Uzasadnienie
W skardze na bliżej opisaną w rubrum postanowienia decyzję wydaną w przedmiocie warunków zabudowy skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika procesowego, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co miałoby być z korzyścią dla wnioskodawców, jak i inwestora, który nie poniesie ewentualnych strat związanych z zagospodarowaniem terenu na podstawie wadliwej decyzji o warunkach zabudowy. Argumentowali, że kontynuowanie prac budowlanych przez inwestora oznaczać będzie nie tylko wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków, ale też prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno dla inwestora, jak i pozostałych uczestników postępowania administracyjnego.
Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. nr [...] z dnia [...] 2014 r., którą organ I instancji ustalił warunki zabudowy dla terenu bliżej opisanego w tej decyzji dotyczące budowy budynku mieszkalnego [...] z [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Analiza powołanego przepisu wskazuje, że zasadnicze znaczenie dla wstrzymania wykonania decyzji ma jej charakter prawny. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Decyzja ustalająca warunki zabudowy niewątpliwie nie mieści się w katalogu decyzji nadających się do wykonania. Bez znaczenia pozostaje, że jest ona elementem procesu inwestycyjnego, bowiem samodzielnie nie uprawnia do podjęcia żadnych robót budowlanych, stanowiąc jedynie niezbędny element innych postępowań, a przede wszystkim postępowania o pozwoleniu na budowę. Postępowania toczące się po wydaniu decyzji o warunkach zabudowy (kolejne fazy procesu budowlanego) są bowiem postępowaniami odrębnymi, w których przysługują stronie środki ochrony tymczasowej, lecz których nie można przenieść na grunt niniejszej sprawy i niejako już na przedpolu ewentualnego zagrożenia interesów strony żądać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Stanowisko powyższe zostało ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego (por. postanowienie z dnia z 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt II 0Z 665/09, LEX nr 552936; postanowienie z dnia 27 listopada 2007 r. sygn. akt II OZ 1163/07 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie należy stwierdzić, że decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie wykonania, nie kwalifikuje się do wykonania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium wydana w przedmiocie warunków zabudowy. Skoro decyzja ta, jak już wspomniano, nie nadaje się do wykonania, to skutki prawne zaskarżonej decyzji nie stwarzają bezpośredniego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast ewentualne wadliwości decyzji o warunkach zabudowy, na które wskazuje strona skarżąca, będą przedmiotem merytorycznej oceny przy badaniu zasadności skargi, ale nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji.
Ubocznie warto także podnieść, że to inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót budowlanych (nawet jeżeli uprzednio uzyska pozwolenie na budowę) przed rozpoznaniem skargi przez tutejszy Sąd i na nim też spoczywać będą określone obowiązki w toku ewentualnego postępowania naprawczego, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja o warunkach zabudowy została uchylona.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak