Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 maja 2018 roku starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił M. D. od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 30 sierpnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. D. Pismem z dnia 30 sierpnia 2018 roku M. D. złożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty w wysokości [...] zł oraz dodatku mieszkaniowego w wysokości [...] zł. M. D. oświadczyła, że posiada orzeczenie o całkowitej niezdolności do pracy. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych oszczędności zgromadzonych na rachunkach bankowych i w gotówce, papierów wartościowych i innych praw majątkowych (udziałów, polis inwestycyjnych, jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych), a także żadnych przedmiotów o wartości przekraczającej 5.000,00 zł. Stałe wydatki i zobowiązania wnioskodawczyni oszacowała w następujący sposób: czynsz ok. [...] zł, prąd [...] zł, RTV [...] zł leki [...] zł, środki czystości [...] zł, jedzenie [...] zł.
W uzasadnień wnioskodawczyni wskazała, że nie stać jej na opłacenie radcy prawnego do sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Poznaniu z 30 sierpnia 2018 roku, gdyż ledwo starcza jej na życie i nie może nawet wykupić lekarstw.
Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. tj. z 2018 roku, poz. 1302), dalej jako "P.p.s.a.", nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych: strona, której przyznane zostało prawo do pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym (prawo pomocy), w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
W przypadku złożonego przez M. D. wniosku o przyznanie prawa pomocy (obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych) należy uwzględnić, że w świetle przytoczonego przepisu skarżąca pozostaje już zwolniona z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na mocy postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 22 maja 2018 roku. Skarżąca nie ma zatem interesu prawnego w uzyskaniu orzeczenia o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie. Nie ciąży bowiem na niej obowiązek poniesienia kosztów sądowych. W tej sytuacji prowadzenie postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne i podlega ono umorzeniu w myśl art. 249a P.p.s.a.
Skarżąca złożyła także wniosek o ustanowienie radcy prawnego, który należało rozpoznać merytorycznie w oparciu o jej sytuację majątkową, rodzinną i finansową.
Na podstawie art. 245 § 1 i 3 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, które obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z informacji zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, które jest utrzymywane z miesięcznych dochodów w łącznej wysokości [...] zł. Uzyskiwane środki finansowe są w całości przeznaczane na poniesienie kosztów bieżącego utrzymania. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych innych dochodów, ani oszczędności, które mogłyby stanowić dodatkowe źródło pokrycia kosztów prowadzonego postępowania sądowego. W takiej sytuacji należy uznać, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Tym samym uzasadniony jest jej wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, art. 239 § 1 pkt 4, art. 249a, art. 245 § 1 i 3, art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia. /-/ R. Talaga