Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym ustanowił dla B. K. adwokata z urzędu oraz odmówił zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskodawcy usprawiedliwia twierdzenie, iż należy on do grona osób najuboższych. Wysokość osiąganego dochodu uzasadnia ocenę, że skarżący nie jest w stanie, bez ograniczeń w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, wygospodarować środków finansowych na wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru. Wysokość aktualnych dochodów powoduje również, że skarżący nie ma realnych możliwości sfinansowania tego wydatku z pożyczki lub kredytu. Co do żądania zwolnienia skarżącego od kosztów sądowych referendarz wyjaśnił, że w sprawach z zakresu pomocy społecznej nie ma obowiązku uiszczania opłat sądowych, a co za tym idzie żądanie skarżącego jest bezprzedmiotowe.
Od powyższego postanowienia B. K. wniósł sprzeciw.
Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu – na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) postanowienie z 8 lipca 2010 r. utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega ponownie rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Zważyć należy, iż skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Stosownie do przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W ocenie Sądu skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Przede wszystkim na uwagę zasługuje fakt, iż skarżący zamieszkuje samotnie w należącym do niego mieszkaniu o pow. 37 m2. Jego jedynym dochodem jest comiesięczna renta w kwocie 927 zł. Przeszło 360 zł wynoszą koszty utrzymania zamieszkiwanego przez skarżącego lokalu (ok. 300 zł - czynsz, 50 zł – prąd, 15 zł – gaz). Oznacza to, że samo utrzymanie mieszkania i spłata raty kredytu pochłania ponad 2/3 uzyskiwanej przez skarżącego renty. Zatem skarżącemu na pozostałe codzienne koszty utrzymania pozostaje nieco ponad 200 zł. Świadczy to bez wątpienia o tym, że nie jest on w stanie ponieść kosztów opłacenia wynagrodzenia adwokata z wyboru.
Bezprzedmiotowy jest zaś wniosek skarżącego w zakresie żądania zwolnienia go od kosztów sądowych. Przepis art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. stanowi bowiem, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach pomocy i opieki społecznej. Zważywszy, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej przyznania skarżącemu pomocy finansowej na uregulowanie rachunku za energię elektryczną, a więc odmawiającej świadczenia z zakresu pomocy społecznej, skarżący nie jest obowiązany do ponoszenia jakichkolwiek kosztów sądowych. Brak jest zatem podstaw do orzekania o zwolnieniu od kosztów sądowych, z których obowiązku uiszczenia skarżący jest zwolniony z mocy ustawy.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1. postanowienie, a w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2. postanowienia.
/-/ A. Łaskarzewska