Uzasadnienie
Wójt Gminy T. decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] (k. 35 akt administracyjnych) ustalił jednorazową opłatę dla A. S. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odbiór decyzji przesłanej na wskazany w aktach adres dnia 10 maja 2005 r. potwierdziła A. I. (k. 36 akt administracyjnych).
Odwołanie od decyzji organu I instancji, sporządzone [...] maja 2005 r. wniósł radca prawny powołując się na załączone do odwołania pełnomocnictwo.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania.
Uzasadniając organ odwoławczy stwierdził, że warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest wniesienie go przez stronę postępowania administracyjnego. Decyzja organu I instancji została wydana dla A. S., zaś odwołanie wniósł A. P. Pomimo oświadczenia zawartego w odwołaniu, nie załączono do niego pełnomocnictwa do występowania w sprawie.
W skardze do sądu administracyjnego A. S., reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o uchylenie postanowienia organu II instancji zarzucając naruszenie art. 134, art. 140 i art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania nie było możliwości zastosowania dyspozycji art. 64 § 2 kpa, wskazującego na możliwość wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braków formalnych w określonym terminie. Podniesiono, że stronę reprezentował pełnomocnik profesjonalny, należało więc przyjąć że winien on działać z należytą starannością. Brak pełnomocnictwa należało w takiej sytuacji potraktować jako naruszenie wymogów, skutkujące stwierdzeniem niedopuszczalności odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się zasadna.
Stosownie do treści art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego odwołanie do usunięcia braków w określonym ustawą terminie, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Natomiast zaniechanie wezwania wnoszącego odwołanie do uzupełnienia braku w postaci dostarczenia właściwego pełnomocnictwa pod rygorem przewidzianym w art. 64 § 2 i stwierdzenia niedopuszczalności odwołania bez umożliwienia stronie usunięcia tego braku stanowi naruszenie przepisów kpa (B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H.Beck 2006, s.366).
Stanowisko takie zostało podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny, który stwierdził, że w sytuacji, kiedy (jak w rozpatrywanej sprawie) niewątpliwe jest, że wnoszący odwołanie nie czyni tego w imieniu własnym, lecz w imieniu innej osoby (strony postępowania), odwołanie składa strona, jedynie działająca przez pełnomocnika, wobec czego niezłożenie przez pełnomocnika stosownego upoważnienia winno skutkować wezwaniem samej strony do podpisania odwołania (art. 63 § 3 kpa). Uznanie za bezskuteczne odwołania złożonego w imieniu strony bez dołączenia pełnomocnictwa, narusza podstawowy obowiązek zapewnienia stronie postępowania administracyjnego czynnego udziału w każdym jego stadium, bowiem w przypadku podjęcia czynności bez umocowania na organie spoczywa obowiązek wezwania do usunięcia tego braku formalnego (por. wyrok NSA z dn. 19 czerwca 1998 r., sygn. I SA/Lu 641/97, wyrok NSA z dn. 5 grudnia 2001 r., sygn. I SA 703/00, a także wyrok SN z 29 marca 1988 r., sygn. III ARN 7/88).
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, stwierdził niedopuszczalność odwołania, bez uprzedniego wezwania strony do usunięcia braku formalnego odwołania, naruszając w ten sposób zasady ogólne procedury administracyjnej i określone w art. 64 § 2 kpa obowiązki organu.
Należy również zauważyć, że w aktach administracyjnych brak koperty i prezentaty, z której wynikałaby rzeczywista data, z którą złożone zostało przedmiotowe odwołanie - przez co naruszone zostało prawo do rzetelnej procedury, które ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2.4.1997 r.- Dz.U. 78/97/483, sprost. 28.01.319; wyrok NSA z 19X1993r.-sygn. V SA 250/93, ONSA 2/94/84). Naruszenie tych przepisów postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji postanowienia.
/-/ E.Podrazik /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska
MarK