Uzasadnienie
Burmistrz Miasta C. decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działek [...] i [...] przy ulicy [...] w C. dla inwestycji polegającej na budowie przyzakładowego budynku wielofunkcyjnego firmy "A" i odbudowie i rozbudowie istniejącego budynku nr 1.
Odwołanie od decyzji w dniu [...] września 2001 r. uzupełnione [...] stycznia 2002 r. złożyła właścicielka firmy "B" – J. R., która wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji.
W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] kwietnia 2002 r. umorzyło postępowanie odwoławcze, odmawiając J. R. przymiotu strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że J. R. nie wykazała swego interesu prawnego w prowadzonej sprawie, bowiem postępowanie o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy działek o numerach [...] i [...] przy ul. [...] w C., natomiast odwołująca się jest właścicielką działki o numerze [...] znacznie oddalonej od planowanych inwestycji. Ponieważ istotą sporu jest służebność drogi koniecznej dla nieruchomości odwołującej, organ podkreślił również, że służebność ta nie została prawomocnie ustalona, a w istocie nie dotyczy ona działek, na których mają być planowane inwestycje, lecz działek o numerach [...] i [...].
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. R. zarzuciła organom błędne stanowisko w kwestii wykładni art. 28 kpa i pojęcia interesu prawnego. W konkluzji skarżąca żądała uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest uzasadniona.
Pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, winno być wyprowadzone z przepisów prawa materialnego, czyli norm prawnych, które stanowią podstawę ustalenia uprawnień lub obowiązków.
Przepisami prawa materialnego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu były przepisy ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), w szczególności unormowania zawarte w przepisach art. 3 pkt 2, art. 42 ust. 1 pkt 5 i 46 ust. 2.
Pod pojęciem osoby trzeciej, o którym mowa w wymienionych wyżej przepisach należy rozumieć, co do zasady, właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości położonych zarówno w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości objętej ustaleniami warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i tych, które nie graniczą z tą nieruchomością, ale tylko pod takim warunkiem, że skutki wynikające z realizacji inwestycji będą oddziaływać także na obszary nieprzylegające bezpośrednio do terenu objętego decyzją.
Uznanie osoby trzeciej za stronę w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i ocena, czy decyzja dotyczyć będzie interesu prawnego określonej osoby, spoczywa na organie prowadzącym postępowanie, w tym również na organie odwoławczym. Ocena taka musi opierać się na prawdopodobieństwie jednak nie może być ona abstrakcyjna lecz realna.
Jak wynikało z wniosków inwestora, wnosił on o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na:
- – odbudowę i modernizację istniejącej hali nr 1 na działce nr [...] z funkcją produkcyjno-biurową firmy "A" sp. z o.o. oraz
- – budynku wielofunkcyjnego przyzakładowego dla potrzeb szkolenia pracowników, spotkań okolicznościowych pracowników firmy, kuchni, pomieszczeń klubowych, pokoi gościnnych na działce [...] i [...].
Ostatecznie, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu tylko do planowanych inwestycji się odnosi i nie wynika z niej, ani z wniosków inwestora, aby miała w jakikolwiek sposób negatywnie wpływać na środowisko, bądź swym oddziaływaniem wykraczać poza granice działki.
Działka skarżącej jest oddalona od działek inwestora i z nimi nie graniczy, a z uwagi na charakter planowanych inwestycji, ich oddziaływanie nie będzie miało żadnego znaczenia w kategoriach interesu prawnego lub obowiązku.
Funkcjonowanie drogi wewnętrznej i problemy cywilistyczne związane ze sprawą ustanowienia drogi koniecznej, są dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej bez znaczenia, gdyż ewentualne kwestie z tym związane dotyczą działek o numerach [...] i [...], na których inwestor nie prowadzi inwestycji, przy czym działka nr [...] oddzielona jest od potencjalnej drogi koniecznej działkami [...] i [...], natomiast działka [...] częściowo działką [...]. Należy również stwierdzić, że na działce [...] będzie prowadzona przede wszystkim odbudowa i modernizacja istniejącej hali.
Sposób prowadzenia robót i ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) musi być realizowana przy pozwoleniu na budowę, a nie w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, lecz tylko w takiej sytuacji gdyby realizacja inwestycji wymagała ograniczeń w korzystaniu przez inne osoby z drogi koniecznej.
Uznając więc zasadność argumentów zaskarżonej decyzji, w której skarżącej odmówiono przymiotu strony, skargę jako nieuzasadnioną na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) - należało oddalić.
/-/ E.Podrazik /-/ G.Radzicka /-/ B.Drzazga
MK