Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E. B. wniosła o uchylenie Uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] r. w sprawie rozpatrzenia skargi E. B. na działalność dyrektora Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr [...] w [...], podjętej na podstawie art. 18a ust. 1 i 4 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.; dalej: "u.s.g.") oraz art. 229 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.").
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta [...] wniósł o jej odrzucenie jako nienależącej do właściwości sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, albowiem sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.").
Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] r. E. B. złożyła do Rady Miejskiej w [...] skargę na działalność dyrektora Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr [...] w [...], w której zakwestionowała sposób naliczenia jej stażu pracy, ustalenia terminu przyznania nagrody jubileuszowej, niewypłacenia zaległych należności, organizacji pracy nauczyciela, zasadności zatrudniania asystenta nauczyciela (k. 1 – 4 akt adm.). Rada uznała, że wniesione pismo stanowi skargę w rozumieniu art. 227 K.p.a., wobec czego zleciła Komisji Rewizyjnej Rady Miasta jej zbadanie (k. 7 akt adm.). W dniu [...] r. Rada Miasta działając na podstawie art.. 229 pkt 3 K.p.a. podjęła Uchwałę nr [...] w sprawie rozpatrzenia skargi E. B. na działalność dyrektora Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr [...] w [...], uznając ją za bezzasadną w całości (k. 87 akt adm.).
Wobec tego w niniejszym postępowaniu skarżąca domaga się zweryfikowania legalności uchwały podjętej w sprawie jej skargi na działania dyrektora Zespołu Szkolno – Przedszkolnego nr [...] w [...], wniesionej w trybie działu VIII K.p.a.
W tym kontekście Sąd wyjaśnia, że tryb skargowy z art. 221-240 K.p.a. jest samodzielnym, jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, które kończy się czynnością materialno-techniczną (zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi). Skarga z art. 227 K.p.a. jest zaś odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się konkretnej sprawy administracyjnej. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego nie podlega kognicji sądów administracyjnych, przy czym na ocenę dopuszczalności skargi w takich sprawach nie ma znaczenia okoliczność, że stanowisko w przedmiocie skargi zostało wyrażone w formie uchwały rady miasta.
Sąd wyjaśnia, że uchwały podjęte w wyniku skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. są taką samą czynnością informującą o sposobie załatwienia skargi, jak i czynności innych organów wymienionych w art. 229 K.p.a., którym uchwała nie jest przypisana jako prawna forma działania. Uchwały te nie stanowią rozstrzygnięcia sprawy z zakresu administracji publicznej w rozumieniu 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w sprawie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają bowiem formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2009 r., sygn. II OSK 241/09, postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2849/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wyłączenie spod kognicji sądów administracyjnych uchwał organów samorządu terytorialnego w przedmiocie rozpoznania skarg wniesionych w trybie działu VIII K.p.a. ma ten skutek, że wniesioną w tym przedmiocie skargę należy uznać za niedopuszczalną i w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. odrzucić.
Uwzględniając powyższe kwestie Sąd, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ E. Podrazik