Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekł brak podstaw do stwierdzenia pylicy płuc jako choroby zawodowej u A. M. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, że dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że A. M. pracował od 1967 roku do 1992 roku w charakterze formierza w D. Z. M. "A", a od 1992 roku do 1995 roku w spółce B na stanowisku czyszczenia rdzeni. Praca jaką A.M. wykonywał w obu zakładach odbywała się w warunkach narażenia na pył o stężeniu przekraczającym dopuszczalna normę sanitarną o dużej zawartości wolnej krzemionki. Schorzenie stwierdzone u A.M. w wyniku badań przeprowadzonych przez Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu nie upoważnia do stwierdzenia pylicy płuc- wymienionej jako choroba zawodowa w wykazie chorób zawodowych (pkt. 2 wykazu), co daje zdaniem Powiatowego Inspektora Sanitarnego podstawy do stwierdzenia, iż nie zostały spełnione przesłanki określone § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 roku w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).
Odwołanie od decyzji wniósł A.M., zarzucając, iż orzeczenie Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu jest mało wiarygodne, gdyż nie uwzględniono w nim wyników badań z roku 1996 i 1998.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i w całości podzielił stanowisko organu I instancji.
A. M. pismem z dnia 28.05.2002 roku złożył skargę od decyzji o Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i wniósł o rozpatrzenie ponownie sprawy. Zdaniem skarżącego w orzeczeniu lekarskim Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu nie wziął pod uwagę wyników badań lekarskich z lat 1996 i 1998, gdzie stwierdzono u skarżącego częściowe zapylenie miąższu w dolnej części płuc.
W odpowiedzi na skargę (k. 8-9 akt) strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga jest zasadna.
Utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest pogląd, że warunkiem wydania decyzji o stwierdzenie choroby zawodowej jest jej rozpoznanie przez uprawnioną placówkę służby zdrowia i potwierdzenie związku przyczynowego rozpoznanej choroby z wykonywaną pracą zawodową. Schorzenie zaś musi występować w wykazie chorób zawodowych.
W niniejszej sprawie organy obu instancji dysponowały jedynie orzeczeniem lekarskim Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu, w którym to orzeczeniu stwierdzono u badanego A.M. brak podstaw do stwierdzenia pylicy płuc. Orzeczenie niniejsze wydano na podstawie obserwacji klinicznej, która odbyła się w dniach od 6.02.2002r. do 12.02.2002r. podczas której przeprowadzono u skarżącego badanie: morfologię krwi, ogólne moczu, spirometrię, gazometrię krwi, mikrobiologiczne plwociny, EKG, pomiar ciśnienia tętniczego, analizie poddano RTG płuc z 21.05.1999r., 7.09.2000r., 28.10.2001r. i stwierdzono, że w aktualnych zdjęciach klatki piersiowej dostarczonych z lat 1999-2001 nie znaleziono zmian radiologicznych upoważniających do rozpoznania pylicy płuc, a wykonane badania czynnościowe układu oddechowego wykazały pełną jego wydolność zarówno w zakresie wentylacji i wymiany gazowej.
Zgodnie z art. 81 kpa okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenie się co do przeprowadzonych dowodów. W aktach sprawy brak dowodu zawiadomienia A.M. o prawie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed organem I instancji i pouczenia skarżącego, iż zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 roku w sprawie chorób zawodowych pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez właściwy instytut naukowo-badawczy resortu zdrowia i opieki społecznej. W przedmiotowej sprawie A.M. powinien być pouczony o prawie ponownego przeprowadzenia badań przez inny Instytut Medycyny Pracy.
Zaskarżona decyzja i ją poprzedzająca decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego zdaniem Sądu zostały wydane z naruszeniem prawa, a w szczególności art. 81 kpa gdyż strona skarżąca nie była poinformowana o przysługujących jej uprawnieniach, określonych § 9 ust. 1 cytowanego rozporządzenia i art. 7 i 77 § 1 kpa gdyż organy administracji publicznej winny dokonywać ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przy pomocy każdego środka dowodowego, który może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczny z prawem, w szczególności- dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. W toku rozpatrywania sprawy nie wzięto pod uwagę wyników badań A. M. z lat 1996 i 1998.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a i c i art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
/-/ W. Długaszewska /-/ B. Koś /-/ M. Kosewska