Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2014 r. P. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r., znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...], którą nakazano skarżącemu rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalnego, tj. dobudowanego pomieszczenia pełniącego funkcję garderoby. Jednocześnie w skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując na fakt, że wykonanie tego rozstrzygnięcia wiąże się z wyrządzeniem znacznej szkody oraz niewątpliwie wywrze skutki niemożliwe do odwrócenia.
W uzasadnieniu skarżący wskazał na uchybienia proceduralne, jakich miały dopuścić się organy administracji publicznej w trakcie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Ponadto zarzucił on organom nadzoru budowlanego naruszenie przepisów prawa materialnego, polegające w szczególności na niezastosowaniu poprzednio obowiązujących przepisów i niewyznaczeniu mu dodatkowego terminu na uzupełnienie braków procesu legalizacyjnego. Zaznaczył on również, że nie był inwestorem, a roboty budowlane zostały wykonane przez poprzedniego właściciela nieruchomości, od którego nabył on własność gruntu w drodze licytacji komorniczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek okazał się niezasadny.
Zgodnie z ogólną zasadą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Niemniej, jak wynika z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli (1) zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub (2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Pierwsza przesłanka wstrzymania wykonania aktu lub czynności dotyczy tych przypadków, gdy szkoda nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu poprzedniego. Wymóg ten zostanie zatem spełniony w szczególności, gdy istnieje ryzyko utraty przedmiotu świadczenia, który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem lub wartość jego odpowiednika nie miałaby znaczenia dla skarżącego, bądź też gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu.
Z kolei druga przesłanka dotyczy tych przypadków, gdy raz zaistniałe skutki prawne lub faktyczne powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a przywrócenie stanu poprzedniego może nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.
Należy jednocześnie podkreślić, że to na skarżący spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że co najmniej jedna z opisanych wyżej przesłanek wystąpiła w danej sprawie. Konstrukcja ochrony tymczasowej opiera się bowiem na zasadzie skargowości, przy czym użycie w art. 61 § 3 p.p.s.a. słowa "może" wskazuje, że orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter fakultatywny.
Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności, która przemawiałaby za spełnieniem jednej z opisanych wyżej przesłanek. P. M. wskazał bowiem jedynie w sposób ogólny, że wykonanie zaskarżonej decyzja oraz decyzji ją poprzedzającej ze swej istoty związane jest z wyrządzeniem znacznej szkody oraz niewątpliwie wywrze skutki niemożliwe do odwrócenia. Skarżący nie wyjaśnił zatem w szczególności, na czym miałaby polegać szkoda i dlaczego należałoby ją uznać za znaczną. Nie podał on również przyczyny niebezpieczeństwa powstania tego uszczerbku. Poza tym nie wyjaśniono także, jakie skutki byłyby trudne do odwrócenia.
Na podstawie skargi można wprawdzie przypuszczać, że w ocenie skarżącego wykonanie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] przy ul. G. [...] w B., Gmina S., tj. dobudowanego pomieszczenia pełniącego funkcję garderoby, stanowiłoby znaczną szkodę i trudny do odwrócenie skutek. Konkluzja ta nie może być jednak domniemywana przez Sąd. Niemniej, nawet gdyby przyjąć takie założenie, skarżący nie uprawdopodobnił by rozbiórka pomieszczenia o powierzchni ok. 13 m2 stanowiła znaczną szkodę, której wystąpienie uniemożliwia przywrócenie stanu poprzedniego. Tym bardziej, że lokal ten pełni jedynie funkcję pomocniczą i nie wydaje się istotnym konstrukcyjnie elementem całego budynku. Nie wydaje się przy tym by ewentualne ponowne dobudowanie wspomnianego pomieszczenia mogło nastąpić dopiero po dłuższym okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skarżący nie przedstawił jednak żadnej okoliczności, która mogłaby podważyć te ustalenia.
Należy jednocześnie zaznaczyć, że skarga z dnia [...] października 2014 r., zawierająca wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i decyzją ją poprzedzającej, została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (k. 3-13 akt sądowych).
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 16 § 2 i art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
/-/ E. Podrazik