Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...] r..nr [...] orzekł o zatrzymaniu skarżącemu W[...] M[...] prawa jazdy nr C [...] wydanego dnia [...]r. oraz o skierowaniu skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w części teoretycznej i praktycznej w zakresie posiadanych uprawnień.
Wydaną decyzję uzasadniono tym, ze skarżący wielokrotnie złamał przepisy i zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło decyzję Starosty [...] i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia.
Uzasadniając organ wskazał, iż zarówno decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy jak i decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji są decyzjami administracyjnymi w sprawach indywidualnych, zatem postępowanie w tych sprawach podlega unormowaniom zawartym w kodeksie postępowania administracyjnego. Nie można w tym postępowaniu pominąć przepisów art. 61 § 4, a przed wydaniem decyzji 10 § 1 kpa jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie.
Starosta [...] decyzją z dnia[...].nr [...] orzekł o zatrzymaniu skarżącemu W[...] M[...] prawa jazdy nr C[...] wydanego dnia [...] r. oraz o skierowaniu skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje w części teoretycznej i praktycznej w zakresie posiadanych uprawnień.
Wydaną decyzję uzasadniono tym, ze skarżący wielokrotnie złamał przepisy i zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Skarżący złożył odwołanie w którym wniósł o uchylenie wydanej decyzji w całości wyjaśnił, że we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] podano, iż skarżący otrzymał 6 punktów karnych wymierzonych w dniu [...] r. w miejscowości [...] za przekroczenie szybkości. Skarżący podkreślił, ze nigdy nie był zatrzymany w miejscowości [...] i nie płacił tam żadnego mandatu, ani nie został ukarany punktami karnymi.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty[...].
Uzasadniając organ wskazał, że przepis art. 138 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. "g" ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym stanowi, że w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczy w ciągu roku liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Zgodnie z art. 114 ust.1 pkt 1 pli. b cytowanej ustawy osoba taka, na wniosek Komendanta Wojewódzkiego [...] podlega skierowaniu, decyzją starosty na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, którego pozytywny wynik jest podstawą do usunięcia punktów karnych z ewidencji i zwrotu zatrzymanego prawa jazdy. Organ podkreślił, że przepisy art. 138 ust. 1 i art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b stanowiące o zatrzymaniu prawa jazdy i skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji mają charakter obligatoryjny nie pozostawiając organowi właściwemu w sprawach wydawania praw jazdy żadnej swobody uznania administracyjnego w tym zakresie.
Podstawą merytoryczną decyzji jest wniosek właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji, który prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym i na podstawie wpisów ostatecznych w niej zamieszczonych występuje na zasadach w ustawie określonych do starosty o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy. Ewentualne wątpliwości czy zastrzeżenia w tym zakresie rozstrzyga ostatecznie Komendant Wojewódzki Policji. Organ właściwy w sprawach wydania prawa jazdy bada jedynie wniosek pod względem formalnym, czy dotyczy właściwej osoby, czy wykazano w nim przekroczenie przez kierowcę liczby 24 punktów w ciągu roku. Podkreślono nadto, że w przedmiotowej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w [...] we wniosku z dnia [...] r. wykazał, że za wykroczenia w ruchu drogowym w okresie od [...] r. do [...] r. skarżącemu przypisano łącznie 25 punktów karnych. Wyjaśniono, że w związku ze zgłoszonym przez skarżącego zarzutem w aktach spawy znajduje się kserokopia pisma z dnia [...] r. skierowanego do skarżącego, w którym stwierdzono bark podstaw do anulowania wniosku z dnia [...] r.
Skarżący wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję z dnia [...] r nr [...] żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, w skutek naruszenia art. 7 kpa. Skarżący zwrócił uwagę na pismo Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] z dnia [...] r. w którym informowano, iż dnia [...] r. skarżący przekroczył prędkość w miejscowości [...], zaś pismem z dnia. [...] r. poinformowano, że dnia [...] r. skarżący przekroczył prędkość w miejscowości [...] w gminie[...].
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym i prawnym sprawy zważył, co następuje
Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy poprzednio obowiązujące, a mianowicie odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).
Zgodnie z treścią art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym "policjant zatrzyma prawo jazdy za pokwitowaniem w razie przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego", zaś zgodnie z art. 130 przywołanej ustawy "punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia. Skarżący, posiadający prawo jazdy od 1989 r. (dłużej niż 1 rok), mógł uzyskać aż 24 punkty karne za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a dopiero po ich przekroczeniu mógł zostać skierowany - decyzją starosty, wydaną na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji - na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu teoretycznego i praktycznego.
Przedmiotem sporu objęte jest ustalenie daty z którą upływał roczny okres, z którym usuwa się wpisane do ewidencji punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego oraz liczba przyznanych skarżącemu w tym okresie punktów.
Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie zawiera wyraźnego wskazania, jak należy obliczać wskazane w niej terminy. Na gruncie ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.) nie uregulowano kwestii w odniesieniu do terminów rocznych. W art. 57 § 2 i § 3 kpa wskazano jak należy obliczać terminy tygodniowe oraz miesięczne, a więc obliczając terminy roczne można posłużyć się tylko analogią. Wprost odwołać się można tylko do przepisu 112 zd. 1 kodeksu cywilnego, który stanowi, iż "termin oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach kończy się z upływem dnia, który nazwą lub datą odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca."
Precyzując tę kwestię należy wyjaśnić, że "dla obliczania terminów właściwa jest nazwa dnia, gdy termin został oznaczony w tygodniach, a data – gry termin został oznaczony w miesiącach i latach." – S. Dmowski, S. Rudnicki; Komentarz do kodeksu cywilnego, Część ogólna, Warszawa 2002, s. 368.
Za wykroczenia w ruchu drogowym w okresie od [...] r. do [...] r. skarżącemu przypisano łącznie 25 punktów karnych. Skarżący negował okoliczność jakoby dnia [...] r. przyznano mu 6 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W opinii skarżącego, jeżeli nawet punkty te zostałyby mu przyznane to roczny termin, wraz z którym wpisane do ewidencji punkty karne usuwa się upłynął z dniem [...] r. i w dniu [...] r. jego konto nie było już obciążone przyznanymi [...] r. sześcioma punktami karnymi. Powołując się jednak na cytowane powyżej przepisy, należy wskazać, że upływ rocznego terminu określonego w art. 130 ustawy Prawo o ruchu drogowym, liczony od dnia [...] r., następował o północy [...] r. i dopiero z upływem tej chwili nastąpiłoby usunięcie kwestionowanych punktów.
Wbrew też zarzutom skarżącego, niewadliwie ustalono stan faktyczny. Z akt administracyjnych wynika, że kwestionowane przez skarżącego zdarzenie z dnia [...] r. miało miejsce, a doszło do niego o godzinie 16: 45 w miejscowości [...] na drodze nr [...] w gm. [...] w województwie opolskim. Powodem nałożenia na skarżącego mandatu karnego było przekroczenie dozwolonej prędkości o 32 km oraz brak zapiętych pasów. Zgodność z prawdą ustalonego stanu faktycznego potwierdził, także skarżący na rozprawie w dniu 9 grudnia 2004 r., wyjaśniając, że nie neguje on ukarania go mandatem karnym w dniu [...] r., i podając, że był przekonany iż mandat ten wymierzono mu jedynie za nie zapięcie pasów.
Na marginesie należy podkreślić także, iż w opozycji do twierdzeń skarżącego, został on skazany za wykroczenie z dnia [...] r. w [...] którego się i sprawa została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] r. skazaniem go za przekroczenie dozwolonej prędkości o 60 km/h. Jakkolwiek wykroczenie to nie było objęte wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji i nie przypisano skarżącemu w przedmiotowym okresie z tego tytułu żadnych punktów karnych, to ta okoliczność wzmacnia także przekonanie Sądu o prawidłowości podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.
Dokonując oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania należy uznać, że toczyło się ono zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Organy podjęły "wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy" i co wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego dokonały wszechstronnej oceny okoliczności, uwzględniając i odnosząc się do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów. Stosownie do dyrektyw zawartych w art. 7 i 77 § 1 kpa w zgodzie z zasadą oficjalności przeprowadzono z urzędu dowody mające służyć wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy. Wynik postępowania nie uwzględnił żądania skarżącego, jednakże postępowanie, podobnie jak zaskarżona decyzja odpowiadało określonym w przepisach wymogom.
Uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec o oddaleniu skargi.
/-/ B.Popowska /-/ P.Miładowski /-/ M.Dybowski
JFS