Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2001r. Burmistrz Miasta L. działając na podstawie art. 40 i 42 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działek nr geodezyjny [...] i [...] położonych w L. przy ul. [...], dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku o część mieszkalno – gospodarczą.
Na skutek wniosku z dnia [...] października 2001r. złożonego przez J. P., wszczęte zostało postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] września 2002r. działając na podstawie art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity z 2001r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 127 § 2, 3, 4, art. 156 § 1 pkt 2, 157, 158 kpa oraz na podstawie art. 41, 42 i 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta L. z dnia [...] czerwca 2001r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zamierzona inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta L., zatwierdzonego uchwałą nr LXXIII/166/94 z dnia 11 maja 1994r. Rady Miejskiej L., albowiem plan dopuszcza dla terenu objętego wnioskiem realizację nowej zabudowy mieszkaniowej na wolnych działkach.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M.T. zarzucił zaskarżonej decyzji, iż jest ona niezgodna ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi przepisami prawa.
Podniósł także, iż planowana przez niego inwestycja nie stanowi nowej zabudowy, lecz rozbudowę istniejącej inwestycji i przeznaczona została na cele gospodarcze, wobec czego nie istnieje sprzeczność z planem zagospodarowania przestrzennego miasta L. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję własną z dnia [...] września 2002r., podtrzymując wcześniejszą argumentację. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż nie można uznać za wiarygodne twierdzeń inwestora – co do przeznaczenia inwestycji, skoro z wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że obiekt przeznaczony ma być jako pomieszczenie mieszkalno – gospodarcze.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. T. podniósł te same argumenty, które przytoczone zostały we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nadto zarzucił, iż jako organ odwoławczy orzekał ten sam organ, który wydał decyzję w I instancji, co zdaniem skarżącego stanowi naruszenie prawa.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem zmierzającym do wyjaśnienia, czy decyzja podlegająca kontroli jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Instytucja ta stanowi wyjątek od obowiązującej, a określonej w art. 16 § 1 kpa zasady trwałości decyzji ostatecznej. Dlatego też stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy bezspornie zostanie ustalone wystąpienie przyczyny nieważności, określonej w art. 156 § 1 kpa (porównaj wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2002r. I SA 1506/00 LEX nr 81968).
Chociaż w przedmiotowej sprawie organ administracyjny nie sprecyzował, rażące naruszenie, którego przepisu stanowić miało jego zdaniem o zaistnieniu przesłanki wynikającej z art. 156 § 1 kpa, jednakże ponieważ w uzasadnieniu decyzji podkreślono istnienie niezgodności pomiędzy zamierzoną inwestycją, a zapisami planu zagospodarowania przestrzennego należało uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze upatrywało rażącego naruszenia przepisu art. 40 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Ze stanowiskiem takim jednak nie sposób się zgodzić.
Nieruchomość położona w L. przy ulicy [...] zabudowana budynkiem mieszkalnym znajduje się w określonej w obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracyjne Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta L. – strefie F12MN, który to obszar został określony jako: "teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w większości zainwestowany, adaptowany w planie z możliwością realizacji nowej zabudowy mieszkaniowej na wolnych działkach"
Żaden zapis planu, dotyczący tego obszaru nie wprowadza natomiast ograniczeń, co do rozbudowy istniejącej zabudowy i dlatego nieprawidłowe byłoby przyjmowanie założenia (jak to uczyniło SKO), iż rozbudowa może być realizowana jedynie na wolnych działkach. Skoro więc z wniosku inwestora jednoznacznie wynikało, że zamierza on realizować rozbudowę istniejącego budynku na już wcześniej zabudowanej (a nie wolnej) działce, błędem było odnoszenie do niego zapisu planu, dotyczącego wolnych, niezabudowanych działek.
Art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Dlatego też prawidłowo Burmistrz Miasta L. uznając, iż nie istnieje sprzeczność pomiędzy inwestycją, a ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego ustalił warunki zabudowy zagospodarowania działek inwestora.
Błędnie natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławczego przyjęło, że nastąpiło rażące naruszenie przepisu art. 40 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
W świetle powyższych okoliczności należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.
Wobec natomiast uwzględnienia skargi określono, na podstawie art.152 p.p.s.a. o niemożności wykonania zaskarżonej decyzji.
/-/L. Drewniak – Żaba /-/A. Zieliński /-/St. Małek kk