Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2002 r. skarżące P. K. S. w G. Sp. z o.o. zwróciło się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta G. z dnia [...] grudnia 2001 r. o numerach [...] oraz [...] - zezwoleń na wykonywanie przez M. Z. K. w G. krajowego zarobkowego przewozu osób w zakresie przewozów regularnych na linach komunikacyjnych G. - J. - B. oraz G. - J. - S. W uzasadnieniu wniosku skarżący zarzucił wydanie wskazanych decyzji w oparciu o nieprawomocne decyzje koordynujące rozkłady jazdy tego przewoźnika na wymienionych w zezwoleniach trasach, wskazując na naruszenie w wyniku takiego działania art. 4 ust. 1 oraz art. 11 ust.3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób (Dz.U. Nr 141 poz. 942 ze zmianami).
Skarżący wyjaśnił ponadto, iż odrębnym wnioskiem wystąpił do Prezydenta Miasta G. o wznowienie postępowań w sprawie wydania przedmiotowych zezwoleń, jako podstawę wznowienia wskazując przepis art. 145 §1 pkt 4 k.p.a., ponieważ jako przewoźnik wykonujący usługi na tych samych liniach komunikacyjnych nie został powiadomiony o wszczętych postępowaniach w sprawie wydania zezwoleń.
Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. działając na podstawie art. 157§3 k.p.a. odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanych decyzji Prezydenta Miasta G. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wyjaśniło, iż żądanie przystąpienia do postępowania jako strona wymaga wskazania przepisu prawa materialnego, który dopuszcza istnienie interesu prawnego lub obowiązku, a brak bezpośredniego wpływu sprawy na sferę prawną danego podmiotu nie pozwala na uznanie go za stronę postępowania. Kolegium wyjaśniło, iż skarżący nie mógł mieć przymiotu strony w postępowaniu w sprawie wydania dla innego przewoźnika zezwolenia na wykonywanie krajowego drogowego przewozu osób bowiem przepisy, w oparciu o które postępowanie takie jest prowadzone, nie warunkują wydania zezwoleń od udziału w postępowaniu innego przewoźnika, również konkurenta działającego na tej samej linii.
Uznając, że skarżącemu nie przysługiwało prawo strony w postępowaniu o wydanie przedmiotowych zezwoleń, Kolegium wyjaśniło, iż w konsekwencji przymiot ten nie przysługuje mu również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tych decyzji. Przesyłając przedmiotową decyzję pełnomocnikowi skarżącego, Kolegium pouczyło go o prawie zaskarżenia decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie, zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 3 pkt 1 wyżej powołanej ustawy o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób w zw. z art. 2 ust. 5 ustawy Prawo przewozowe. W zakresie przysługującego mu przymiotu strony w postępowaniu o wydanie przedmiotowych zezwoleń skarżący powtórzył argumentację przyjętą w złożonym wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co do braku możliwości przypisania skarżącemu przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu oraz wyjaśniając, iż podnoszone w skardze argumenty nie dają podstaw prawnych do jej uwzględnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych przez Prezydenta Miasta G. w przedmiocie zezwolenia na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób.
Zaskarżona decyzja jest decyzją wydaną w pierwszej instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Skarga na tę decyzję wniesiona została natomiast pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74 poz. 368 ze zmianami), w której m.in. uregulowany został sposób zaskarżania decyzji organów administracji publicznej do sądu administracyjnego. W myśl uchwały składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 1996r. sygn. OPS 4/96 publ. ONSA z 1997 r. Nr 2 w sprawie, w której nowy organ administracji państwowej wydał decyzję w pierwszej instancji w postępowaniu określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego można wnieść, stosownie do art. 34 ust. 1 wskazanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Od decyzji podejmowanych w pierwszej instancji przez samorządowe kolegia odwoławcze odwołanie nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zgodnie z art. 127 §3 k.p.a.. Z powyższego wynika więc, że dopuszczalność skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzje samorządowych kolegiów odwoławczych wydane w pierwszej instancji uzależniona została od uprzedniego skorzystania przez stronę z prawa do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący z prawa tego nie skorzystał, wniesioną skargę należało uznać za niedopuszczalną i jako taką odrzucić na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270) w zw. z art. 97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami).
W tej sytuacji zarzuty merytoryczne skargi nie podlegają w niniejszym postępowaniu ocenie Sądu. Należy jednak zauważyć, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie pouczyło stronę skarżącą o prawie zaskarżenia wydanej decyzji podając, iż przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Strona stosując się do tego błędnego pouczenia skierowała skargę do sądu administracyjnego, którą Sąd z przyczyn powyżej przedstawionych, jako niedopuszczalną odrzucił. W myśl licznych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego, w takiej sytuacji strona skarżąca nie może ponosić ujemnych następstw błędnego działania organu administracji publicznej stąd, gdy strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu do skorzystania z prawa określonego w art. 127 §3 k.p.a., termin ten winien zostać jej przywrócony (por. wyrok NSA z 4.09.1981 r. sygn. II S.A. 505/81 publ. OSPIKA z 1982 r. nr 9-10, wyrok NSA z 27.03.1985 r. sygn. III S.A. 153/85, postanowienie NSA z 27.02.1998 r. sygn. I SA/Gd 1055/96).
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w postanowieniu.
/-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/P. Miładowski /-/E. Makosz-Frymus
JFS