Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] działając na podstawie przepisów art. 1, 17 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015r., poz. 1659), art. 17 pkt 1, 127 §2 i art. 138 §1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 poz. 1257, dalej: k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania W. G. (dalej jako strona lub skarżący) od decyzji Dyrektora Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy na zakup leków utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Dnia [...] sierpnia 2016 r. (data wpływu) W. G. złożył w Miejsko-Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w J. wnioski, m.in.:
- – o przyznanie pomocy finansowej na zakup niezbędnych leków przepisanych przez lekarza w kwocie od [...] zł do [...] zł (wniosek ten zarejestrowano jako [...] - k. 182 akt administracyjnych organu pierwszej instancji),
Decyzją z [...] września 2016 r., [...] Burmistrz odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup leków (k. 165 – 166 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
W. G. złożył odwołanie od decyzji z [...] września 2016 r., a Kolegium uchyliło ją decyzją z [...] marca 2017 r., [...]
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] kwietnia 2017 r., [...] Burmistrz odmówił W. G. udzielenia pomocy finansowej w formie wnioskowanego zasiłku celowego (k. 105-106 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).
Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., [...] oraz SKO- [...]/17 (która dotyczyła dwóch wniosków skarżącego- uw. Sądu) Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a."), utrzymało w mocy obie zaskarżone decyzje Burmistrza.
Następnie W. G. wniósł skargę do WSA w Poznaniu, który wyrokiem z dnia 9 maja 2018 r. sygn. II SA/PO 944/18 uchylił rozstrzygnięcia organów I i II instancji.
Sąd wskazał, że w decyzjach obu instancji powołano się na dokumenty z 2017 r., w tym wezwanie do uzupełnienia dokumentacji, protokół z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, czy też przyznane pomoce finansowe. Wniosek skarżącego o przyznanie zasiłku celowego pochodzi tymczasem z 17 sierpnia 2016 r. WSA wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. Oznacza to, że ustalenia poczynione przez organy na podstawie dokumentów z 2017 r. są błędne, ponieważ nie mają one odniesienia do okresu, który w sprawie powinien stanowić perspektywę oceny sytuacji materialnej skarżącego. Skoro wnioski o przyznanie pomocy zostały przez W. G. złożone w sierpniu 2016 r. (k. 61 i 62 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), to podstawą przyznania pomocy finansowej wnioskowanej przez W. G. jest ustalenie dochodu z lipca 2016 r.
Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Miejsko- Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w J. decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] odmówił skarżącemu pomocy na zakup leków.
Organ ustalił, że w lipcu 2016 r. sytuacja skarżącego wyglądała następująco (pisownia zachowana):
- 1. przyczyny: bezrobocie od dnia 30.03.2016 r. do nadal, zgodnie z raportem aktualnego statusu osoby w PUP w J. wykonanym w dniu 23.08.2016 r.,
- 2. dochód zgodnie z art.8 ust.3 ustawy o pomocy społecznej, mówiącym, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób, wynosił ogółem: 0,00 zł. (brak zeznania o wysokości osiągniętego dochodu/straty w 2016 r. - pismo z dnia 9.08.2018 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. oraz zgodnie z pismem PPHU [...] w J. z dnia 2.09.2018 r. nie uzyskał wynagrodzenia w lipcu 2016 r.),
- 3. kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynosi: 634,00 zł,
- 4. zgodnie z zaświadczeniem Ministerstwa Cyfryzacji z dnia 10.08.2018 r. oraz wykazu danych zgromadzonych w SI CEPIK skarżący jest właścicielem 18 pojazdów
- 5. zgodnie z zaświadczeniem Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko-Własnościowej z dnia 29 sierpnia 2018 r. [...] skarżący był (i jest jeszcze obecnie) właścicielem lokalu mieszkalnego w M. ul. [...] i w 2016 r. nie wnosił żadnych opłat związanych z mieszkaniem.
Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 12 u.p.s. w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wykazująca, że osoba ta lub jej rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia.
W ocenie organu skarżący składając oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej zataja istotne fakty mające wpływ na ustalenie sytuacji materialno-bytowej m.in. nie podaje, że posiada pojazdy. Postawę skarżącego organ ocenił na bierną roszczeniową, podkreślając że skarżący ma majątek który mógłby sprzedać i zainwestować w podstawowe potrzeby.
Od decyzji z dnia [...] września 2018r., znak: [...] W. G. złożył odwołanie w przewidzianym do tego terminie.
Opisaną we wstępie decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
SKO wskazało, ze w dniu 27 sierpnia 2018r. przeprowadzono z W. G. aktualizację wywiadu środowiskowego. Wynika z jego treści, że wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą, zamieszkującą w mieszkaniu 3-pokojowym, w którym ponadto znajduje się kuchnia i łazienka. Strona nie pamięta ile wynosił ostatni rachunek za energię - nie przedstawił tego rachunku na wezwanie pracownika socjalnego. Zgodnie z oświadczeniem W. G. z dnia z 27 sierpnia 2018r. posiada on mieszkanie o powierzchni ok. 75 m2, jednakże nie stać go na regulowanie opłat.
W aktach sprawy znajduje się orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 22 sierpnia 2016r., znak: [...], z którego wynika iż W. G. został zaliczony do grona osób o lekkim stopniu niepełnosprawności. Jak wynika z adnotacji pracownika socjalnego na kserokopii ww. orzeczenia W. G. nie przedstawił (chociażby do wglądu) jego oryginału.
Pismem z dnia 28 sierpnia 2018r. organ pierwszej instancji wezwał W. G. do uzupełnienia materiałów dowodowych o dokumenty potwierdzające rachunki poniesione przez stronę w związku z utrzymaniem mieszkania (czynsz, energia, ogrzewanie). Zaznaczono, że nie usunięcie powyższych braków w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania spowoduje odmowę przyznania wnioskowanej pomocy. W odpowiedzi W. G. poinformował, że nie poniósł ww. kosztów.
SKO wskazało, że zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzja wydana na podstawie art. 39 u.p.s. ma charakter uznaniowy.
Jak wynika z przepisu art. 8 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy w związku z §1 pkt 1 lit. b) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634,00 zł.
Stosownie do przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. SKO wywiodło, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej pomoc ta ma na celu umożliwienie osobom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z zapisu tego wynika, iż pomoc społeczna ma pełnić funkcję subsydiarną, tj. posiłkową, przy czym od adresata tej pomocy wymaga się współdziałania. Uzasadnione jest stwierdzenie, że bierna bądź wyłącznie roszczeniowa postawa wnioskodawcy może spowodować odmowę przyznania świadczenia.
Postawę W. G. SKO uznało zaś za wyłącznie bierną i roszczeniową. Strona od długiego czasu nie czyni żadnych kroków, by poprawić swoją sytuację materialno-bytową, a instytucję pomocy społecznej traktuje jako stałe i regularne źródło dochodów. Nie współpracuje przy tym z pracownikami socjalnymi, bowiem nie przedstawia (chociażby do wglądu) żądanych dokumentów. Nie ulega przy tym także wątpliwości, że środki finansowe dostarczane na realizowanie przez organy administracji publicznej zadań z zakresu pomocy społecznej są niewystarczające w porównaniu ze stosunkowo dużą liczbą osób korzystających z tego typu wsparcia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2017r., sygn. akt ! OSK 2044/15 powyższe okoliczności są faktami powszechnie znanymi podejmowane są bowiem często w prasie, radiu i telewizji.
W konsekwencji tego organy pomocy społecznej nie są w stanie realizować wszystkich potrzeb swych beneficjentów. Tym bardziej więc pomocą społeczną należy objąć te osoby, których sytuacja materialno-bytowa jest ciężka, ale które współpracują z pracownikami socjalnymi i nie prezentują jedynie roszczeniowej postawy.
Z przyczyn powyższych Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zasadna była odmowa przyznania wnioskowanej pomocy w formie zasiłków celowych W. G. z powodu jego postawy. Organ pierwszej instancji wykonał wszystko, co było w zakresie jego możliwości, by w pełni ustalić stan faktyczny sprawy.
Następnie W. G. złożył skargę do WSA w Poznaniu, wnosząc o przyznanie mu wnioskowanej pomocy.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r. Referendarz Sądowy tut. Sądu ustanowił dla W. G. adwokata i umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podał, że wg oświadczenia skarżącego nie posiada on żadnych pojazdów, gdyż je zbył. Zarzucił naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. z uwagi na błędne ustalenie stanu faktycznego i nierozważnie całego materiału dowodowego. Wniósł o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz o przyznanie kosztów zastępstwa prawnego albowiem nie zostały one pokryte nawet w części. Podał, że skarżący nadal nie wykupił tych leków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, określanej dalej "p.p.s.a.") w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W związku z tym, że w niniejszej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Sądu (sygn. akt II SA/Po 944/17, z dnia 9 maja 2018 r.) dodać trzeba, że ustanowiona w przepisie art. 153 p.p.s.a. zasada związania oceną prawną powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak i wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej.
Badając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a procedujące w sprawie organy zastosowały się do wskazań i zaleceń zawartych w przywołanym wyżej wyroku z 9 maja 2018 r. a wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 ze zm.), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.s.". Stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 tej ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 powołanej ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.
Wskazać przy tym należy, że w świetle art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy pomoc społeczna może mieć formę zasiłku celowego na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Decyzja o przyznaniu lub odmowie przyznania tego świadczenia ma charakter uznaniowy. Kryteria uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały ściśle określone w art. 8 powołanej ustawy. Przepis ten ogranicza dostęp do świadczeń społecznych, wprowadzając tzw. kryterium dochodowe (w przedmiotowej sprawie -dla osoby samotnie gospodarującej 634 zł), przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 ustawy, takich jak m.in. bezrobocie, długotrwała choroba, niepełnosprawność.
Jednocześnie w myśl art. 12 u.p.s. w przypadku stwierdzonych przez pracownika socjalnego dysproporcji między udokumentowaną wysokością dochodu a sytuacją majątkową osoby lub rodziny, wskazującą, że osoba ta lub rodzina jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia. Powołany przepis znajduje zatem zastosowanie w przypadkach, w których łącznie spełnione są dwa warunki:
1/ udokumentowane, niskie dochody osoby korzystającej ze świadczeń pomocy społecznej pozostają w sprzeczności z rzeczywistym stanem majątkowym, 2/ stan majątkowy osoby wskazuje, że wnioskodawca jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości.
Odnosząc się do kwestii posiadania majątku przez osobę ubiegającą się o pomoc społeczną i wpływu tej okoliczności na zasadność odmowy udzielenia pomocy, należy jeszcze raz wskazać na art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. W myśl tych przepisów pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa zmierzającą do umożliwienia osobom i rodzinom przezwyciężanie sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 marca 2012 r., I OSK 1920/11, celem pomocy społecznej jest wspieranie, a nie wyręczanie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz umożliwienia im bytowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Pomoc państwa ma zatem charakter subsydiarny, tj. dopuszcza się interwencję organów państwa tylko w takich przypadkach, w których osoba lub rodzina rzeczywiście nie ma możliwości samodzielnego przezwyciężania trudności życiowych.
Powołanie się na konieczność zastosowania wskazanego wyżej art. 12 u.p.s. powinno być oceniane w świetle powyższych celów i zadań pomocy społecznej. W sytuacji więc, gdy stan majątkowy osoby wskazuje, że osoba ta jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową, wykorzystując własne zasoby majątkowe, w szczególności w przypadku posiadania znacznych zasobów finansowych, wartościowych przedmiotów majątkowych lub nieruchomości, można odmówić przyznania świadczenia.
W niniejszej sprawie zadaniem organów było zweryfikowanie sytuacji skarżącego na lipiec 2016 r. tj. miesiąc poprzedzający złożone przez skarżącego wnioski o przyznanie zasiłku celowego. Ustalono, że skarżący wtenczas był zarejestrowany w PUP w J. jako osoba bezrobotna, nie uzyskał dochodu w lipcu 2016 r. (por. pismo Naczelnika US w J. z 9 sierpnia 2018 r.), posiadał 18 pojazdów, był i nadal jest właścicielem lokalu mieszkalnego (3-pokojowe 75 m2), nie wnosił przy tym żadnych opłat związanych z mieszkaniem. Zapytany o wysokość rachunków związanych z utrzymaniem mieszkania podczas wywiadu środowiskowego podał, ze nie pamięta jakie koszty poniósł w 2016 r. Odpowiadając zaś na wezwanie organu podał, że nie poniósł kosztów związanych z utrzymaniem mieszkania (k. 34 akt). Skarżący nie przedstawił pracownikom pomocy społecznej rzetelnie swojej sytuacji dochodowej, mimo wielokrotnego pouczenia go o tym obowiązku.
Słusznie w ocenie Sądu organ I instancji powołał się na art. 12 u.p.s. i uznał, że zachodzi dysproporcja pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu (w zasadzie jego braku) a sytuacją majątkowa skarżącego, który posiada zasoby majątkowe takie jak pojazdy i lokal mieszkalny. Istotą wykazania występowania dysproporcji między deklarowaną wysokością dochodu a rzeczywistą sytuacją majątkową jest to, że osoba ubiegająca się o przyznanie świadczenia jest w stanie samodzielnie zaspokajać swoje niezbędne potrzeby, pomimo spełnienia formalnych wymogów do otrzymania wnioskowanego świadczenia.
Skarżący spełnił kryterium dochodowe (nie uzyskał dochodu w lipcu 2016 r.). Pan G., jak wynika z ustaleń organu, jest właścicielem wielu pojazdów- przyjeżdża różnymi samochodami do Ośrodka Pomocy Społecznej. Część pojazdów ma ważną, opłaconą polisę ubezpieczeniową. Twierdzenia skarżącego pozostają w sprzeczności ze stanem faktycznym. Ustalenia organu prowadzą do wniosku, że skarżący posiada zasoby dzięki którym mógłby przezwyciężyć swoją sytuację życiową. Powyższe uprawniało organ do wydania decyzji odmownej w przedmiocie wnioskowanego zasiłku.
Wymaga wskazania, że decyzja organu II instancji mimo lakonicznego uzasadnienia, i nie odniesieniu się do sytuacji skarżącego z lipca 2016 r. i powołania się na inną podstawę odmowy tj. art. 11 ust. 3 u.p.s. (brak współdziałania z pracownikiem pomocy społecznej) odpowiada prawu wobec czego nie było podstaw do jej uchylenia. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie odbierał korespondencji, nie przebywał w miejscu zamieszkania, odwoływał terminy przeprowadzenia wywiadu, nie podawał wszystkich istotnych danych dotyczących swojej sytuacji.
W ocenie Sądu ponownie rozpoznając sprawę organy, kierując się wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. prawidłowo poczyniły ustalenia co do dochodu, zgodnie z art. 8 ust. 3 u.p.s. Jak wynika z akt sprawy sytuacja bytowa skarżącego została przeanalizowana na miesiąc lipiec 2016 r. tj. miesiąc poprzedzający złożenie przez skarżącego wniosku. Wynika z niej, że skarżący nie osiąga dochodów i spełnia formalnie kryterium dochodowe do uzyskania pomocy. Jak jednak wyżej wskazano to postawa skarżącego, nieodpowiadanie na wezwania organów i nieujawnianie pełnej i faktycznej sytuacji życiowej i majątkowej, dysproporcja między sytuacją deklarowana (całkowity brak dochodów) a rzeczywista (posiadany majątek, konieczność ponoszenia kosztów utrzymania) przełożyły się na wydanie decyzji odmownej. Podnoszone zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego i nierozważnie całego materiału dowodowego okazały się nieuzasadnione.
Skarżący nie wykazał, że w lipcu 2016r. nie był właścicielem 18 pojazdów, które figurowały jako jego w rejestrze, nie wyjaśnił z jakich źródeł zaspakaja podstawowe potrzeby. Przy takiej postawie skarżącego organ nie miał możliwości oparcia się jedynie na oświadczeniach skarżącego, które pozostawały w sprzeczności z dokumentami (zaświadczeniem Ministra Cyfryzacji i Spółdzielni Mieszkaniowej Lokatorsko – Własnościowej). Wnioskujący o pomoc społeczna nie jest zwolniony z obowiązku aktywnego współdziałania z organem w przedmiocie wykazania rzeczywistej sytuacji i wyjaśnienia dysproporcji między udokumentowana wysokością dochodu a sytuacją majątkową.
Należało więc stwierdzić, że organy administracji ponownie procedujące w sprawie zastosowały się do zaleceń Sądu, wyrażonych w powołanym wyroku z 9 maja 2018 r. sygn. II SA/Po 944/17. Sąd rozpoznający niniejszą skargę, jest stosownie do treści art. 153 p.p.s.a., związany tym orzeczeniem.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.