Wyrok NSA oz. w Poznaniuz 8 lipca 1997 r., sygn. akt II SA/Po 1865/96

Teza

1. Unormowania art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Radzieckich /Dz.U. nr 87 poz. 395/ niewątpliwie były pochodną możliwości finansowych Państwa i nie można wykluczyć zmiany przyjętych rozwiązań w przyszłości. Stąd też wolą racjonalnego ustawodawcy winno być nałożenie na organ administracji obowiązku przyznania uprawnień związanych z wszystkimi okresami wymienionymi w art. 2 tej ustawy, tak by na wypadek zmiany art. 3 ust. 1 nie powstała konieczność ponownego wszczynania postępowań administracyjnych celem przyznania uprawnień za dalsze okresy.

2. Decyzje wydawane na podstawie art. 4 ust. 1 powołanej ustawy siłą rzeczy obok zasadniczego skutku przyznania uprawnień do świadczenia stanowią w istocie urzędowe potwierdzenie faktu podlegania dotkliwym represjom. Odmowa potwierdzenia w pełni faktów w tym zakresie, tylko z powodu niecelowości z punktu widzenia wysokości świadczeń, w istocie dotyka niezmiernie delikatnej materii dóbr osobistych, szczególnie i coraz silniej chronionych w polskim systemie prawnym, co odpowiada tendencjom właściwym dla państwa prawnego.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję.