawca wraz z żoną uzyskują stałe dochody z tytułu ubezpieczenia społecznego, ale ich wysokość z trudem pozwala na zaspokojenie stałych kosztów koniecznego utrzymania rodziny. Z uwagi na wiek i stan zdrowia ponoszą zwiększone wydatki bieżnego utrzymania na leki, artykuły medyczne oraz wizyty u lekarzy specjalistów. Wnioskodawca dysponuje majątkiem nieruchomym w postaci mieszkania, ale majątek ten jest wykorzystywany na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Nie stanowi, zatem źródła dodatkowego dochodu.
W tym stanie rzeczy przyjąć należy, że skarżący nie ma możliwości pokrycia kosztów sądowych niniejszego postępowania, chociażby w części.
Mając na uwadze wysokość rynkowego honorarium adwokata, przedstawiona sytuacja finansowa wskazuje, że skarżący tym bardziej nie jest w stanie wygospodarować środków na zapłacenie wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 249 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.
Na podstawie art. 258 §1 i 2 pkt 7 i art. 246 §1 pkt 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.
/-/ K. Witkowicz-Grochowska