Uzasadnienie
Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2000, Nr 87, poz. 960 ze zm.) oraz zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (Dz. U nr 78, poz. 716) po rozpatrzeniu wniosku W.K. orzekł o wymeldowaniu N.K. z pobytu stałego z lokalu przy ul. M. w N. W uzasadnieniu wskazał, że W.K. kupiła przedmiotowy lokal od T.K. – ojca N.K. na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] r. Rep. A. Nr [...].
W toku postępowania ustalono, że N.K. była zameldowana w lokalu przy ul. M. od 1997 r. Według oświadczenia wnioskodawczyni N.K. nie mieszka w przedmiotowym lokalu od września 2002 r. N.K. w piśmie przesłanym do organu oświadczyła, że nie zgadza się na wymeldowanie, ponieważ nie posiada żadnego lokalu, w którym mogłaby się zameldować. Podniosła też, że przeciwko jej ojcu toczy się postępowanie alimentacyjne. Po opuszczeniu lokalu zamieszkała w Z. i do lokalu nie powróciła. Organ wskazał też, że nie podjęła żadnych kroków prawnych by do lokalu powrócić.
Na tej podstawie organ I instancji stwierdził, że N.K. opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu bez wymeldowania co skutkowało wydaniem decyzji o wymeldowaniu.
N.K. wniosła odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia. Podała, że została usunięta z mieszkania wbrew jej woli. Mieszkanie to stanowi jej centrum życiowe i ma zamiar do niego powrócić przed przydzieleniem lokalu socjalnego.
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję uznając, że jest ona słuszna i zgodna z przepisami prawa.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego (sygn. K 20/01) organ administracji obowiązany jest do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca pobytu stałego jeśli, osoba ta opuści miejsce stałego pobytu, nie dokonując obowiązku wymeldowania się.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie zamieszkuje w lokalu, co potwierdził wywiad meldunkowy. Ponadto, w ocenie organu, N.K. nie znalazła się w sytuacji przymusowej powodującej konieczność opuszczenia lokalu. Nie podjęła także żadnych czynności prawnych celem powrotu do spornego lokalu.
N.K. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę domagając się uchylenia powyższej decyzji. Podniosła, że nie opuściła przedmiotowego lokalu dobrowolnie oraz, że wbrew jej woli usunięto z niego jej rzeczy. Dodała też, że Sąd Rejonowy orzekł eksmisję skarżącej pod warunkiem zapewnienia jej lokalu socjalnego.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniejszą argumentację.
Na rozprawie w dniu [...] r. skarżąca oświadczyła, że w 2002 r. została wyrzucona z mieszkania przez swojego ojca. Po powrocie z wakacji zastała zamknięte mieszkanie a w drzwiach zmieniono zamki. Z mieszkania usunięto jej rzeczy. Nie wiedziała nic, że ojciec wynajął jej mieszkanie w Z. Za zgodą Policji wymieniła zamki i mieszkała w mieszkaniu do końca 2003 r. W końcu 2003 r. nowa właścicielka wymieniła zamki i w ten sposób została zmuszona do opuszczenia mieszkania. W dniu [...] r. zapadł wyrok eksmisyjny z powództwa W.K. Dodała też, że w 2002 r. była na pierwszym roku studiów z Z. Do mieszkania przyjeżdżała często i nie mogło zdarzyć się tak, że nie było jej w domu przez okres sześciu miesięcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 2 ww. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim, co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.
Fakt opuszczenia miejsca stałego pobytu musi być jednak ustalony przez organ administracji ponad wszelką wątpliwość. Zgodnie z przyjętą w art. 7 kpa zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, a zwłaszcza mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji.
W przedmiotowej sprawie organ I instancji swoje orzeczenie oparł o zeznania wnioskodawczyni W.K. oraz informacje Policji i Straży Miejskiej. Z uzasadnienia decyzji wynika, że N.K. opuściła mieszkanie we wrześniu 2002 roku. Do lokalu nie powróciła i nie podjęła jakichkolwiek kroków prawnych, żeby do lokalu powrócić i w nim zamieszkać.
Organ II instancji utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, podzielił ustalenia wynikające z postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji oraz jego wnioski prawne. Nadto wskazał, iż z analizy dokumentów przeprowadzonego postępowania nie wynika, aby N.K. była w sytuacji przymusowej do opuszczenia lokalu przy ulicy M. w N., wytworzonej wbrew jej woli
Tymczasem, jak podnosi skarżąca w roku szkolnym 2003/2004 była słuchaczką Zaocznego Policealnego Studium kształcenia Kadr z siedzibą w Z., na dowód czego przedłożyła zaświadczenie za szkoły. Skarżąca wskazała również, iż po powrocie z wakacji w 2002 roku, kiedy zastała zamknięte mieszkanie, a w drzwiach zmieniono zamki, przy pomocy Policji wymieniła zamki i dostała się do mieszkania i mieszkała tam do końca 2003 roku. Wskazane okoliczności, jak wynika z akt administracyjnych nie były przedmiotem badania przez organy. Zaś okoliczność, że skarżąca pobierała naukę w szkole w Z. w 2003 roku ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, w szczególności dla oceny uzyskanych od Policji i Straży Miejskiej informacji, że skarżąca nie przebywa w mieszkaniu na ulicy M. w N., sporządzonych w styczniu i lutym 2003 roku.
Wskazać tu bowiem należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10.02.1989r. SA/Wr 789/88 ONSA 1989/2/72, w którym Sąd ten stwierdził, iż " Przebywanie w innej miejscowości w celu pobierania nauki w szkole nie stanowi spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania (art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.), chyba, że towarzyszą temu inne okoliczności, wskazujące na zamiar stałego związania się z miejscem pobytu czasowego.
Istotną dla sprawy okolicznością jest również ustalenie, czy miały miejsce interwencje Policji, na skutek których skarżąca powróciła do mieszkania przy ulicy M. Dokonując ponownie ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie, oraz ich oceny w szczególności w zakresie przesłanki dobrowolnego opuszczenia mieszkania, organ winien również uwzględnić, wydany przed datą decyzji organu I instancji, wyrok Sądu Rejonowego w sprawie o eksmisję N.K.
W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.), (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995/7, poz. 83).
Wyżej wskazane okoliczności, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie zostały w przedmiotowej sprawie należycie wyjaśnione, co budzi poważne wątpliwości, czy opuszczenie lokalu przez skarżącą miało charakter trwały i czy było ono dobrowolne, a zatem, czy rzeczywiście spełniona została ustawowa przesłanka wymeldowania jej z miejsca stałego pobytu, jaką jest opuszczenie lokalu bez wymeldowania się.
W związku z powyższym, uznając, iż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisów art. 145§ 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U.Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.
/-/ W. Długaszewska /-/ T. Geremek /-/B. Koś