Uzasadnienie
Starosta decyzją nr [...] z [...] r. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę – G. i T.D. - rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na działce [...] w M. przy ulicy [...] KW nr [...].
W decyzji określono, że inwestycję należy wykonać zgodnie z warunkami technicznymi, zasadami bhp, uzgodnieniami do projektu, a prace winny być prowadzone pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane.
W pkt. 3 decyzji określono, że w ciągu miesiąca od dnia zakończenia rozbudowy, inwestorzy winni dokonać rozbiórki części budynku mieszkalnego, po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na rozbiórkę wydaną przez Starostę.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., zatwierdzonego uchwałą nr XXI/126/91 Rady Miasta i Gminy z 30.12.1991 r. oraz decyzją Burmistrza Gminy z [...] r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W uzasadnieniu podkreślono również, że strony postępowania w ustalonym terminie, nie wniosły uwag, ani zastrzeżeń do formy i lokalizacji projektowanej rozbudowy, stąd wydano decyzję opisaną na wstępie.
Odwołanie od decyzji złożyli W. i L.D. - współwłaściciele nieruchomości sąsiedniej, położonej przy ul. [...], kwestionując pozwolenie w zakresie lokalizacji inwestycji na działce inwestorów, faktyczny procent zabudowy nieruchomości wskazany w decyzji oraz określenie decyzji, iż inwestycja ma być rozbudową.
W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując potwierdzenia dla podniesionych zarzutów w odwołaniu.
Organ odwoławczy podkreślił, że inwestorzy spełnili wymagania nałożone przez organ I instancji w szczególności posiadają akceptację Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, natomiast po nakazanej rozbiórce - wymienionej w pkt. 3 decyzji pierwszoinstancyjnej, procent zabudowy działki wyniesie 27 % przy dopuszczalnym, określonym w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy M. na 30 %.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu skarżący potrzymali zarzuty z odwołania i podkreślili, że nigdy nie wyrażali zgodę na planowaną przez inwestorów lokalizację budynku. W konkluzji żądali uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone decyzje Sąd uchylił, jednakże nie z powodów podniesionych w skardze, a bezpośrednią przyczyną uchylenia były uchybienia proceduralne organu I instancji, które uszły uwadze organu odwoławczego.
Jest niespornym, że stronami postępowania w przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę - rozbudowę, są właściciele nieruchomości sąsiednich, a przymiot strony może mieć tylko osoba fizyczna żyjąca.
W oparciu o wypisy z rejestru gruntu znajdujące się w aktach administracyjnych, organ przymiot strony nadał współwłaścicielom nieruchomości przylegających do planowanej inwestycji przy ul. [...], czyli skarżącym oraz współwłaścicielom przy ul. [...] – F. i I.R. oraz J. i S.W. Już na etapie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, organ I instancji uzyskał informacje ze zwrotnych potwierdzeń odbioru, że F. i I.R. nie żyją. Prowadzenie dalej postępowania bez wyjaśnienia, kto jest następcą prawnym współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w M. było niedopuszczalnym, a wysyłanie kolejnych pism i decyzji osobom nieżyjącym stanowi naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 28, 30 § 4 kpa.
Na etapie postępowania sądowego, Sąd ustalił, że organy administracyjne traktowały jako strony
F.R. zmarłego [...] r.
I.R. zmarłą [...] r.
S.W. zmarła [...] r. (wide: akty zgonu USC w P. o nr [...],[...],[...]).
Powyższa sytuacja uchybia nie tylko przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, ale narusza przepisy art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. (Dz.U. z 2000 r. nr 106 poz. 1126 ze zm.). Może być również podstawą do wznowienia postępowania w oparciu o przepisy art. 145 § 1 pkt 4 kpa.
Tak więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny ustalić faktycznych współwłaścicieli nieruchomości sąsiedniej i doręczyć im prawidłowo rozstrzygnięcie w sprawie.
Odnosząc się do zarzutów skarżących, należy stwierdzić, że nie są one uzasadnione.
Skarżący byli powiadomieni o toczącym się postępowaniu, możliwości składania uwag i zapoznania się z aktami administracyjnymi.
Nie można przyznać racji skarżącym, że decyzje wadliwie określają inwestycję jako rozbudowę. Z akt sprawy i zresztą przyznają to skarżący wynika, że istniejący budynek mieszkalny inwestorów nadaje się wyłącznie do rozbiórki. Skoro organy administracyjne przewidywały z uwagi na potrzeby mieszkaniowe inwestorów czasowe funkcjonowanie zarówno obiektu wznoszonego jak i starego, częściową rozbiórkę garażu, to mogły określić planowaną inwestycję jako rozbudowę.
Skarżący, którzy dysponują budynkiem mieszkalnym wzniesionym w granicy, nie mogą się sprzeciwiać również budowie w granicy, gdyż jak to podnoszą organy administracji jest to zgodne z planem zagospodarowania przestrzennego Gminy M. obowiązującym w dacie wydawania decyzji.
Kwestionowanie procentu zabudowy jest również nieuzasadnione, gdyż do jego ustalenia nie mogą być wliczone obiekty, które mają być rozebrane.
Z uwagi na powyższe należy podkreślić, że gdyby w przedmiotowej sprawie jej meritum odnosiło się wyłącznie do zarzutów skarżących, skargę należałoby oddalić. Jednak z uwagi na uchybienia proceduralne omówione na wstępie rozważań Sądu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b, 152, 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ B.Drzazga /-/ B.Kamieńska /-/ G.Radzicka
MK