Uzasadnienie
4/II SA/Po 1493/03
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 122 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P.C. od decyzji Starosty C. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] zarządzającej skierowanie na badania lekarskie – utrzymało tę decyzję w mocy opierając się na następujących ustaleniach:
Pismem z dnia [...] stycznia 2003 r. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. zawiadomił Starostwo Powiatowe w C., że P.C. orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2002 r. został zaliczony do osób niepełnosprawnych na okres do 31 grudnia 2003 r.
W związku z tym decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Starosta C., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 5 prawa o ruchu drogowym skierował P.C. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.
P.C. odwołał się od tej decyzji podnosząc, że nie ubiega się o uprawnienia instruktora lub egzaminatora osób starających się o prawo jazdy i nie wykonuje zawodu kierowcy, a jego świadectwo kwalifikacyjne nr [...] utraciło ważność z dniem [...] marca 2002 r. W związku z tym uważa, że nie powinien być kierowany na badanie lekarskie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając przedstawione w niej argumenty faktyczne i prawne. Przywołując art. 122 ust. 1 pkt 5 prawa o ruchu drogowym stwierdziło, że skierowanie na badanie jest konieczne w celu ustalenia czy w związku z orzeczeniem niepełnosprawności odwołujący się może kierować pojazdami.
P.C. zaskarżył decyzję organu II instancji do sądu administracyjnego. W skardze nie sformułował zarzutów ani wniosków odnoszących się do zaskarżonej decyzji, przedstawił natomiast zastrzeżenia do postępowania lekarza orzekającego o niepełnosprawności, który jego zdaniem niepotrzebnie i złośliwie zawiadomił o orzeczeniu Starostę.
Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z motywów przedstawionych w zaskarżonej decyzji.
Skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są zgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego. Powołany w decyzjach przepis art. 122 ust. 1 pkt 5 prawa o ruchu drogowym zobowiązuje organ administracyjny do skierowania na badanie lekarskie osoby posiadającej prawo jazdy, co do której wydano orzeczenie o niepełnosprawności. Niewykonanie tego obowiązku mogłoby spowodować przyczynienie się do spowodowania niebezpieczeństwa nie tylko dla niepełnosprawnego ale także dla innych uczestników ruchu drogowego.
Kognicji sądu administracyjnego nie podlegają czynności lekarza wydającego orzeczenie o niepełnosprawności, w tym zakresie skarżący podjął zresztą przewidziane prawem środki.
Skoro, z przytoczonych motywów skarga okazała się nieuzasadniona, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
/-/M.Dybowski /-/M.Hrycaj /-/B.Popowska
Za nieobecnego sędziego
/-/B.Popowska
KB/