Uzasadnienie
K. J. wniosła do tutejszego Sądu w dniu 28 stycznia 2015 r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2015 r., którym Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]2014 r. o nr [...]o odmowie przyznania skarżącej zasiłku rodzinnego na dziecko N. J. oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia szkoły na N.J..
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o umorzenie postępowania sądowego, podnosząc, że uwzględniło skargę w całości - w ten sposób, że decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] [decyzja znajduje się w aktach postępowania administracyjnego] uchyliło zaskarżoną własną decyzje z dnia [...]2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzje z dnia [...] 2014 r. o nr [...] i przyznało K.J. prawo do zasiłku rodzinnego na córkę N. J. na okres od 1 listopada 2014 r. do 31 października 2015 r. oraz prawo do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2014/2015.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu.
Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy.
W niniejszej sprawie Kolegium we wspomnianym trybie - tzw. autokontroli uchyliło w całości zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Takie działanie, polegające na wzruszeniu orzeczenia stanowiącego przedmiot skargi w niniejszej sprawie, spowodowało, że również sama skarga jako środek zaskarżenia utraciła swój byt, co powoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
Odstąpiono od rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania (art. 201 § 1 P.p.s.a.), ponieważ skarżąca była zwolniona z obowiązku ich uiszczania (art. 239 pkt 1 lit. a P.p.s.a.).
/-/ Tomasz Świstak