Uzasadnienie
S. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2013 r., którym uchylono w części postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla p. z dnia [...] 2013 r., nakładające na skarżącego grzywnę w kwocie [...] zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym organu z dnia [...] 20123r., polegającego na rozbiórce rozbudowy budynku mieszkalnego, położonego na działce nr [...] w L. przy ul. L., w części dotyczącej podstawy prawnej, w pozostałym zakresie utrzymując zaskarżone postanowienia w mocy.
W skardze S. G. wniósł o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia, podając że jego wykonanie może narazić skarżącego na ciężkie do odwrócenia skutki materialne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania.
Dla rozstrzygnięcia wniosku skarżącego istotnym jest podkreślenie co jest przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie, a więc również co jest przedmiotem rozpoznawanego wniosku. Stanowi go mianowicie postanowienie o nałożeniu na zobowiązanego grzywny w celu przymuszenia, a więc środka egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności niepieniężnych. Postanowienie to nie jest źródłem nałożonych obowiązków, ale sposobem mobilizowania ich adresata (zobowiązanego) do ich wykonania.
Stwierdzić trzeba, iż konieczność zapłacenia przez skarżącego grzywny sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Również w razie podważenia jej legalności zwrot tej kwoty nastąpi od organu egzekucyjnego, co zasadniczo wyklucza możliwość jej wstrzymania. Wskazać też należy, iż skarżący może uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny, wykonując egzekwowany obowiązek (por. postanowienie NSA z dnia 3.10.2014 r., sygn. akt II OZ 1034/14).
Należy nadto zauważyć, że skarżący w rozpoznawanym wniosku nie przedstawił żadnej argumentacji, która uprawdopodobniałaby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków grożących jemu w razie wykonania postanowienia o nałożeniu grzywny.
W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd".
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ B. Drzazga