Uzasadnienie
Dnia [...] sierpnia 2003 roku M. W. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu skargę na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...], Nr [...] o wymeldowaniu z pobytu stałego M. W. z lokalu położonego w G., ul. [...]. Dnia [...] sierpnia 2005 roku skarżąca złożyła pismo, w którym zwróciła się z prośbą o umorzenie postępowania w sprawie wymeldowania skarżącej z lokalu przy ul. [...] w G., oświadczając jednocześnie, iż rezygnuje z dalszego prowadzenia wskazanej sprawy.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, co jest wiążące dla Sądu, jeżeli cofnięcie nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpatrywanej sprawie cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, wobec czego cofnięcie skargi należy uznać za wiążące.
Wobec powyższego na podstawie art.161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz podstawie art. 46 §2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Z dnia 30 czerwca 1995 roku) w związku art. 97 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) orzeczono jak w sentencji postanowienia.
/-/ Maria Lorych – Olszanowska