Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w[...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania D. O. od decyzji Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] r. Nr [...], odmawiającej przyznania świadczenia na usamodzielnienie się i kontynuację nauki – utrzymało tę decyzję w mocy, opierając się na następujących ustaleniach:
D. O, urodzona [...] r. pozostająca do chwili uzyskania pełnoletności w rodzinie zastępczej, mieszka i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z siostrą, z szwagrem i siostrzenicą. Łączny dochód rodziny wynosi 2903,26 złotych i przekracza 200 % dochodu określonego w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 1998 r. Nr 64 poz. 414 ze zm.). Z tego względu w związku z treścią art. 33 p ust. 10 cyt. ustawy oraz § 3 pkt. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 października 2001 r. w sprawie udzielania pomocy na usamodzielnienie, kontynuowanie nauki oraz zagospodarowanie dla pełnoletnich osób z rodzin zastępczych oraz osób opuszczających niektóre typy placówek opiekuńczo-wychowawczych i domów pomocy społecznej, zakłady poprawcze, schroniska dla nieletnich i specjalnie ośrodki szkolno-wychowawcze (Dz.U. Nr 120 poz. 1293), które to przepisy pozwalają na przyznanie świadczeń osobom zamieszkującym z rodziną, której dochód nie przekracza 200 % kryterium dochodowego, organ I instancji odmówił D. O. przyznania świadczenia na usamodzielnienie i kontynuację nauki.
D. O. odwołała się od powyższej decyzji twierdząc, że od 1 grudnia 2001 r. zaczęła prowadzić samodzielne gospodarstwo domowe. Jedynym źródłem jej utrzymania jest renta rodzinna po ojcu w kwocie 853,26 złotych. Kwota ta nie wystarcza na wydatki związane z mieszkaniem, utrzymaniem i kosztami nauki w IV klasie Liceum Ekonomicznego.
Organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nie dając wiary twierdzeniom skarżącej przedstawionym w odwołaniu z tego powodu, że w postępowaniu przed organem I instancji skarżąca składała odmienne oświadczenia, w szczególności utrzymywała, że samodzielne gospodarstwo domowe będzie prowadziła po ukończeniu szkoły.
D. O. zaskarżyła decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie. Wyjaśniła, że jej siostra i szwagier, którzy do czasu uzyskania przez nią pełnoletności stanowili dla niej rodzinę zastępczą zaproponowali aby objęła dom po rodzicach znajdujący się w W. z przejęciem wszystkich obowiązków finansowych, wiążących się z tą nieruchomością. Z dniem 1 grudnia 2001 r. skarżąca zamieszkała w tym domu i ponosi związane z tym koszty.
Organ odwoławczy, odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Skarga, wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, została rozpoznana, stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który zważył, co następuje:
Rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy, jako organ reformacyjny ma zatem obowiązek uwzględnić zmiany w stanie faktycznym, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji (por. wyroki NSA z dnia 7 lipca 1988 r. sygn. akt IV SA 451/88 i z dnia 21 czerwca 1988 r. sygn. akt SA/Lu 151/88).
W niniejszej sprawie skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji powoływała się na zmiany okoliczności faktycznych zaistniałe po wydaniu decyzji przez organ I instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego było w tej sytuacji przeprowadzenie postępowania dowodowego ustalającego czy istotnie zmiany takie nastąpiły. Pominięcie postępowania dowodowego i odmowa dania wiary skarżącej tylko dlatego, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji przedstawiała inne okoliczności, narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli bowiem okaże się, że po uzyskaniu pełnoletności skarżąca rzeczywiście zamieszkała w domu pozostawionym przez rodziców i prowadziła samodzielne gospodarstwo domowe spełnione zostaną przesłanki określone w art. 33 p ustawy o pomocy społecznej i w rozporządzeniu wykonawczym.
Z przedstawionych motywów, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c i art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Nie stosowano art. 152 powyższej ustawy, ponieważ zaskarżona decyzja nie podlegała wykonaniu.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ M. Hrycaj /-/ P. Miładowski
MW