Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...]z dnia [...]Wójt Gminy wznowił - na wniosek - postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr z dnia [...] 2000 r. dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na "pobudowaniu pomieszczeń dla hodowli norek" w miejscowości S., działka nr [...].
Decyzją nr [...] z dnia [...],w następstwie wznowionego postępowania, Wójt Gminy uchylił decyzję nr [...] z dnia [...] 2000 r. i odmówił wydania decyzji w sprawie zabudowy i zagospodarowania terenu, dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu podkreślił, iż w postępowaniu z 2000 r., w którym ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu doszło do naruszenia interesu osób trzecich przez pozbawienie ich udziału w sprawie. Ponadto stwierdził, że planowane przedsięwzięcie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko i przyczyni się do ograniczenia oraz uciążliwości w korzystaniu z nieruchomości sąsiednich.
Odwołanie od decyzji wniósł uczestnik postępowania Gospodarstwo Rolno-Hodowlane B sp. z o.o., żądając uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Odwołująca się Spółka podniosła, iż poczyniła już znaczne nakłady na planowaną inwestycję, że jej realizacja jest w toku i że zamierza zatrudnić w gospodarstwie około 20 pracowników. Ponadto dodała, że w przypadku uchylenia decyzji z [...] 2000 r., będzie dochodziła odszkodowania od administracji samorządowej.
Pismem procesowym z dnia [...] października 2004 r., uczestnicy postępowania R.B. i K.G. wnieśli o umorzenie postępowania odwoławczego lub oddalenie odwołania.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dopuściło do udziału w sprawie, Stowarzyszenie Ekologiczne A. Decyzją z dnia [...],nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia organ orzekający podniósł, iż orzeczenie I instancji nie spełnia podstawowego wymogu art. 107 § 2 kpa, a także art. 9 i 11 kpa, bowiem nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego odmawia ustalenia wnioskowanych warunków. Powołanie się na negatywne oddziaływanie na środowisko jest niewystarczające.
Skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli uczestnicy postępowania K.K., K.G., M.B., R.B. i A.B. oraz Stowarzyszenie Ekologiczne A. Skarżący K.K. i inni wnieśli o zmianę zaskarżonej decyzji przez oddalenie odwołania. Zarzucili naruszenie art. 104 § 1 i 107 § 3 kpa, przez nie wymienienie czynności skarżących, art. 136 kpa przez nie wyjaśnienie, nie uwzględnienia wniosków dowodowych, art. 138 § 2 kpa przez przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i nie wskazanie potrzeby oraz zakresu ewentualnego postępowania dowodowego, art. 77 § 1 i art. 140 kpa przez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia dowodów, art. 138 § 1 pkt 3 kpa przez nie ustalenie interesu prawnego spółki C i nie uwzględnienie wadliwej reprezentacji spółki oraz art. 7 - 12 kpa przez zlekceważenie obowiązków organu II instancji i praw skarżących.
Stowarzyszenie Ekologiczne A zarzuciło naruszenie art. 9 i 11 kpa (bez bliższego uzasadnienia). Wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Spółka C wniosła o odrzucenie skarg K.K. i innych lub ich oddalenie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nadto Kolegium dodało, że organ odwoławczy jest kompetentny wyłącznie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Wobec nie przeprowadzenia takiego postępowania przez organ I instancji i zakresu żądań dowodowych skarżących mogłoby dojść do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i naruszenia praw uczestników postępowania. Co się zaś tyczy nieprawidłowego umocowania pełnomocnika, to wada ta została usunięta w trybie art. 103 § 1 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargi nie mogą być uwzględnione.
Przedmiotem kontroli Sądu jest kasacyjne rozstrzygnięcie organu II instancji. Oznacza to, że sprawa administracyjna wraca"do punktu wyjścia". Konsekwencją takiego rozstrzygnięcia jest obowiązek organu I instancji, ponownego przeprowadzenia postępowania, w tym rozpatrzenia i odniesienia się do wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 7, 77 kpa).
W ocenie Sądu organ orzekający prawidłowo ustalił podstawy (jedną z podstaw) wznowienia postępowania (art. 145 § 1 kpa). Otworzyło to drogę do dalszych czynności zmierzających do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej orzeczonej decyzją ostateczną (art. 151 § 1 kpa). Wątpliwości Sądu - podobnie jak organu II instancji - budzi jednak brak argumentów uzasadniających podjętą decyzję. Ze skargi K.K. i innych zdaje się wynikać, z uwagi na liczne zarzuty dotyczące postępowania dowodowego, iż skarżący także zauważają ten sam problem. Powinność uzupełnienia postępowania dowodowego próbują jednak - niezasadnie - przenieść na organ odwoławczy.
W nauce prawa jak i w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych, nie kwestionuje się poglądu, że w postępowaniu odwoławczym, uczestnik postępowania jest uprawniony do oczekiwania merytorycznego rozstrzygnięcia, pod warunkiem wszakże, że rozpatrywana sprawa jest dostatecznie przygotowana od strony dowodowej.
Ograniczenie postępowania dowodowego przeprowadzanego w postępowaniu odwoławczym (art. 136 kpa) wynika z ogólnych zasad postępowania administracyjnego - prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Jeżeli zatem w sprawie nie przeprowadzono dostatecznego postępowania wyjaśniającego, przed organem I instancji - a jak wynika z akt praktycznie wcale go nie przeprowadzono - to brak jest podstaw do sanowania takiego zachowania organu pierwszoinstancyjnego, w postępowaniu odwoławczym. Naruszałoby to w sposób ewidentny zasadę dwuinstancyjnego postępowania, która przecież polega na dwukrotnym rozpoznaniu sprawy. Ponieważ organ odwoławczy nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części (tego wymaga np. odniesienie się do "uwag do kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko fermy hodowli norek") miał on kompetencje i słusznie podjął decyzję kasacyjną.
W sprawie wyolbrzymiony jest zarzut naruszenia art. 138 § 2 kpa przez brak wskazania dowodów jakie powinien przeprowadzić organ I instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Skarżący mają rację, że takie wskazanie - być może - pozwoliłoby na wszechstronniejsze rozstrzygnięcie sprawy. Wytyczne są jednak tylko uprawnieniem ("organ może"), a nie obowiązkiem organu. W rozpatrywanej sprawie, konieczność przeprowadzenia rozlicznych dowodów wynika ze złożonych pism procesowych zarówno skarżących jak i spółki C.To one wskazują już - w wystarczającym zakresie - kierunek postępowania wyjaśniającego. Poza tym uczestnicy postępowania mogą nadal korzystać z dobrodziejstwa art. 78 kpa.
Gdy idzie o skargę Stowarzyszenia Ekologicznego A to nie wnosi ona nic do sprawy. Zarówno wnioski skargi jak i jej zarzuty (naruszenie art. 9 i 11 kpa) są tak lakoniczne, że nie pozwalają Sądowi na odniesienie się do nich. Zresztą wobec kasacyjnego charakteru zaskarżonej decyzji, w ewentualnym ponownym postępowaniu sądowoadministracyjnym Stowarzyszenie będzie miało możliwość bardziej profesjonalnego przedstawienia swoich racji.
Na marginesie sprawy Sąd zauważa, że wnioski skarżących K.K. i innych są zbyt daleko idące i nie znajdują uzasadnienia w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcia sądu administracyjnego normują art. 145 i następne cytowanej ustawy. Nie przewidują one zmiany zaskarżonej decyzji przez oddalenie odwołania i utrzymanie w mocy decyzji I instancji.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji wyroku.
/-/ A.Łaskarzewska /-/ A.Zieliński J.Szaniecka
Brak podpisu sędziego spowodowany jest jego nieobecnością /-/ A.Zieliński
MK