Uzasadnienie
Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika procesowego, w skardze na bliżej opisaną w rubrum niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] 2013 r. nr [...], którą cofnięto stronie zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w sklepie wskazanym w tej decyzji, zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu, zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że "wykonanie decyzji spowoduje straty materialne prowadzące do zachwiania opłacalności prowadzenia działalności", narażając ją na szkodę, która może decydować o podstawach jego bytu, gdyż prowadzony "sklep typu [...] i dochód z niego uzyskiwany stanowi utrzymanie całej rodziny skarżącej. Sprzedawany alkohol nie tylko gwarantuje uzyskiwany dochód, ale jego dostępność w tym sklepie wpływa u konsumentów na decyzje dokonywania również zakupu innych produktów w tym sklepie, a nie np. w [...] na sąsiedniej ulicy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Należy podkreślić, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania zaistnienia jednej z przesłanek uzasadniających wydanie postanowienia o wstrzymaniu aktu lub czynności. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za uwzględnieniem jego wniosku, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 201/2005 – dostępne w bazie orzeczeń: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/2004 – orzeczenie powołane m.in. w postanowieniu NSA z dnia 26 listopada 2013 r. sygn. akt II GZ 669/13, dostępnym jw.).
W ocenie Sądu w przedmiotowym wniosku skarżąca wskazała tego rodzaju okoliczności, które uzasadniają zastosowanie przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a instytucji ochrony tymczasowej. Swoich twierdzeń wnioskodawczyni wprawdzie nie poparła dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej, jednak przedstawiła wiarygodne twierdzenia co do skutków wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu strona uprawdopodobniła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody wskutek niemożności prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, skoro to dostępność alkoholu w jej sklepie istotnie wpływa na decyzje konsumenckie (obejmujące nie tylko zakup alkoholu); przekonująco wskazała, że brak możliwości sprzedaży napojów alkoholowych w jej sklepie może skłonić dotychczasowych klientów do korzystania z innej placówki handlowej sieci "[...]", pozbawiając ją dotychczas gwarantowanego dochodu stanowiącego podstawę bytu rodziny.
Należy również w tym miejscu wskazać na inny skutek wykonania zaskarżonej decyzji, a mianowicie o konsekwencji prawnej wskazanej w art. 18 ust. 11 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (aktualnie: Dz.U. z 2012 r., poz. 1356, z późn. zm.), zgodnie z którym przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu.
W tym stanie rzeczy można zasadnie przyjąć, że skarżąca uprawdopodobniła istnienie niebezpieczeństwa narażenia strony na znaczną szkodę (stratę materialną) wskutek wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
/-/ W.Batorowicz