Uzasadnienie
Decyzją z dnia z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], którą zatrzymano S. B. prawo jazdy na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7, ze zm.).
Skargę na powyższą decyzję złożył S. B. podnosząc, że jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. jako osoba bezrobotna - kierowca. Nie posiada też prawa do zasiłku. Zdaniem skarżącego zatrzymania prawa jazdy obniży jego kwalifikacje, co utrudni mu możliwość otrzymania pracy, a w konsekwencji wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego. S. B. wskazał też, że od dnia 14 listopada 2012 r. korzysta z zasiłku w wysokości [...] zł i otrzymał skierowanie na zajęcia w Centrum Integracji Społecznej [...], gdzie oczekuje na wolne miejsce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie sądowe w sprawie podlega zawieszeniu.
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest więc sytuacja, gdy w postępowaniu tym wyłoniło się zagadnienie prawne, którego sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć, a pozostaje ono w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i ma wpływ na jego treść.
Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy zaskarżona w niniejszej sprawie została wydana na skutek wniosku Prezydenta Miasta P. złożonego na podstawie art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów.
Sąd z urzędu ustalił, że w sprawie K 23/10, której termin rozpoznania wyznaczono na dzień 20 grudnia 2012 r. Trybunał Konstytucyjny miał orzec w przedmiocie konstytucyjności art. 5 ust. 3b ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów rozstrzygając wniosek Prokuratora Generalnego z 19 listopada 2010 r. W dniu 20 grudnia 2012 r. Trybunał wniosku nie rozstrzygnął i odroczył rozstrzygnięcie sprawy bez wyznaczenia kolejnego terminu.
Kwestionowany przepis odnosi się do trybu kierowania wniosku o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego. Podmiotem zobowiązanym do skierowania jest organ właściwy dłużnika (wójt, burmistrz, prezydent miasta) a adresatem wniosku jest starosta. Do wniosku dołącza się ostateczną decyzję o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Prokurator Generalny zmierza do eliminacji z porządku prawnego całej instytucji zatrzymania prawa jazdy z powodu uchylania się dłużnika alimentacyjnego od zobowiązań alimentacyjnych, bez względu na sposób uregulowania trybu zatrzymania i zwrot prawa jazdy. Kwestionuje art. 5 ust. 3b ustawy, gdyż przepis ten reguluje rozpoczęcie procedury zmierzającej do zatrzymania prawa jazdy (tak jak w okolicznościach niniejszej sprawy).
W ocenie wnioskującego cel, jakim jest zapewnienie osobom uprawnionym do alimentów skuteczności w egzekwowaniu tego świadczenia, nie pozostaje w adekwatnym związku ze stosowaniem nakazu zatrzymania prawa jazdy dłużnikom alimentacyjnym. Prawo jazdy jest dokumentem potwierdzającym umiejętność prowadzenia pojazdów, co może mieć istotne znaczenie przy poszukiwaniu bądź wykonywaniu określonej pracy. Zatrzymanie prawa jazdy może wpłynąć na brak możliwości zarobkowych osoby zobowiązanej do alimentacji, co wpłynie na możliwość wywiązywania się przez nią z długu alimentacyjnego. Nie zawsze więc zatrzymanie prawa jazdy oznacza tylko pozbawienie dłużnika alimentacyjnego "przywileju" prowadzenia pojazdów.
Powyższa sytuacja stanowi przypadek, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., bowiem wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zważyć należy, iż skarżący powołuje się właśnie na okoliczności wskazane we wniosku Prokuratora Generalnego – uniemożliwienie wykonywania pracy zarobkowej. Zaistniała więc podstawa do zawieszenia niniejszego postępowania do czasu ogłoszenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 23/10.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
/-/ J.Szaniecka