Uzasadnienie
Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego działający z upoważnienia Prezydenta Miasta P. po kolejnym rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów: obręb P., arkusz mapy 23, działka nr [...], wszczęte na wniosek spółki "A" S.A. stosując przepisy art. 105 § 1 kpa.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że postępowanie w sprawie toczyło się od [...] r. na wniosek poprzednika prawnego Spółki - Przedsiębiorstwa "B" w P., które wnosiło na podstawie art. 72 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. nr 30 z 1991 r. poz. 127 ze zm.) obecnie art. 126 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. nr 46 poz. 543 ze zm.) o zezwolenie na czasowe zajęcie nieruchomości celem wykonania naprawy komory ciepłowniczej usytuowanej na nieruchomości przy ul. [...] w P. Ponieważ spółka "A" S.A. pismem z dnia [...] r. cofnęła wniosek, stąd organ administracyjny umorzył postępowanie, uznając je za bezprzedmiotowe.
Odwołanie od decyzji złożył M.Z. zarzucając, że decyzja organu I instancji jest wadliwa, bowiem organy administracyjne nie orzekły o odszkodowaniu, a nadając uprzednio wydawanym decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności, nie zażądały od wnioskodawcy stosownego zabezpieczenia, o którym mowa w art. 108 § 1 kpa.
W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda decyzją z [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Wskazując na wadliwość zastosowania art. 105 § 1 kpa i wywody dotyczące bezprzedmiotowości, organ odwoławczy wytknął również, że nie sprawdzono, czy oświadczenie woli zawarte w cofnięciu wniosku zostało złożone przez upoważnione do tego osoby.
Wskazując więc na naruszenie przepisów art. 105 § 2, art. 77 kpa orzeczono jak na wstępie.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu spółka "A" S.A. w P. zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 105 § 1 kpa. Przyznając, że cofnięcie wniosku z [...] r. zostało uzupełnione podpisem drugiego członka zarządu Spółki, wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej oraz uczestnicy M. i R.Z. (współwłaściciele nieruchomości przy ul. [...] w P.) przyznali, że do awarii doszło w [...] r. i na czas usuwania awarii strony łączyła umowa dzierżawy gruntu, jednak uczestnicy wnosili o oddalenie skargi.
Organ administracyjny wnosił również o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona. Art. 105 § 1 kpa stanowi, że "gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". Postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji:
- – nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo
- – utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie taka sytuacja nie występuje, bowiem poprzednik prawny skarżącej spółki, wystąpił z określonym żądaniem, a skarżąca podtrzymywała je do [...] r.
Podstawę do żądania zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości stanowiły uprzednio przepisy ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce nieruchomościami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. nr 30 poz. 127 ze zm.), a następnie art. 126 ust. 1 w związku z art. 240 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000 r. nr 46 poz. 543 ze zm.). Nie może więc być mowy o bezprzedmiotowości postępowania.
Cofnięcie żądania przez skarżącą mogło być jedynie inspiracją do prowadzenia postępowania pod kątem art. 105 § 2 kpa, jednak do wydania decyzji na tej podstawie, niezbędna była zgoda współwłaścicieli nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] - uczestników postępowania.
Jest niespornym, że u podstaw braku zgody uczestników na umorzenie postępowania leżało żądanie wypłaty odszkodowania, jednakże organy administracji rozstrzygające sprawę temu problemowi zupełnie nie poświęciły uwagi.
Jest, bowiem niespornym, że w przypadku zastosowania art. 126 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, może nastąpić zapłata odszkodowania na zasadzie art. 128 ust. 4 i 132 ust. 7 przywołanej ustawy (vide: Postanowienie Kolegium Kompetencyjnego przy Sądzie Najwyższym z dnia 10 lipca 2002 r. III KKO 7/02 OSN nr 19 z 2003 poz. 476).
Jest kwestią do rozstrzygnięcia, czy takie żądanie w przypadku faktycznego zajęcia będzie uczestnikom się należało, skoro pomiędzy skarżącą, a współwłaścicielami doszło do umowy cywilnoprawnej - dzierżawy, czy jak to strony określały na rozprawie najmu gruntu. Kwestie te jednak nie należą do istoty niniejszego postępowania, bowiem do zapłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 126, jest zobowiązany starosta (art. 132 ust.
- 7) i problem ten winien być rozstrzygnięty odrębną decyzją. Jednak strony postępowania winny być w tym zakresie pouczone w myśl zasad ogólnych wyrażonych w art. 7 i 9 kpa.
Podzielając wiec wywody rozstrzygnięcia organu odwoławczego, na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 152 poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ B.Drzazga /-/ G.Radzicka /-/ A.Łaskarzewska
MK