Uzasadnienie
Skarżący K. E. w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pismem z 12 grudnia 2013r. wniósł o zwolnienie go od ponoszenia tej opłaty.
Zarządzeniem z dnia 16 grudnia 2013r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, zgodnie z treścią art. 252 §2 i art. 257 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.). Formularz wniosku został dołączony i przesłany wnioskodawcy razem z wezwaniem.
Wnioskodawca osobiście odebrał przesyłkę w dniu 19 grudnia 2013r. (k. 15 akt sądowych). Skarżący złożył wniosek o prawo pomocy na wymaganym formularzu PPF w dniu 8 stycznia 2014r.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2014r., pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, z uwagi na jego wniesienie po upływie zakreślonego terminu.
W sprzeciwie od powyższego zarządzenia referendarza skarżący wskazał, że zakreślony termin jest wyjątkowo krótki, nadto w okresie od 19 do 27 grudnia było pięć dni wolnych od pracy. Krótkie terminy i pozostawienie wniosku bez rozpoznania pozbawiło go praw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W wyniku skutecznie wniesionego sprzeciwu zarządzenie referendarza sądowego utraciło moc, a sprawa podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 p.p.s.a.). Zgodnie z powyższym przepisem zaskarżenie zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy wywołuje ten skutek, że sąd rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy od początku, tzn. tak, jakby wniosek ten nie był jeszcze przedmiotem analizy, oceny i rozpoznania. Sąd nie wypowiada się, więc o zasadności zaskarżonego sprzeciwem orzeczenia i nie dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.
Zgodnie z dyspozycją art. 252 §2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma bowiem sformalizowany charakter.
Wobec powyższego wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie, w zakreślonym terminie po wezwaniu do uzupełnienia tego braku, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.). Termin do złożenia formularza sąd zakreśla na 7 dni zgodnie z treścią art. 49 §1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni (...). Oznacza to, że sąd nie jest uprawniony do zakreślenia jakiegokolwiek terminu, ale zobligowany do wskazania 7-dniowego terminu wynikającego z ustawy.
Przesyłka zawierająca wezwanie do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu PPF oraz sam formularz został przesłany na adres wnioskodawcy i prawidłowo doręczony w dniu 19 grudnia 2013r. Termin do złożenia wniosku upłynął zatem w dniu 27 grudnia 2013r. (art. 83 §2 p.p.s.a.). Zaznaczyć należy, że termin ten uległ również przedłużeniu o jeden dzień z uwagi na to, że jego koniec przypadł na dzień ustawowo wolny od pracy (26 grudnia). W tym okresie były cztery dni wolne od pracy (świąteczne) i pięć dni roboczych umożliwiających wykonanie wezwania.
Zauważyć nadto należy, że wezwanie polegało na wypełnieniu formularza, bez konieczności uzyskania i dołączenia jakichkolwiek dokumentów oraz nadaniu go na poczcie, czy złożeniu w biurze podawczym sądu. Tymczasem skarżący złożył formularz dopiero 8 stycznia 2014r. – siedem roboczych dni po upływie terminu. Niezasadne okazały się zatem zarzuty podniesione w sprzeciwie.
Skoro wnioskodawca złożył wniosek o prawo pomocy na formularzu po upływie zakreślonego 7-dniowego terminu, Sąd nie miał innej możliwości, jak pozostawić wniosek o prawo pomocy bez rozpoznania.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 p.p.s.a. w zw. z art. 252 §2 p.p.s.a. i art. 49 §1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.
/-/ E. Brychcy