Uzasadnienie
Sąd nie podziela nadto poglądu według którego brak pozwolenia na użytkowanie i zasiedlenie obiektu po stronie inwestora wyłączał zameldowanie osób posiadających uprawnienia wynikające z przydziału.
W pierwszym rzędzie zauważyć należy, że ewidencja ludności pełni funkcję rejestracyjną, to znaczy, iż przepisy meldunkowe służą przede wszystkim rejestracji stanu faktycznego miejsca pobytu obywateli.
Stąd też sytuacje wyłączające zameldowanie w miejscu faktycznego pobytu winny być ściśle określone.
Tymczasem ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie wiąże możności zameldowania z czynnościami typowymi dla ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, które z kolei nie zawierają odniesień do zagadnień ewidencji ludności.
Nie można też było przyjąć by brak wskazywanych czynności stanowił istotną przeszkodę natury fizycznej do zamieszkania, zwłaszcza przy braku dokładnych ustaleń co do rzeczywistego stanu technicznego lokalu w chwili rejestracji zameldowania.