Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Burmistrz K. orzekł o zameldowaniu na pobyt stały H. i M. J.w budynku przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz K. wskazał, że postępowanie administracyjne w sprawie zameldowania H. i M. J. w budynku przy ul. [...] w K. zostało wszczęte na ich wniosek. Budynek przy ul. [...] w K. wchodzi w skład masy spadkowej po zmarłej A. K., po której dziedziczy m.in. H. J. – jej córka.
W toku postępowania została przeprowadzona wizja lokalna w mieszkaniu mieszczącym się w budynku przy ul. [...] w K., w trakcie której ustalono, że H. J. wraz z mężem zamieszkują w tym mieszkaniu, o czym świadczą znajdujące się w nim rzeczy i przedmioty codziennego użytku. W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (Dz.U. Nr 78, poz. 716) przestał obowiązywać przepis art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.).
Istotą cytowanego orzeczenia było stwierdzenie, że uzależnienie zameldowania w lokalu na pobyt stały lub czasowy dłuższy niż 2 miesiące od posiadania uprawnień do przebywania w lokalu jest sprzeczne z Konstytucją, a zameldowanie ma jedynie potwierdzać fakt zamieszkiwania.
Organ administracji w obecnym stanie prawnym, rozstrzygając o zameldowaniu w oparciu o art. 47 ust. 2 cyt. ustawy, obowiązany jest jedynie ustalić, czy została spełniona przesłanka warunkująca podjęcie decyzji o zameldowaniu, tj. zamieszkanie osoby w lokalu z zamiarem stałego (czasowego) w nim pobytu.
W rozpatrywanej sprawie ta przesłanka została niewątpliwie spełniona, ustalono bowiem w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż dla H. J. i jej męża mieszkanie przy ul. [...] jest miejscem pobytu stałego.
W odwołaniu od decyzji Burmistrza K. J. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zarzucił, że protokół z wizji lokalnej, na podstawie którego dokonano ustaleń co do zamieszkiwania małżonków przy ul. [...] w K. jest bardzo lakoniczny. Wskazał nadto, że H. i M. J. bezprawnie zajęli po śmierci matki mieszkanie w budynku przy ul. [...] w K. i zrobili to jedynie na potrzeby postępowania o dział spadku po zmarłej A. K. Podniósł również, iż Naczelny Sad Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu uznał, że sprawa zameldowania H. i M. J. w przedmiotowym lokalu nie może być rozpoznana do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest orzeczenie Sądu powszechnego w sprawie o dział spadku i dał temu wyraz w wyroku z dnia 15 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Po 1940-1941/00.
Decyzją z dnia [...] Nr [...]Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza K. Wskazał w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz powołanym przez organ I instancji wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. – sygn. akt K 20/01 obecnie dokonujący zameldowania na pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące wskazuje w formularzu meldunkowym tylko i wyłącznie potwierdzenie pobytu w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Nie ma natomiast, w konsekwencji powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, obowiązku uzyskania od właściciela potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu. Okolicznością decydującą jest jedynie fakt zamieszkiwania w lokalu. W przypadku odmowy potwierdzenia zamieszkiwania wszczyna się postępowanie w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wydaje się decyzję o zameldowaniu osoby, która faktycznie w lokalu zamieszkuje.
Z wyjaśnień złożonych przez H. i M. J. do protokołu z przeprowadzonej wizji lokalnej, a także z oględzin lokalu dokonanych podczas wizji wynika, że H. i M. J. zamieszkują w przedmiotowym lokalu. Istniały zatem podstawy do zameldowania małżonków J. w przedmiotowym lokalu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego Jerzy K. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku małżonków J. o zameldowanie względnie o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zauważył, że zaskarżona decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność, z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt. 7 kpa) bowiem, wydając ją Wojewoda Wielkopolski pominął całkowicie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Poznaniu z dnia 15 lutego 2002 r. sygn. akt II SA/Po 1940-1941/00.
W powyższym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu wyraził pogląd, który był wiążący dla organu administracji, że zameldowanie H. i M. J. nie może nastąpić do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jakim jest orzeczenie Sądu powszechnego w sprawie o dział spadku i ustalenie czy H. J. ma status współwłaściciela nieruchomości zabudowanej przy ul. [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący przeoczył bowiem, mimo że był uczestnikiem tego postępowania, że kwestia zawieszenia postępowania administracyjnego, prowadzonego w związku z wnioskiem H. i M. J. o zameldowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd powszechny w sprawie o dział spadku, była ponownie przedmiotem rozpoznania Sądu Administracyjnego.
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2003 r. – sygn. akt II SA/Po 995/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu uchylił postanowienie Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania wskazując, że w zmienionym stanie prawnym tj. po cytowanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002/3/34) brak jest uzasadnionych podstaw do stosowania przepisu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa w sprawie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia o charakterze prejudycjalnym (tu: dział spadku).
Tym samym prawidłowo, w następstwie tego wyroku sądu administracyjnego, Wojewoda uchylił postanowieniem z dnia [...] Nr [...] postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy w K w przedmiocie zawieszenia postępowania i polecił rozpoznanie wniosku H. i M. J. o zameldowanie w budynku przy ul. [...] w K. Co zaś się tyczy meritum tej sprawy, to rzeczą organów było ustalenie, czy H. i M. J. faktycznie zamieszkują w budynku przy ul. [...] w K. Temu celowi służyła między innymi wizja lokalna przeprowadzona w dniu 8 kwietnia2003 r. w mieszkaniu położonym na parterze budynku przy ul. [...] w K., zajmowanym przez H. i M. J.. Dokonane w trakcie oględzin ustalenia wskazują, że lokal ten jest zamieszkały, a obecni w czasie wizji H. i M. J. oświadczyli do protokołu, że w lokalu tym zamieszkują (k. 17-19 akt adm.). O terminie wizji lokalnej J. K. był powiadomiony, o czym świadczy zawiadomienie z Urzędu Miejskiego w K. z dnia 21 marca 2003 r., odebrane przez J. K. w dniu 25 marca 2003 r. (k. 8 i 16 akt administracyjnych).
Mimo zawiadomienia J.K. nie brał udziału w oględzinach, stąd też zarzuty, że protokół z oględzin nie daje dostatecznych podstaw do przyjęcia, iż małżonkowie J. rzeczywiście zamieszkują w przedmiotowym lokalu, uznać należy za nietrafne i brak jest podstaw do przyjęcia, iż organ, ustalając na podstawie protokołu fakt zamieszkania przekroczył granice swobodnej oceny dowodów.
Pośrednio zresztą z samej treści odwołania J. K. od decyzji Burmistrza K. wynika, iż H. i M. J. zamieszkują w budynku przy ul. [...] w K. Okoliczność powyższa stanowiła podstawę do zameldowania, na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, małżonków J. w przedmiotowym lokalu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.
/-/M. Kwiecińska /-/M. Kosewska /-/T.M. Geremek
KS