Uzasadnienie
Wójt Gminy decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie przepisu art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U.Nr 87, poz. 960 z 2001 roku) oraz art. 104 kpa, po rozpoznaniu wniosku E. K. w sprawie unieważnienia zameldowania na pobyt stały w miejscowości J. [...] R.P., stwierdził nieważność czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu R.P. w budynku położonym w miejscowości J. [...] oraz odmówił zameldowania R.P. w miejscowości J. [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazano., iż współwłaścicielka budynku położonego w miejscowości J. [...] E.K. wniosła o unieważnienie zameldowania na pobyt stały R. P. w miejscowości J. [...], uzasadniając swój wniosek tym, iż zameldowanie nastąpiło bez zgody współwłaścicieli budynku. Na podstawie zebranych dokumentów stwierdzono, że właścicielami budynku są S.S., I.S. (S.), J.G., E.K. i R.P.. Zgłoszenie pobytu stałego R.P. nie może być przyjęte, ponieważ nie posiada wystarczającego potwierdzenia uprawnień do zameldowania. Potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu wystawiła M.S. i R.P., którzy w lutym 2001 roku byli właścicielami 40/96 części. Zgody na zameldowanie nie wyraziła reszta współwłaścicieli tj. S.S., I. S. (S.), J. G., E. K. M. S. 30 sierpnia 2001 roku darowała swój udział 20/96 części R..P. Jak wskazał organ I instancji, zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie.
Potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu, zgodnie z art. 29 ust. 1 wymienionej ustawy, powinno być dokonane przez właściciela budynku. Zgłoszenie pobytu stałego R. P. nie posiada wymaganej zgody właściciela lokalu. Zameldowanie w/w nastąpiło za zgodą Marii Sobolewskiej, która w dniu zameldowania była jednym ze współwłaścicieli budynku, na druku brak jest zgody pozostałych współwłaścicieli.
R.P. składając zgłoszenie zameldowania na pobyt stały J. [...] przedstawił postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z dnia 20.01.2000 roku - stwierdzenie nabycia spadku po K. S. przez M. S. i R. P., każde ½ części, które nie dotyczy całości budynku. Zataił fakt, że właścicielami całości budynku, w którym ma nastąpić zameldowanie są również S. S., I. S. (S.), J. G. i E. K.. Zgoda M. S.j w dniu zgłoszenia na pobyt stały R. P. nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że osoba pragnąca się zameldować posiada uprawnienia do lokalu w rozumieniu art. 9 ust. 2 ustawy, a tym samym nie można dokonać zameldowania takiej osoby w lokalu. Z zebranych dokumentów wynika, że R. P. nie posiadał wystarczająco potwierdzonych uprawnień do zameldowania w lokalu J. [...], brak jest zgody pozostałych współwłaścicieli, zgoda M. S. jednej ze współwłaścicieli nie jest wystarczająca do potwierdzenia uprawnień.
R. P. odwołał się od wskazanej wyżej decyzji.
Wojewoda decyzją z dnia [...] roku, wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87, poz. 960 z 2001 roku), po rozpatrzeniu odwołania R. P. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] roku, wydanej w sprawie stwierdzenia nieważności czynności materialno – technicznej polegającej na zameldowaniu R. P. w budynku w miejscowości J. [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in., iż zgodnie z treścią art. 9 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o zameldowaniu osoby, jeśli jest spełniona przesłanka, a mianowicie:
- - przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie
W przedmiotowej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący w chwili zameldowania na pobyt stały nie uzyskał od współwłaścicieli spornej posesji potwierdzenia do zameldowania go w tym lokalu.
R. P. wniósł skargę od wskazanej wyżej decyzji, wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie wobec niego ewentualnych kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, m.in., iż w dniu zameldowania był współwłaścicielem nieruchomości w części 20/96, co zostało stwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] w sprawie o stwierdzeniu nabycia spadku po K.S., obecnie zaś jest współwłaścicielem 40/96 części.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
W dacie wydawania przez organ odwoławczy decyzji w sprawie uchylenia czynności zameldowania oraz odmowy zameldowania na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych obowiązywał przepis art. 9 ust. 2 wskazanej ustawy, zgodnie z którym, przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie.
Przepis ten utracił moc obowiązującą z dniem 19 czerwca 2002 r. w związku z wejściem w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01, stwierdzającego niezgodność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Stwierdzenie niezgodności z Konstytucją omawianego przepisu oznacza, że do oceny prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nie może mieć zastosowania, jako regulacja niekonstytucyjna. W takim zaś przypadku w przedmiotowej sprawie postępowanie i ocena organów administracji powinna ograniczyć się jedynie do tego, czy przy zameldowaniu spełnione były przesłanki wynikające z przepisów art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy.
W świetle zaś przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do tego.
Wydając orzeczenia w przedmiotowej sprawie organy administracji obu instancji wskazały na, uznany za niekonstytucyjny, przepis art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności, ograniczając postępowanie do ustalenia braku uprawnień R. P. do przebywania w spornym lokalu i do tego wyłącznie odniosły swoją ocenę, nie ustalając, (nie wynika to bowiem z decyzji), czy R.P., w istocie, w lokalu tym przebywa i to z zamiarem stałego pobytu.
Wobec powyższego, na podstawie wskazanych wyżej przepisów oraz przepisów art.145§1 pkt1 lit.b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz./U.Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz./U.Nr 153, poz. 1270).
/-/ W. Długaszewska /-/ T. M. Geremek /-/ M. Kosewska
AR