Uzasadnienie
Pismem z dnia 05 lutego 2018 r. J. M. wniósł do tutejszego Sądu skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] stycznia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie rozpatrzenia skargi na bezczynność Burmistrza Miasta C. i niewykonanie przez Burmistrza Miasta C. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 marca 2018 r. o sygnaturze II SA/Po 1253/17, zarzucając organowi, naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga J. M. wniesiona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Wyjaśnić należy, że przedmiot skargi do sądu administracyjnego jest ściśle określony przepisami prawa. Sąd administracyjny kontroluje: legalność działalności organów administracji publicznej sprawowanej we władczych formach wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), takich jak decyzje administracyjne, określone postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty prawa miejscowego i inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru.
Sąd administracyjny jest również właściwy do rozpoznania skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach, gdy mają one obowiązek wydać decyzję, postanowienie lub inny indywidualny akt, natomiast nie czynią tego w ustawowym terminie wyznaczonym dla załatwienia sprawy (art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a.).
Właściwość sądu administracyjnego nie obejmuje natomiast spraw zainicjowanych skargami na działalność organów, a więc takich, których przedmiotem jest krytyka nienależytego wykonywania lub organizacji zadań przez organy i ich pracowników, skarg zawierających zarzuty wadliwej działalności organu, wyrażających niezadowolenie z jego pracy, wytykających zaniechania i inne nieprawidłowości, czyli skarg tzw. powszechnych (obywatelskich) wymienionych w art. 227 k.p.a., wnoszonych na podstawie przepisów Działu VIII k.p.a. "Skargi i wnioski" (por. postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 395/06, postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2010 r. sygn. akt I OW 30/10, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z treści zaskarżonej przez J. M. w niniejszej sprawie uchwały wynika jasno, że uchwała ta stanowi informację o rozpatrzeniu skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Miasta C. i niewykonanie przez Burmistrza Miasta C. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 marca 2018 r. o sygnaturze II SA/Po 1253/17. Jako podstawę jej wydania powołano przepisy art. 229 pkt 3 K.p.a., a więc przepis, który odnosi się do sposoby załatwienia skargi. Oznacza to, że zaskarżona uchwała została podjęta w trybie skargi powszechnej obywatela na działalność organu władzy publicznej, o której mowa w art. 227 K.p.a.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem stronie niezadowolonej z załatwienia skargi na podstawie art. 227 k.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką nienależytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), nawet jeżeli zawiadomienie o załatwieniu skargi ma formę uchwały rady gminy (miasta), ponieważ sprawy te nie zostały poddane jego kontroli ani na podstawie art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienia: WSA w Poznaniu z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 30/10, WSA w Rzeszowie z dnia 26 września 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 599/11, dostępne j.w.).
W związku z powyższym skarga J. M. wniesiona w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzuceniu, o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.
/-/ W. Batorowicz