Uzasadnienie
Dnia [...] czerwca 2002r. do Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek złożony przez Z. N., J.A., H.A., M. S. o wydanie postanowienia opiniującego projekt podziału działek nr [...],[...] położonych w P. przy ulicy [...].
Dnia [...] października 2003r. Prezydent Miasta P. postanowieniem (Nr [...]) zaopiniował negatywnie projekt podziału nieruchomości położonej przy ulicy [...], oznaczonej jako działka nr [...],[...].
W uzasadnieniu podkreślono, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P. większa część przedmiotowych działek znajduje się w liniach rozgraniczających układu komunikacyjnego, część przedmiotowych działek znajduje się na terenie aktywności gospodarczej.
Zdaniem organu działki, które powstałyby w wyniku przedstawionego przez inwestora podziału byłyby w większej części przeznaczone pod układ komunikacyjny, co oznacza, że pozostała część działek pozbawiona byłaby możliwości zainwestowania kubaturowego ze względu na konieczność zachowania nieprzekraczalnych linii zabudowy od linii rozgraniczających symbol komunikacji.
Tym samym uznać należy, że zaproponowany podział nie jest zgodny z ustaleniami planu. Stąd należało orzec jak na wstępie. Podstawę prawną wskazano w art. 93 ustęp 1 i 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003r. utrzymało w mocy powyżej zacytowane postanowienie organu I instancji (Nr [...]). W całej rozciągłości uznano za słuszne wywody tam zawarte.
Ostatecznie skargę na powyższe postanowienie złożyły M. S. i Z. N.. Obydwie skarżące zawnioskowały o zmianę postanowienia poprzez zatwierdzenie projektu podziału, względnie o jego uchylenie.
W ocenie skarżących przedstawiony projekt podziału w żaden sposób nie narusza przeznaczenia nieruchomości i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek. Uznać należy zatem jego zgodność z planem zatwierdzonym w grudniu 1994r.
Ponadto rozstrzygając organy winny były uwzględnić utratę mocy obowiązującej tego planu w myśl postanowień ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu powtórzono do tej pory prezentowane argumenty. Dodatkowo podkreślono, że wprawdzie obecnie plan z 1994r. nie obowiązuje, to jednak badając zaskarżone rozstrzygnięcie odnosić należy się do stanu prawnego wówczas obowiązującego.
Wojewódzki sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Wprawdzie rację mają organy administracji gdy cytują zgodnie z art. 93 ust 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2000r. Nr 46. poz. 543 ze zm.), że podziału nieruchomości można dokonać, gdy jest on zgodny z ustaleniami planu. Przy czym zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu.
Jednakże za niewystarczające uznać należało w niniejszej sprawie poprzestanie na lakonicznym stwierdzeniu przez organy tak I jak i II instancji sprzeczności projektu podziału z ustaleniami planu.
W myśl fundamentalnych zasad procedury administracyjnej organy administracji publicznej mają obowiązek wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy (art. 11 kpa). Obowiązane są należycie i wyczerpująco informować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (art. 9 kpa). Tylko wówczas uczynić będzie można zadość zasadzie pogłębienia zaufania obywateli do orzeczeń Państwa (art. 8 kpa).
Lakoniczność uzasadnienia pozostaje też w sprzeczności z przepisem art. 107 § 3 kpa który decyduje o koniecznych elementach uzasadnienia decyzji.
Zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia sprzeczności projektu podziału z postanowieniem planu usuwa też zaskarżoną decyzję spod kontroli sądowej.
Decyzja winna szczegółowo wyjaśnić jaka część działek wyłączona zostanie spod możliwości zainwestowania określając konkretne parametry techniczne.
Nie sposób bowiem przy aktualnie zgromadzonym materiale dowodowym zorientować się gdzie wyznaczono linie dopuszczalnego zainwestowania. Kontrola wstrzymująca jest możliwa, gdy znane są wszelkie przesłanki jakimi kontrolowany kieruje się przy załatwianiu sprawy.
Stąd zważywszy na niemożliwość kontroli decyzji przy jednoczesnym naruszeniu fundamentalnych zasad procedury, które stanowią gwarancję zadośćuczynienia zasad prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) i praworządności (art. 6 kpa), uznać należało, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd orzec należało jak w pkt I sentencji wyroku. Jak w pkt II orzeczono na zasadzie art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200, 210 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
/-/ A. Łaskarzewska jw