Uzasadnienie
Rada Miejska uchwałą z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia opłat za korzystanie z komunalnych obiektów i urządzeń sportowych, podjętą na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 i art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.) upoważniono Burmistrza Gminy do ustalania opłat za korzystanie z komunalnych obiektów i urządzeń sportowych na terenie Gminy. Wykonanie uchwały powierzono Przewodniczącemu Rady Miejskiej. Zgodnie z treścią § 3 postanowiono, iż uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] nr [...]na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym orzekł o nieważności uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...]ze względu na istotne naruszenie prawa.
Dokonując oceny zgodności z prawem przedmiotowej uchwały organ nadzoru stwierdził, że w § 3 uchwały postanowiono, iż uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia jej w Dzienniku Urzędowym Województwa W. Wskazano, że art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej nie stanowi podstawy do podjęcia uchwały o charakterze aktu prawa miejscowego (wyrok NSA z dnia 29 listopada 2001 r., sygn. akt SA/Wr 1415/01). Zauważono, że przedmiotowa uchwała nie jest aktem prawa miejscowego, ani też innym aktem prawnym podlegającym publikacji na mocy przepisu szczególnego. Dlatego zdaniem organu nadzoru uchwała nie podlega publikacji na zasadach i w trybie ogłaszania aktów prawa miejscowego określonych ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz.U. z 2005 r. Nr 190, poz. 1606).
W skardze Rady Miejskiej do sądu administracyjnego wniesiono o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody i zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Podniesiono, iż zaskarżone rozstrzygnięcie narusza przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 61 § 1 i 4 kpa, gdyż organu gminy nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania, wskazano też że zgodnie z art. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych na samorząd terytorialny nałożono obowiązek publikowania wszystkich aktów normatywnych – zarówno powszechnie, jak i wewnętrznie obowiązujących. Z przepisu ust. 1 art. 2 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych wynika, że akt normatywny, zawierający przepisy powszechnie obowiązujące, powinien być bezwzględnie publikowany, natomiast z ust. 2 art. 2 wynika, że akt normatywny zawierający normy wewnętrznie obowiązujące, co do zasady ma być publikowany, z tym że ustawa szczególna może wyłączyć obowiązek jego publikacji w dzienniku urzędowym.
Wskazano, że na mocy art. 4 ust. 2 w zw. z ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce komunalnej w formie uchwały rady gminy następuje przekazanie kompetencji tego organu organowi wykonawczemu gminy. Podniesiono, że uchwała w sprawie ustalenia opłat za korzystanie z komunalnych obiektów i urządzeń sportowych, jest aktem prawnym w zakresie wewnętrznego ustroju gminy, a które to akty są wskazane w przepisie art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym. Taki akt prawny jest aktem prawa miejscowego podlegającym obowiązkowemu ogłoszeniu w trybie ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podległa odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie zasadniczą, wymagającą rozstrzygnięcia kwestią była ocena dopuszczalności wniesienia skargi przez skarżącego – radę gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność uchwały w sprawie ustalenia opłat za korzystanie z komunalnych obiektów i urządzeń sportowych. Podlegająca odrzuceniu skarga na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] nr [...] została wniesiona przez pełnomocnika profesjonalnego umocowanego przez Przewodniczącego Rady Miejskiej.
Z ustawy o samorządzie gminnym wynika wprost (art. 98 ust.
3) i nie budzi wątpliwości na gruncie orzecznictwa, iż do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone (wyrok NSA z dn. 14 czerwca 1999 r., sygn. II SA 1244/98).
Podstawą wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest uchwała lub zarządzenie organu gminy, który podjął uchwałę lub zarządzenie, którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. W rozpatrywanej sprawie odpowiednią uchwałę – w sprawie zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody – podjęła Gmina Miejska [...] uchwałą nr [...].
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 1992 r. SA/Wr 529/92 ONSA 1992/2/47 przyjęto, iż artykuł 98 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. Nr 16, poz. 95 ze zm.) wyłącza dopuszczalność wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody przez jakikolwiek podmiot inny niż gmina lub związek komunalny nawet wówczas, gdy rozstrzygnięcie to narusza interes prawny lub uprawnienie tego podmiotu. Tak samo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 1992 r., SA/Wr 22/92 ONSA 1993/1/25. Wprawdzie proponowane powyżej orzeczenia zapadły na gruncie m.in. nieobowiązujących już przepisów działu VI kpa, ale zachowują one swoją aktualność wobec treści uregulowań art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (postanowienie NSA z dn. 3 grudnia 2003 r., sygn. II SA 3555/03).
Uprawnioną do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody gminę na zewnątrz reprezentuje wójt (art. 31 ustawy o samorządzie gminnym). Jako organ reprezentujący gminę w stosunkach publicznoprawnych, wójt m.in. obowiązany jest do przedstawiania aktów organów gminy, a także przyjmowania oświadczeń woli i pism we wszystkich tych wypadkach, w których ustawa nakłada na gminę obowiązek przedstawiania właściwym organom aktów organów gminy lub przyjmowania oświadczeń i pism w stosunkach zewnętrznych. W ten sposób wójt jest np. obowiązany do podpisania każdego pisma procesowego gminy w sprawie toczącej się przed sądem administracyjnym (K. Bendarzewski; Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, W.Pr, Warszawa 2004, s. 248). Skarga do sądu administracyjnego powinna być podpisana przez wójta, do którego kompetencji, ma mocy art. 31 ustawy o samorządzie gminnym, należy reprezentowanie gminy na zewnątrz.
Skarga taka – w imieniu gminy – może być również wniesiona przez pełnomocnika gminy (adwokata, radcę prawnego lub osobę określoną w art. 87 § 2 kpc) (A. Szewc, G.Jyż, Z. Pławecki; Samorząd gminny. Komentarz, DW ABC, Warszawa 2005, s. 585).
Jak zauważono na wstępie przedmiotowa skarga została wniesiona przez pełnomocnika profesjonalnego umocowanego przez Przewodniczącego Rady Miejskiej. Tymczasem uprawnienie przewodniczącego rady do reprezentowania rady gminy, nie oznacza prawa do reprezentowania gminy. Mając na uwadze powyższe należało uznać, iż skarga wniesiona przez inny organ niż wymieniony w art. 98 ust. 3 ustawy powyższego samorządzie gminnym jest niedopuszczalna, co czyni niecelowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi.
Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
/-/ E. Brychcy /-/ B. Drzazga /-/ E. Podrazik