Uzasadnienie
Starosta G. decyzją z dnia [...] lipca 2002r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i M. L. pozwolenia na rozbudowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego w G. przy ul. [...] (działka nr [...]), według projektu opracowanego przez A. K. i M. P. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] Starosta G. wznowił postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego w G. przy ulicy [...] (działka nr [...]), której inwestorem są B. i M. L. Decyzją z dnia [...] stycznia 2003r. nr [...] Starosta G. odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2002r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na rozbudowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego w G. przy ulicy [...] (na granicy działki nr [...] i [...]).
Uzasadniając decyzję wskazano, że [...] grudnia 2002r. T. M., J. M., E. M., I. L., Z. M. i I. M. (jako współwłaściciele działki nr [...]) wystąpili z pismami informującymi, że nie wyrażają zgody na wykonanie przez B. i M. L. rozbudowy budynku mieszkalnego na granicy działek. W trakcie przeprowadzonej rozprawy administracyjnej, strony wyraziły swoje stanowiska, jednakże nie wniosły żadnych nowych dowodów do sprawy i nie stwierdzono, że planowana inwestycja może naruszać uzasadnione interesy osób trzecich.
W ustawowym terminie T. M., J. M., E. M., I. L., Z. M. i I. M. wnieśli odwołanie.
Wojewoda decyzją z dnia [...] maja 2003r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części przywołania podstawy prawnej i w tym zakresie orzekł, że w miejscu powołania art. 151 § 1 pkt 1 kpa przywołuje art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2, natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Uzasadniając wskazano, że decyzja Prezydenta Miasta G. została wydana w oparciu o miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta G. (zatwierdzony uchwałą nr XXXV/195/93 Rady Miasta G. z dnia 16 kwietnia 1993r. i opublikowany w Dz. Urz. Woj. Poznańskiego nr 7 z dnia 14 maja 1993r., poz. 76), zgodnie z którym przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkalną jednorodzinną oznaczoną w planie symbolem MN. Stwierdzono, że plan zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi zawartymi w § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 140). Budynek odwołujących się leży w odległości 4,3m od granicy z działką, na której planowana jest rozbudowa, a w ścianie zwróconej w stronę granicy posiada jeden otwór okienny. Podkreślono, że zarzut braku światła słonecznego nie znajduje uzasadnienia w § 57 i § 60 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W ustawowym terminie T. M., J. M., E. M., I. L., Z. M. i I. M. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2003r.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że decyzje administracyjne zostały wydane z naruszeniem prawa i z tych względów, a nie z powodów wskazanych w skardze, uchylił decyzje organów obydwu instancji.
Przede wszystkim należy stwierdzić, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową stanowiącą podstawy prawne do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową, wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (art. 145 § 1 kpa).
Zgodnie z art. 149 § 2 postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
W sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ administracji państwowej stwierdzi, że przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła, to kolejnym etapem winno być przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. W rezultacie w wyniku przeprowadzonego postępowania wznowieniowego organ wydaje decyzję, w której zgodnie z art. 151 kpa:
- 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa (w tym przypadku nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy);
- 2) Uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy;
- 3) W przypadku gdy nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 kpa, wydaje decyzję stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazuje okoliczności dlaczego odmówił uchylenia decyzji ostatecznej.
Stosownie do art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji ostatecznej, także w przypadku jeżeli w wyniku postępowania wznowieniowego mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej.
Zastosowanie przesłanki o której mowa w art. 146 § 2 kpa może nastąpić tylko w wypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
W niniejszej sprawie decyzje organów obydwu instancji nie odpowiadają wyżej przytoczonym przepisom.
Organ I instancji wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji z dnia [...] lipca 2002r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia inwestorom B. i M. L. pozwolenia na budowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego, wskazując na to, że skarżący nie wskazali żadnych nowych dowodów, a planowana inwestycja jest zgodna z przepisami. Uzasadnienie decyzji wskazuje zatem, że Starosta G. nie miał wątpliwości, iż wskazana przez skarżących podstawa prawna wniosku o wznowienie postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa) faktycznie wystąpiła. W tej sytuacji błędnie organ pierwszej instancji wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia art. 151 § 1 pkt 1 kpa.
Powyższą, nieprawidłowo zastosowaną podstawę prawną zauważył organ odwoławczy i próbował ją skorygować, uchylając zaskarżoną decyzję Starosty G. z dnia [...] stycznia 2003r. w części przywołania podstawy prawnej, przywołując w jej miejsce art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 2 kpa i utrzymując zaskarżoną decyzję w pozostałej części.
Uszło jednak uwadze organu odwoławczego, że skoro doszedł do wniosku, że decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa (skarżący bowiem nie brali udziału w postępowaniu bez własnej winy), a w wyniku wznowionego postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, to należało stwierdzić, że decyzja ostateczna została wydana z naruszeniem prawa i odmówić jej uchylenia.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt "c", art. 152 i 200 wyżej cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji.
/-/E. Podrazik /-/B. Drzazga /-/B. Kamieńska kk