Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Badanie, przy zastosowaniu art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t.j. Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ prawidłowości czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu faktu zameldowania oznaczało, że organy obu instancji orzekające w sprawie niniejszej opierały się na ocenie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili dokonywania zarejestrowania faktu zameldowania. Wobec tego nie był zasadny podniesiony w skardze zarzut prejudycjalności postępowania toczonego przed sądami powszechnymi z wniosku skarżącej do upoważnienia przez Sąd do dokonania czynności związanych z zameldowaniem, skoro postanowienia sądu powszechnego wydane na podstawie art. 199 zdanie drugie bądź art. 201 zdanie drugie Kc nie mają mocy wstecznej, a więc nie mogą wpływać na ocenę stanu istniejącego w chwili zarejestrowania faktu zameldowania.
Organy obu instancji trafnie wykazały wadliwość czynności materialno-technicznej polegającej na rejestracji faktu zameldowania na pobyt stały. Słusznie w szczególności wywiodły, że: zgodnie z art. 9 ust. 2 i art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych rejestracja faktu zameldowania winna być poprzedzona potwierdzeniem uprawnień do przebywania w lokalu pochodzącym od współwłaścicieli nieruchomości, nawet jeżeli o zameldowanie ubiega się jeden ze współwłaścicieli i, że w przypadku sporu między współwłaścicielami co do zakresu uprawnień do korzystania z konkretnego lokalu spór, jeszcze przed zameldowaniem, winien być poprzedzony postępowaniem przed sądem powszechnym /por. między innymi uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 1993 r. III AZP 28/92/. Dodać należało, że w sprawie niniejszej spór co do tego czy potwierdzenie uprawnień do przebywania w lokalu był czynnością przekraczającą zwykły zarząd przedmiotem współwłasności nie miał znaczenia, zważywszy, że skarżąca będąca współwłaścicielem do 1/2 części nie była według art. 201 Kc uprawniona do samodzielnego dokonywania czynności zwykłego zarządu.
Trafnie organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zarejestrowanie faktu zameldowania skarżącej było wadliwe z innego jeszcze powodu. Z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wyprowadzić należy wniosek, że prawidłowe zameldowanie na pobyt stały winno być poprzedzone zamieszkaniem w konkretnym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Zatem, wadliwe było zameldowanie dokonane w momencie gdy skarżąca bezspornie w stanowiącym przedmiot zameldowania lokalu jeszcze nie zamieszkała.
W tych okolicznościach oddalono skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.