Uzasadnienie
W wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez J. K. wyrokiem z dnia 21 czerwca 2022 r. o sygn. akt II SA/Po 167/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję, której przedmiot został opisany w rubrum niniejszego postanowienia. W sentencji powołanego wyroku orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P.. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronom postępowania.
Dnia 14 lipca 2022 r. wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej – radcy prawnego B. T. – o uzupełnienie wyroku. Przedmiotem uzupełnienia wyroku miało być rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, jakie poniosła skarżąca w związku z dochodzeniem swoich praw. Jak wskazano, w pkt 6 skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zamieszczono żądanie o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Wniosek o uzupełnienie wyroku jest zasadny.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek został zgłoszony w ustawowo przewidzianym terminie.
Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 P.p.s.a.). Gdy orzeczenie uzupełniające dotyczy wyłącznie kosztów, wówczas ma ono formę postanowienia (art. 157 § 3 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie pełnomocnik został ustanowiony z wyboru i wnioskował o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W wyroku z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 167/22 rzeczywiście na skutek omyłki nie rozstrzygnięto o kosztach postępowania. Brak ten należało więc uzupełnić (art. 157 § 3 P.p.s.a.).
Sąd zdecydował o przyznaniu skarżącej kwoty odpowiadającej wysokości opłaty za czynności pełnomocnika, jakie ten ponosi jak w sprawach, w których uiszcza się wpis stały.
W decyzji organu pierwszej instancji, to jest Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia 29 listopada 2021 r., [...] orzeczono wprawdzie o obowiązku skarżącej do uiszczenia kwoty w wysokości [...] zł miesięcznie z tytułu pobytu K. K. w Domu Pomocy Społecznej w P., jednak poza określeniem tego pieniężnego obowiązku, Burmistrz orzekał także o sposobie ponoszeniu kosztów pobytu mieszkańca w całokształcie. I tak: ustalono kwoty przypadające na K. K. oraz Gminę P.. Konkludując, należy stwierdzić, że w przywołanej decyzji nie orzeczono tylko o obowiązku pieniężnym wobec skarżącej, ale w istocie ustalono podmioty zobowiązane do ponoszenia odpłatności za pobyt K. K. w Domu Pomocy Społecznej i przypadające na nie obciążenia. Z uwagi na złożoność zaskarżonego rozstrzygnięcia, w którym występowała należność pieniężna dotycząca skarżącej, ale i inne elementy bezpośrednio współzależne (wyznaczenie i rozdzielenie na różne podmioty odpłatności za pobyt osoby w domu pomocy społecznej) Sąd uznał, że właściwą podstawą prawną przyznania kosztów zastępstwa radcy prawnego powinien być § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1800), który określa stawkę stałą dla tak zwanych "innych spraw".
W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono rzecz jasna także na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzone koszty złożyło się wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 480 zł ustalone na podstawie wskazanego wyżej rozporządzenia.
Aby nadać wyrokowi ostateczną, uporządkowaną formę, dotychczasowe rozstrzygnięcie oznaczono jako punkt I., natomiast jako punkt II. dodano rozstrzygniecie dotyczące kosztów.
Sąd nie orzekał o zwrocie opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa (k. [...] akt sądowych) oraz wpisu sądowego, gdyż skarżąca tych opłat nie uiszczała. Zresztą zgodnie odpowiednio z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1546) i art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie miała obowiązku ich uiszczania.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 157 § 3 P.p.s.a. orzekł na posiedzeniu niejawnym jak w sentencji postanowienia.
/-/ J. Szuma