Uzasadnienie
Prezydent Miasta P. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] ark [...], obręb [...] położonej w P. przy ulicy [...].
W decyzji określono, że planowana inwestycja jest zgodna z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P., zatwierdzonym uchwałą nr X/58/II/94 Rady Miejskiej P. z dnia 06 grudnia 1994r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Poznańskiego (nr 22 poz. 246 z 08 grudnia 1994r.) gdyż działka położona przy ulicy [...], znajduje się w rejonie zabudowy mieszkaniowej, na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną z możliwością lokalizacji usług podstawowych i nieuciążliwych. Maksymalny procent zabudowy dla działki o powierzchni powyżej 600m² wynosi 20, wysokość projektowanego budynku nie może przekroczyć wysokości istniejącego budynku i rozbudowa winna nawiązywać do charakteru istniejącej zabudowy. W pkt 10 warunków wynikających z planu określono, że dla przedmiotowej rozbudowy, a także według zapisu stron, podniesienie budynku jest możliwe przy uwzględnieniu w projekcie możliwości rozbiórki i podniesienia dachu wykonanego nad parterem.
W decyzji określono w pk II warunki wynikające z przepisów szczególnych w pkt III warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, a w pkt. IV wymagania dotyczące odmowy interesów osób trzecich.
Odwołanie od decyzji złożyli A. i J.P., którzy wykluczyli rozbudowę budynku nad ich częścią rozbudowaną stwierdzając, że cofają swoją zgodę na planowaną rozbudowę udzieloną J.M.
Odwołanie złożyła również J.M., kwestionując decyzję w pkt 1.6, gdzie określono, że wysokość projektowanego budynku nie może przekroczyć wysokości istniejącego budynku, oraz uzależnienie rozbudowy od zgody pozostałych współwłaścicieli. Zdaniem odwołującej organ I instancji naruszył w decyzji przepisy art. 6 kpa na tle dyspozycji art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W wyniku rozpoznania odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2003r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że decyzja organu I instancji została uchylona z trzech powodów:
- - w ocenie organu odwoławczego mapa stanowiąca załącznik do wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie spełnia warunków określonych w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym bowiem nie odzwierciedla całego zainwestowania zarówno na działce inwestorki jak i działkach sąsiednich,
- - na mapie stanowiącej załącznik do wniosku brak jest wykreślenia lokalizacji planowanej rozbudowy,
- - akta sprawy nie zawierają oświadczeń wszystkich współwłaścicieli nieruchomości co do wyrażenia zgody na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego.
Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła J.M. zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego w postaci art. 42 ust. 1 i 45 ustawy z 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie art. 138 § 2 kpa.
Zdaniem skarżącej do wniosku o wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skarżąca załączyła aktualną mapę i organ odwoławczy winien w ramach uprawnień przewidzianych art. 138 § 2 kpa wydać decyzję merytoryczną, a nadto decyzja przekracza dyspozycje art. 42 ust 1 pkt 6 poprzez odwoływanie się do zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości, co ostatecznie narusza również art. 46 ust 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W konkluzji skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i zarządzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona, co do meritum sprawy lecz na wstępie należy jednak podzielić jeden z zarzutów skarżącej odnoszący się do tego, że decyzja organu odwoławczego stwierdza, że na planowaną inwestycję, na etapie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu niezbędna była zgoda pozostałych właścicieli.
Pogląd ten nie jest uzasadniony i takiego wymogu nie stawiały przepisy obowiązującej w dacie wydania decyzji ustawy z 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), gdyż zgoda pozostałych współwłaścicieli nieruchomości jest niezbędna na etapie wydawania pozwolenia na budowę.
Natomiast uzasadnionymi są wskazane uchybienia decyzji I instancji przez organ odwoławczy dotyczące tego, że mapa stanowiąca załącznik do wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie spełniała warunków określonych w art. 41 ust 1 pkt 1 ustawy z 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym a nadto, że na mapie stanowiącej załącznik do wniosku nie wykreślono lokalizacji planowanej rozbudowy.
Jednak dla oceny tych uchybień niezbędne jest omówienie problemów związanych zarówno z rozpoznaniem samego wniosku jak i historią sprawy ten wniosek poprzedzający. Otóż skarżąca oraz inni współwłaściciele nieruchomości przy ulicy [...] poczynili wzajemne uzgodnienia rozbudowy budynku mieszkalnego polegającego na tym, że A. i M.P. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego i ostatecznie uzyskali pozwolenie na rozbudowę parteru budynku. Ich decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przewidywała dach płaski, a uzgodnienia inwestorów i J.M. przewidywały w przyszłości nadbudowę części rozbudowywanej przez J.M. na wysokości piętra. Jest jednak niespornym, że część parterowa rozbudowanego budynku posiada dach stromy.
J.M. po raz pierwszy wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [...] października 1999r. Decyzja uwzględniająca jej wniosek utraciła jednak ważność [...] czerwca 2000r.
Po raz wtóry skarżąca złożyła wniosek [...] czerwca 2000r. Od pozytywnej decyzji z [...] sierpnia 2000r. odwołanie złożyli zarówno inwestorka J.M. jak i małżonkowie P. Na skutek odwołań, organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z akt sprawy nie wynika aby to postępowanie zostało zaskarżone jakimkolwiek rozstrzygnięciem, natomiast organ I instancji przystąpił do rozpoznania sprawy na skutek trzeciego wniosku inwestorki z dnia [...] kwietnia 2002r., po czym wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2002r., którą organ odwoławczy uchylił i przekazał do ponownego rozpoznania, a która to decyzja jest przedmiotem skargi. To uchybienie uszło uwadze organu odwoławczego, a prowadzenie dwóch takich samych spraw jest niedopuszczalne i już z tego powodu decyzja z [...] grudnia 2002r. winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, należało stwierdzić, że nie są one uzasadnione.
Do wniosku z [...] kwietnia 2002r. skarżąca załączyła mapy nieaktualizowane. Po uzupełnieniu wniosku, mapy stanowiące załącznik do decyzji mają datę [...] grudnia 1999r., a więc sprzed daty rozbudowy dokonanej przez małżonków P. Organ odwoławczy wbrew zarzutom skarżącej nie mógł uchylić decyzji I instancji i orzec merytorycznie, gdyż wbrew sugestiom nie dysponował dostatecznym materiałem w sprawie, natomiast mapa na którą wskazuje skarżąca, a która w jej ocenie mogła być użyta jako załącznik do decyzji przedstawia inwentaryzację budynku.
Uznając więc zarzuty skargi za nieuzasadnione na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/B. Kamieńska /-/ J. Szaniecka /-/G. Radzicka jw