Uzasadnienie
Pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. G. L. wniosła skargę na – jak wskazała – "odmowę złożenia odwołania od postanowienia zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli" o umorzeniu sprawy dotyczącej M. [...]W.– Dyrektor SP nr [...] w [...]. Do skargi dołączyła m.in. pismo Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] nr [...] adresowane do niej, w którym organ podał, że skarżącej nie przysługuje prawo wniesienia odwołania od orzeczenia Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie Wielkopolskim o umorzeniu sprawy dotyczącej M. [...]W., gdyż prawo to przysługuje jedynie obwinionemu. Załącznik do skargi stanowiło również orzeczenie Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie Wielkopolskim z dnia [...] 2013 r., którym to umorzono postępowanie wyjaśniające na wniosek G. L>, a które dotyczyło osoby M. [...]W.– Dyrektora SP nr [...] w [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga ta nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie G. L. uczyniła pismo Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. odpowiadające na odwołanie skarżącej od orzeczenia Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli przy Wojewodzie Wielkopolskim z dnia [...] 2013 r. o umorzeniu sprawy dyscyplinarnej dotyczącej M. [...]W.– Dyrektora SP nr [...] w [...].
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 29 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak stanowi przepis art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Sprawa objęta skargą G. L. jako sprawa dyscyplinarna dotycząca nauczyciela nie mieści się w granicach kognicji sądów administracyjnych określonych powyższymi przepisami. Zważyć należy, że w tych sprawach tryb postępowania regulują przepisy ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). I tak art. 77 ust. 1 Karty Nauczyciela (dalej: KN) określa, że w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli orzekają w pierwszej instancji komisje dyscyplinarne przy wojewodach dla nauczycieli wszystkich szkół na terenie województwa. Drugą instancją w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli jest odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania, a w sprawach dyscyplinarnych nauczycieli szkół artystycznych - odwoławcza komisja dyscyplinarna przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, powołane do rozpatrywania odwołań od orzeczeń komisji dyscyplinarnych wymienionych w ust. 1 (ust. 2 art. 77 KN).
Od prawomocnych orzeczeń odwoławczych komisji dyscyplinarnych przy ministrze właściwym do spraw oświaty i wychowania oraz przy ministrze właściwym do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego w sprawach dyscyplinarnych stronom przysługuje odwołanie do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania obwinionego sądu apelacyjnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem (art. 77 ust. 5 KN). Jak wskazuje zaś art. 77 ust. 5a KN do rozpatrzenia odwołania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o apelacji. Od orzeczenia sądu apelacyjnego kasacja nie przysługuje.
Z powołanych przepisów wynika, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, że właściwość sądu administracyjnego w sprawach dyscyplinarnych wynikać może jedynie z ustaw szczególnych, zgodnie z przepisem art. 3 § 3 p.p.s.a. Tymczasem przepisy ustawy - Karta Nauczyciela nie poddają kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania dyscyplinarnego lub czynności związanych z takim postępowaniem (por. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., I OSK 1132/12, Lex nr 1331513, również postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 26 lipca 2013 r., II SA/Sz 590/13, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dlatego, należało uznać, że złożona przez G. L. skarga na pismo Wojewody Wielkopolskiego odmawiające nadania biegu odwołaniu od orzeczenia w sprawie dyscyplinarnej była niedopuszczalna z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. W takiej sytuacji, Sąd zobowiązany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. odrzucić skargę, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
/-/ T. Świstak