Uzasadnienie
F. w likwidacji wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody [...] 2017 r., Nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia C. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej na terenie nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] – działki [...] i [...], arkusz [...] obręb J..
W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podniesiono, ze w przypadku wybudowania obiektu na podstawie błędnego pozwolenia na budowę, przywrócenie do stanu poprzedniego będzie wymaga znacznych nakładów sił i środków. Ponadto zaznaczono, iż budowa obiektu na działce [...] i [...] znacznie utrudni sprzedaż działek nr [...] i [...] w toku postępowania likwidacyjnego. Wskazano, iż likwidator jest zobowiązany do szczególnej dbałości o interes wierzycieli i do czynienia starań w celu zagwarantowania jak największego stopnia ich zaspokojenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powołanej regulacji rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę, co oznacza, że wniosek powinien być uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Nieodzowne jest wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie.
W ocenie Sądu strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki, jak również tego, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Niczym nie uprawdopodobnione twierdzenie, iż w wyniku wybudowania planowanych budynków na działkach nr 69 i [...] znacznie utrudni sprzedaż należących do skarżącej działek nr [...] i [...] nie potwierdza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Skarżące Przedsiębiorstwo w żaden sposób nie uprawdopodobniło też, iż realizacja inwestycji wywoła radykalne (znaczne) obniżenie wartości należącej do niego nieruchomości.
Odnosząc się do wskazanej przesłanki "trudnych do odwrócenia skutków" związanych z wybudowaniem budynków na podstawie pozwolenia, które może zostać ocenione przez Sąd jako wadliwe, zauważyć należy, iż ryzyko to obciąża inwestora, a nie stronę skarżącą.
W tym miejscy zwrócić trzeba uwagę, iż zgodnie z art. 35a ust. 1 Prawa budowlanego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332), w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę wstrzymanie wykonania decyzji na wniosek skarżącego można uzależnić od złożenia przez skarżącego kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania wykonania decyzji. Brzmienie tego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję.
Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji.
W rozpoznawanej sprawie wobec bezzasadności wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bezprzedmiotowe jest zastosowanie kaucji na zabezpieczenie, o której mowa w art. 35 a ust. 1 Prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 3 p.p.s.a, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak