Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Po 181/15

Uzasadnienie

Prezydent Miasta decyzją z [...] października 2014r. na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) ustalił na rzecz Spółdzielni Inwalidów warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę bezdotykowej myjni samoobsługowej samochodowej z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...], obręb [...] w O. W. W rozstrzygnięciu decyzji Prezydent dla projektowanej zabudowy usługowej ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z uwzględnieniem ustaleń dotyczących warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Organ ustalił obowiązującą linię zabudowy jako nieprzekraczalną, zgodnie z załącznikiem graficznym do decyzji w skali 1:500, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy wyznaczony w stosunku do powierzchni działki - do 0,30; szerokość elewacji frontowej projektowanej wiaty myjni do 11 m, wysokość gzymsu (okapu) wiaty myjni około 4,50 m; dach płaski o kącie nachylenia połaci dachu do 12 °.

W zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska i zdrowia ludzi Prezydent przyjął, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ przyjął, że w obszarze zainwestowania brak obiektów lub terenów objętych formami ochrony zabytków wymienionymi w art. 7 pkt 1-3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków, o której mowa w art. 22 ust. 4 i 5 tejże ustawy.

Ustalił zasady dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wskazując, że na etapie pozwolenia na budowę należy uzyskać (stosownie do potrzeb) od właściwych jednostek organizacyjnych warunki przyłączenia do stosownych sieci.

Ustalono dostęp do drogi publicznej od ul. K. W związku z planowaną inwestycją należy zapewnić odpowiednią ilość miejsc parkingowych min. 4 stanowiska w tym miejsce parkingowe dla samochodów z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Nadto Prezydent wskazał, że inwestor powinien przy wykonywaniu swoich praw powstrzymywać się od działań, które by zakłóciły korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, w tym od działań polegających na pozbawieniu kogokolwiek dostępu do drogi publicznej.

Należy spełniać warunki umowy o przyłączenie oraz zaopatrzenie, a także techniczne warunki przyłączenia określone przez poszczególne jednostki organizacyjne, dokonujące przyłączenia podmiotów do cieci wodno-kanalizacyjnej, energetycznej i telekomunikacyjnej.

Należy spełniać wymagania określone w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stosownie do przepisów § 4 i 5 tego rozporządzenia, z zastosowaniem w razie potrzeby odpowiednich rozwiązań fiinkcjonalno-technicznych lub odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Stosownie do art. 115 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, organ ocenił na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości sąsiednich, że teren zainwestowania należy do terenów przeznaczonych pod mieszkalnictwo i usługi, dla których dopuszczalny poziom hałasu nie może przekraczać wartości podanych w tabeli nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Należy przestrzegać wymagań określonych w warunkach przyłączenia do sieci elektroenergetycznej w zakresie jej zabezpieczenia przed zakłóceniami elektrycznymi powodowanymi przez instalacje lub sieci wchodzące w skład planowanej inwestycji stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego.

Planowana inwestycja nie może emitować pól elektromagnetycznych wyższych niż określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Planowana inwestycja nie może wpłynąć na jakość powietrza i musi pozwolić na utrzymanie w nim poziomów substancji poniżej dopuszczalnych dla nich poziomów lub co najmniej na tych poziomach które zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów niektórych substancji w powietrzu, alarmowych poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz marginesów tolerancji dla dopuszczalnych poziomów niektórych substancji.

Planowana inwestycja nie może wpłynąć na jakość wód i musi pozwolić na utrzymywanie jej powyżej albo co najmniej na poziomie wymaganym w przepisach wykonawczych do ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i nie może pogorszyć standardów jakości gleby określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 9 września 2002 r. w sprawie standardów jakości gleby oraz standardów jakości ziemi.

Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na obszarze analizowanym w zakresie warunków o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. przedstawiono w części tekstowej wyników analizy - załącznik nr 2 i części graficznej analizy - mapa zasadnicza skala 1:500, załącznik nr 3.

Nadto stwierdzono, że niniejsza decyzja nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich.

W motywach rozstrzygnięcia Prezydent wskazał, że złożony przez inwestora wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla myjni samochodowej został przeanalizowany i ustalono, że spełnia wymogi art. 52 ust. 2 pkt 2) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na mapie sytuacyjno-wysokościowej załączonej do wniosku wkreślono obszar analizowany zgodnie z przepisami.

Organ stwierdził, że planowana inwestycja stanowiłaby kontynuację funkcji występującej w wyznaczonym zgodnie z przepisami obszarze analizowanym oraz przypomniał, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r. nr 199, poz. 1227) i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 213 z 12.11.2010 r. poz. 1397).

W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu, organ sprawdził wszystkie uwarunkowania dotyczące terenu objętego planowaną inwestycją. Stosownie do wymogów procedury administracyjnej (art. 10 k.p.a.) wszystkie strony postępowania zostały powiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz o przysługującym im uprawnieniach, z których mogły korzystać bez ograniczeń.

Oceniając spełnienie łącznych warunków, które umożliwiają wydanie decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ lokalizacyjny stwierdził, że

1. - co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób który pozwoliłby na określeni zgodnie z wnioskiem wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu - działka nr [...] kontynuacja zabudowy usługowej;
2. - teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej od ul. K.;
3. - istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4. - teren objęty planowanym zamierzeniem inwestycyjnym dz. nr [...] oznaczony w ewidencji gruntów symbolami

Ba (0,5756 ha) to teren przemysłowy - nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nie rolnicze i nie leśne, teren odrolniony w granicach administracyjnych miasta;

1. - żaden z przepisów odrębnych nie sprzeciwia się realizacji inwestycji objętej niniejszą decyzją.

W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ w sposób określony w przepisach:

1. • rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) i
2. • § 3 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164 z 2003 poz 1588), wyznaczył wokół działki, na której planowana jest inwestycja, obszar analizowany o szerokości 38,00 m x 3 = 114,00 m. Umożliwia to uzyskanie wystarczającej wiedzy na temat kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej budynków i obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu w całej jednostce osiedleńczej. Organ przyjął, że w obszarze analizowanym występuje równolegle zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zabudową gospodarczą i usługową jako uzupełniającą oraz zabudowa produkcyjna i usługowa. Z przeprowadzonej analizy w obszarze wskazanym na załączniku graficznym do analizy wynika, że pod względem funkcji oraz planowanych parametrów planowane przedsięwzięcie jest możliwe. Jest to zabudowa stanowiąca uzupełnienie istniejącej zabudowy usługowej.

Po przeprowadzeniu wymaganej prawem analizy - w związku z art. 10 § 1 k.p.a. – organ zawiadomił strony o zakończonym postępowaniu dowodowym i przystąpieniu do rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, z którym strony mogły się zapoznać w określonym terminie w siedzibie wydziału i wypowiedzieć się co do przeprowadzonych dowodów i zebranych informacji dotyczących planowanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta wnieśli B. i W. D. sprzeciwiając się powstaniu planowanej inwestycji. Odwołujący podnosili, że inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na ich nieruchomość ponieważ przenosząc wilgoć ze środkami chemicznymi będzie szkodzić zdrowiu mieszkańców oraz będzie niszczyć budynek mieszkalny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] stycznia 2015r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że dla wskazanego przez inwestora terenu nie ma planu miejscowego, a zatem ustalenia warunków zabudowy dokonuje się w decyzji na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i to jedynie wówczas gdy spełnione zostaną łącznie warunki wyszczególnione w art. 61 ust. 1 ustawy. Kolegium wskazało, że organ I instancji przeprowadził analizę w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz.1588), która wykazała, że w granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z zabudową gospodarczą i garażową jako uzupełniającą oraz zabudowa produkcyjna i usługowa. Planowana zabudowa wpisuje się, zatem w zastaną funkcję terenu.

Istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa pozwoliła na wyznaczenie parametrów planowanej inwestycji i tak: linię zabudowy wkreślono od ulicy K. w odległości 11 m od linii rozgraniczającej ulicy, w nawiązaniu do zabudowy już istniejącej na wskazanej działce, wskaźnik intensywności zabudowy dla istniejącej i nowej zabudowy wyznaczono na poziomie 0,30 - odpowiada to wymogom § 5 rozporządzenia, w myśl którego wskaźnika ten wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a wskaźnik ten kształtuje się w granicach od 17 do 38, przy średnim wynoszącym 35%. Szerokość elewacji frontowej ustalono na 11 m (średnia szerokość elewacji w obszarze analizowanych wynosi od 6,00 m do 55,00 m), a wysokość elewacji frontowej przyjęto na podstawie wysokości budynków gospodarczych i garażowych w wymiarze 4,50 m. W obszarze analizowanym dachy na budynkach gospodarczych, garażowych i usługowych są płaskie ze spadkiem połaci dachowych do 12° i taki też dach ustalono dla planowanej myjni.

Analiza pozostałych wymogów zakreślonych w art. 61 ust. 1 ustawy wykazała, że istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, teren nieruchomości z uwagi na położenie w granicach administracyjnych miasta O. W. nie podlega przepisom o zmianie przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne i nadto nie występuje niezgodność z przepisami odrębnymi.

Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestor przedstawił charakterystykę działania myjni, z której wynika, że zostanie zastosowana technologia płynnych środków myjących, pozbawionych szkodliwych dla środowiska fosforanów, a ścieki technologiczne powstające w wyniku pracy myjni będą spływać pod ziemię do specjalnego separatora substancji ropopochodnych, w którym znajduje się wkład koalescencyjny, poduszka sorbentowa i zintegrowany odmulacz do oczyszczania ścieków. Po przepłynięciu przez separator oczyszczone ścieki będą odprowadzane do komunalnej sieci kanalizacji sanitarnej. Ścieki opadowe z terenów utwardzonych będą odprowadzane do kanalizacji poprzez separator węglowodorów. Z opisu wynika, że myjnia nie będzie oddziaływać na środowisko, a z załącznika graficznego do decyzji wynika, że nieruchomość wskazana na cele inwestycji oddzielona jest od działki odwołujących ulicą L., a zatem ewentualne oddziaływania będą niewątpliwie zminimalizowane. W tej sytuacji Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia wniesionego odwołania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2015r. wnieśli B. i W. D. Zarzucili błędne ustalenia organu dotyczące ochrony środowiska, ochrony dziedzictwa kulturowego i ustalenia dotyczących ochrony osób trzecich. Argumentowali, że znajdujące się w obszarze analizowanym przedsiębiorstwa pracują przez pięć dni w tygodniu i do godz. 18.00, natomiast myjnie bezdotykowe (co nie określają warunki tejże zabudowy) otwarte są 24h/dobę przez 7 dni w tygodniu nie wykluczając świąt. Wskazywali na oddziaływanie myjni na środowisko oraz na zdrowie i samopoczucie mieszkańców, co immisją bezpośrednią, która jest wprost zabroniona przez przepisy Kodeksu cywilnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna z innych jednak względów niż podnosili skarżący.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2014 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie bezdotykowej myjni samoobsługowej samochodowej z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr [...] w O. W. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015, poz. 199, ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy, każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie – jak wskazują akta sprawy – wymogi nakładające konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione.

Z kolei przepis art. 61 ust. 1 ustawy, uzależnia wydanie przedmiotowej decyzji od łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach od 1 – 5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (pkt 1); dostępu do drogi publicznej (pkt 2); zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3); braku wymogu uzyskania dla danego terenu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne (pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5).

Na podstawie delegacji ustawowej art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydane zostało przez Ministra Infrastruktury rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1558; dalej rozporządzenie). W myśl art. 61 ust. 7 cyt. ustawy w rozporządzeniu o którym mowa w ust. 6 należy określić wymagania dotyczące ustalania: 1) linii zabudowy;

1. 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;
2. 3) szerokości elewacji frontowej;
3. 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;
4. 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Decyzja o warunkach zabudowy musi spełniać łącznie wszystkie warunki określone w szczególności w cyt. art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy oraz warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., aby można było uznać ją jako wydaną zgodnie z prawem.

Według z § 9 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia decyzja o warunkach zabudowy zawierać winna część tekstową i graficzną, zaś wyniki analizy urbanistycznej składające się z części tekstowej i graficznej, stanową załącznik do tej decyzji. Z powyższego wynika, że decyzja o warunkach zabudowy, ustalająca warunki oraz wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, podobnie jak analiza urbanistyczna, składa się z części tekstowej oraz z części graficznej. Załączniki do decyzji określone w § 9 rozporządzenia, stanowią integralną część decyzji.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego w niniejszej sprawie brak prawidłowej analizy funkcji i cech istniejącej zabudowy. W istocie brak części tekstowej analizy oraz prawidłowej części graficznej analizy oraz prawidłowej części graficznej decyzji o warunkach zabudowy stanowiącej niezbędny załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Do decyzji dołączono jedynie część tekstową wyników analizy (k. 15 akt adm.).

W aktach sprawy znajduje się mapa sytuacyjno-wysokościowa podczas gdy w treści art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy katastralnej przyjętej do państwowego zasoby geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:500 lub 1:1000. Zgodnie z treścią §3 ust. 2 rozporządzenia na jednej całościowej kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren inwestycji i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, zakreślić należy wokół działki inwestycyjnej w postaci koła obszar służący do dalszej analizy funkcji i cech zabudowy. Promień tego "koła", z centralnie w środku zaznaczoną działką inwestora, ma wynosić trzykrotność szerokości frontu działki inwestora, nie mniejszą niż 50 metrów, i poprowadzić go należy od każdego narożnika działki objętej wnioskiem. Mapa dołączona do decyzji organu I instancji nie spełnia powyższych wymogów.

Z akt sprawy nie wynika przy tym, jaka jest szerokość frontu działki, według której wyznaczyć należy obszar analizowany. Wprawdzie organ wskazał, że jest to 38m, tymczasem wartość ta nie wynika z treści wniosku o wydanie decyzji, ani z obliczeń odległości szerokości frontowej działki wskazanych na załączonej mapie przez inwestora do wniosku o warunki zabudowy (k. 59, 62, 63 akt adm. I inst.), czy też z innych dokumentów, czy pism w sprawie.

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 52 ust 2 pkt 1 ustawy część integralną decyzji o warunkach zabudowy mogą stanowić wyłącznie wskazane rodzaje map, przy czym mapa katastralna dopuszczalna jest tylko w przypadku braku mapy zasadniczej. Mapa zasadnicza to wieloskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólnogeograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych, natomiast ewidencja gruntów i budynków (kataster nieruchomości), z której formą wyrysu jest mapa ewidencyjna, to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych i prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami (art. 2 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz 1287 z późn. zm.).

Nadto zwrócić należy uwagę na to, że w postępowaniu zastosowanie znajdują również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589). Część graficzną decyzji sporządza się w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania jej kopii (§3 ust. 1 powyższego rozporządzenia). Podstawowe jednobarwne oznaczenia graficzne dotyczące granic i linii regulacyjnych, a także elementów zagospodarowania przestrzennego, przeznaczone do stosowania w części graficznej decyzji stosuje się natomiast zgodnie z Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002 r. (ust. 3). Ponadto dopuszcza stosowanie w części graficznej oznaczeń uzupełniających (ust.

1. 4) i wprowadza wymóg zamieszczenia w niej objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń (ust. 5).

Z treści tych przepisów jednoznacznie zatem wynika, że załącznik w postaci mapy z wyznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stanowi integralną część decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie może być żadnych wątpliwości, co do linii rozgraniczających teren inwestycji. Ponadto materiały stanowiące załącznik do decyzji w przedmiocie warunków zabudowy jako wyznacznik dla przyszłej zabudowy nie mogą być obarczone jakimikolwiek wadami, brakiem aktualności, czy niejasnościami powodującymi wątpliwości co do przyjętych parametrów. Zgodnie bowiem z art. 55 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. tego rodzaju decyzje wiążą organ wydający pozwolenie na budowę (patrz wyroki NSA z dnia 19 stycznia 2007 r. sygn. akt II OSK 200/06, LEX nr 327707 i z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 611/11, LEX nr 1217444; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1601/06, LEX nr 424613).

Wobec powyższego przeprowadzona przez organ analiza funkcji i cech zabudowy nie wynika z części graficznej analizy. Na części graficznej analizy zaznaczyć bowiem należy linie istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w stosunku do działki objętej wnioskiem, w celu wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy. Na żadnej z części map dołączonych do akt sprawy organ nie wyznaczył linii istniejącej zabudowy i na jej podstawie brak obowiązującej linii nowej zabudowy, o której mowa w §4 ust. 1 rozporządzenia.

Na mapie zaznaczyć należy na każdej z działek znajdującej się na terenie analizowanym procent wielkości zabudowy w stosunku do wielkości tej działki, co następnie posłuży do wyznaczenia średniego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki objętej wnioskiem.

Dalej, na mapie zaznaczyć należy, przy każdej z działek objętej analizą, szerokości elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, co pozwoli wyznaczyć średnią szerokość elewacji frontowych istniejącej zabudowy z tolerancją do 20 %, co w konsekwencji wyznaczy szerokość elewacji dla nowej zabudowy.

W ten sam sposób zaznaczyć należy na mapie istniejące wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, gzymsów lub attyk oraz geometrie dachów znajdujących się w obszarze analizowanym.

Tak opisana część graficzna analizy cech i funkcji istniejącej zabudowy może dopiero stanowić podstawę do wskazanych danych w części tekstowej analizy,, stanowi bowiem potwierdzenie parametrów rzeczywiście istniejącej zabudowy, pozwoli na uśrednienie tych danych i wyznaczenie parametrów nowej zabudowy zgodnie z §4 ust. 1, §5 ust. 1, §6 ust. 1, §7 ust. 1 i §8 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Następnie, dopiero gdy to wynika z analizy, zwłaszcza z jej części graficznej, można przejść do wyznaczania parametrów dla nowej zabudowy.

W niniejszej sprawie brak prawidłowego graficznego opracowania analizy cech i funkcji istniejącej zabudowy. Zupełnie natomiast brak analizy funkcji i cech istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu wokół planowanej inwestycji, obejmującej w szczególności gabaryty, formę architektoniczną istniejących obiektów, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Z akt sprawy nie wynika także sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu wokół inwestycji. Brak oznaczenia powyższych cech i funkcji na części graficznej, czy w formie tabelarycznej zestawienia działek znajdujących się na terenie analizowanym. W oparciu o tak sporządzoną analizę sporządza się wyniki analizy, które stanową załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie dołączone do decyzji wyniki analizy nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. W konsekwencji brak prawidłowo sporządzonego opracowania stanowi brak niezbędnego elementu dla prawidłowego wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Z materiału dowodowego nie wynika na jakiej podstawie organy ustaliły dla nowej inwestycji linię zabudowy, istniejące wskaźniki powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek znajdujących się na obszarze analizowanym (§ 5 rozporządzenia), średni wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na przedmiotowym terenie, szerokość elewacji frontowej i wysokości myjni oraz rodzaju i geometrii dachu. W aktach administracyjnych sprawy brak materiału dowodowego, z którego wynika, że w obszarze analizowanym znajdują się obiekty usługowe, przedsiębiorstwa jakie organ I instancji wskazuje w decyzji.

Mając powyższe na względzie brak jest pełnego materiału dowodowego oraz prawidłowych wyliczeń, w oparciu o które można by jednoznacznie stwierdzić dlaczego Prezydent zgodził się na przyjęcie parametrów zabudowy planowanej myjni oznaczonych w decyzji o warunkach zabudowy. Naruszono zatem przepisy art. 7 kpa, art. 77 §1 kpa oraz art. 80 kpa.

W niniejszej sprawie nie doszło do rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy administracyjnej i zbadania decyzji organu I instancji z punktu widzenia słuszności podjętego rozstrzygnięcia, o czym świadczy brak w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyjaśnienia, na jakiej podstawie stwierdzono, że przedmiotowa decyzja spełnia wszystkie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy, a zwłaszcza przesłanki określonej w pkt 1 tego przepisu w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ocenie Sądu, Kolegium ograniczyło się jedynie do powtórzenia rozstrzygnięcia organu I instancji, bez szerszego uzasadnienia tego stanowiska, a zwłaszcza poparcia go prawidłowo zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Kolegium bez głębszej argumentacji stwierdziło, że skoro spełnione są warunki określone w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy, to organ zobowiązany był uwzględnić wniosek i wydać decyzję o warunkach zabudowy. Tymczasem, jak wskazano powyżej postępowanie dowodowe obarczone było brakami tego rodzaju, że uniemożliwiły ustalenie, że spełnione zostały warunki wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy pozwalające na określenie wymaganych warunków nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu.

W ocenie Sądu wyjaśnienia organu odwoławczego w zakresie ustalenia, czy przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy są niewyczerpujące. Do ustalenia zatem, czy inwestycja pozostaje w zgodzie z zastanym na danym terenie ładem urbanistycznym można zatem dojść jedynie w wyniku rzetelnie przeprowadzonej analizy urbanistycznej, zawierającej część tekstową i prawidłową część graficzną. To bowiem w oparciu o analizę funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się, czy konkretne, proponowane przez inwestora cechy, parametry, gabaryty i wskaźniki zabudowy są do pogodzenia z charakterystyką istniejącej w sąsiedztwie (szeroko pojętym) zabudowy.

Nadto uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie w powyższym zakresie mógł dokonać tylko organ I instancji, zatem należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji były wadliwe. Organ odwoławczy nie dostrzegł istotnych uchybień postępowania i samej decyzji wydanej przez organ I instancji, w konsekwencji niezasadnie zastosował w sprawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa zamiast wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 kpa. Naruszenia przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1 i art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 i § 2 kpa w zw. z art. 52 ust. 2 ustawy i art. 64 ust. 1 ustawy, a także §3 ust. 1 i 2, § 4 do §9 rozporządzenia wykonawczego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skoro doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w nieprawidłowej formie (braki co do obligatoryjnego elementów decyzji, w tym złączników) na podstawie ustalonego w sposób niepełny stanu faktycznego. W konsekwencji konieczne było wyeliminowanie obydwu tych decyzji z obrotu prawnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji przeprowadzi w sposób rzetelny analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w formie tekstowej i graficznej, uwzględniwszy powyższe wskazania Sądu, a następnie dokona oceny, czy wyniki analizy pozwalają na ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji zgodnie z wnioskiem złożonym przez inwestora.

Organ ponownie przeprowadzając postępowanie administracyjne dokona również ponownych ustaleń dotyczących ochrony środowiska, ochrony dziedzictwa kulturowego, a przede wszystkim ochrony osób trzecich zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy. Decyzja w obecnym kształcie z uwagi na swoje braki uchyla się bowiem spod kontroli sądowej w zakresie zarzutów podnoszonych przez skarżących.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", orzekł, jak w punkcie I wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wedle tego przepisu, w razie uwzględnienia skargi skarżącym przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw, zatem Sąd zwrócił skarżącym kwotę [...] zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu, jak w punkcie II wyroku.

O wykonalności Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a., jak w punkcie III wyroku.