Uzasadnienie
A. spółka z o.o. wniosła skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2010 r., którymi odmówiono wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] i [...] 1998 r. w przedmiocie wyrażenia zgody na wyłączenie z użytkowania rolniczego gruntów przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe wraz z terenami komunikacyjnymi.
Po usunięciu braków formalnych skargi i uiszczeniu wpisu od skargi skarżąca spółka w dniu 20 stycznia 2011 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanych wyżej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] i [...]1998 r. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż "od 2002 r. Urząd Marszałkowski w P. prowadzi przeciwko A. postępowanie egzekucyjne w związku z nałożonymi na spółkę opłatami za wyłączenie z produkcji rolnej działek wydzielonych pod ulice W. i C.. Spółka nie jest w stanie opłat tych uiścić. Ze względu na fakt, że w A. ściśle określony i bardzo ograniczony jest zakres dozwolonej działalności gospodarczej (art. 27 ustawy o niektórych formach popierania budownictwa społecznego), zaś poziom dochodów czynszowych jest limitowany wskutek wprowadzenia w zasobach mieszkaniowych TBS czynszu regulowanego (art. 28 ust. 2 ustawy), spółka uzyskuje dochody wystarczające wyłącznie na pokrycie bieżących kosztów utrzymania budynków wielorodzinnych i spłatę kredytów z Krajowego Funduszu Mieszkaniowego zaciągniętych na ich budowę (art. 28 ust. 1 ustawy)." Skarżąca wskazała, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. prowadzi na rzecz Urzędu Marszałkowskiego w P. przeciwko A. egzekucją administracyjną należności z tytułu opłat za wyłączenie z produkcji rolnej działek wydzielonych pod ulice W. i C..
Należności te wynoszą 185.950,80 zł. Nadto podniosła, że jeżeli nastąpi zajęcie przez komornika należących do A. wielorodzinnych budynków mieszkalnych i ich sprzedaż za kwotę rażąco niższą od ich rzeczywistej wartości spowoduje to niepowetowane i nieodwracalne szkody. Pozbawi spółkę dochodów z czynszów i możliwości spłacenia kredytów. W konsekwencji spółka przestanie istnieć, zaś mieszkańcy budynków utracą przywileje wynikające z faktu zamieszkiwania w TBS, a w szczególności stracą wpłacone na poczet tych mieszkań partycypacje i kaucje. Mając to na uwadze zdaniem skarżącej spółki zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wniosek o wstrzymanie wykonania powołanych decyzji został doręczony organowi celem umożliwienia ustosunkowania się do jego treści. Organ z możliwości tej nie skorzystał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż zasadniczo przedmiotem postanowienia o wstrzymaniu wykonania jest akt zaskarżony do sądu. W wyjątkowych przypadkach mogą jednak być nim objęte inne akty podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w obrębie tej samej sprawy. Przykładowo dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę na etapie sądowoadministracyjnej kontroli decyzji wydanej w trybie wznowieniowym, ale dotyczącym tegoż pozwolenia na budowę (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 661/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kluczowe znaczenie dla niniejszego rozstrzygnięcia ma kwestia dopuszczalności wstrzymania wykonania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z dnia [...] i [...] 1998 r., co wymaga ustalenia zakresu znaczenia sformułowania "w granicach tej samej sprawy" w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Granice danej sprawy wyznaczają zaś postępowania zaliczane do trybu głównego (toczące się przed organem I i II instancji), jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego (np. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1, art. 155 i art. 161 § 1 kpa) [A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 302).
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż dopuszczalne jest wstrzymanie wykonanie decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej, którymi jednocześnie ustalono opłatę roczną z tytułu użytkowania gruntów na cele nierolnicze w postępowaniu dotyczącym odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności tych decyzji.
W ocenie Sądu wniosek skarżącej spółki jest zasadny. Zważywszy na znaczną wysokość należności (kwota – jak podaje skarżąca spółka – 185. 950,80 zł) jakie powstały w wyniku wydania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w K. z [...] i [...] 1998 r. istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej spółce znacznej szkody.
Na marginesie wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr z 2005. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) postępowanie egzekucyjne (w tym wypadku dotyczące wskazanych powyżej należności) ulega zawieszeniu w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Tym samym dopóki należności określone w decyzjach Kierownika Urzędu Rejonowego w Kościanie z [...] i [...]1998 r. nie zostaną wyegzekwowane, dopóty uznać należy, że decyzje te nie zostały wykonane w zakresie opłat rocznych z tytułu użytkowania gruntów na cele nierolnicze i dopuszczalne jest wstrzymanie ich wykonania.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ E.Brychcy