Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 kpa oraz art. 22 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach i niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz.U. z 1997 r., nr 142, poz. 950 ze zm.), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził nieważność decyzji własnej nr [...] z dnia [...]r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich M. W., uchylił w całości decyzję własną nr [...] z dnia [...] r. o utrzymaniu w mocy decyzji własnej o umorzeniu postępowania i poprzedzającą ją decyzję własną nr [...] z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania administracyjnego i odmówił przyznania wyżej wymienionej uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w hitlerowskim obozie przesiedleńczym w Łodzi. Organ wskazał, że decyzję z dnia [...] r. nr [...] należało uznać za nieważną z uwagi na fakt, iż sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną z dnia [...] r. [...].
Kierownik uchylił też decyzję własną z dnia [...] r. i poprzedzającą ją decyzję uznając, że wniosek M. W. nie został złożony w terminie określonym w art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach. Odmawiając przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu Wnioskodawczyni w obozie przesiedleńczym w Łodzi przy ul. Żeligowskiego 41 organ uznał - na podstawie całokształtu materiału dowodowego - iż M. W. została przesiedlona do tego obozu po ukończeniu 15 lat, w związku z czym nie stosuje się do niej art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o kombatantach.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik Skarżącej R. K. podniósł - powołując się na odpowiednie dowody - iż Skarżąca nie miała ukończonych 15 lat w dniu przesiedlenia do obozu w Łodzi przy ul. Żeligowskiego. Pełnomocnik Odwołującej się zaznaczył też, iż ewentualne nieścisłości w relacjonowanych zdarzeniach wynikają z faktu, że od ich nastąpienia upłynęło ponad 60 lat. Według oświadczeń złożonych przez M. W. (m.in. w obecności wójta gminy S.) wynika, że została ona przesiedlona do obozu w pierwszych dniach czerwca 1940 r. Pełnomocnik zauważył, że w dokumentacji można wskazać także na inne nieścisłości, które nie powinny być interpretowane na niekorzyść Odwołującej się.
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 134, w związku z art. 127 § 3 i art. 129 § 2 kpa Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ wskazał, iż zaskarżona decyzja została odebrana własnoręcznie przez pełnomocnika M. W. w dniu [...] r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony dopiero [...] r., tj. po upływie terminu określonego w kpa.
Pełnomocnik Skarżącej R. K. złożył skargę na powyższe postanowienie i na decyzję z dnia [...] r., nr [...]. Pełnomocnik podkreślił, że wcześniej składał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy po upływie prawie dwóch miesięcy i wówczas organ nie stwierdził uchybienia terminu. Jednocześnie R. K. zaznaczył, że decyzja z dnia [...] r. została wydana po upływie blisko czterech miesięcy od dnia złożenia wniosku. Z kolei postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu pełnomocnik otrzymał po upływie ponad trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dalszej części skargi pełnomocnik M. W. przywołał argumenty przemawiające za przyznaniem Skarżącej uprawnień kombatanckich.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wskazał, że odwołanie zostało wniesione po terminie, a Skarżąca nie uprawdopodobniła, że zaistniałe uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna. Przedmiotem kognicji Sądu w niniejszej sprawie mogło być tylko postanowienie Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż tylko w odniesieniu do tego orzeczenia - w odróżnieniu od decyzji z dnia [...] r., nr [...] - wyczerpano środki odwoławcze w rozumieniu art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Wolę ograniczenia skargi do tego zakresu wyraził też pełnomocnik Skarżącej adwokat L. C., obecny na rozprawie w dniu 5 V 2005 r.
Wydając orzeczenia w niniejszej sprawie organ rzeczywiście nie dotrzymał terminów określonych art. 35 kpa. Na tego rodzaju uchybienia przysługiwały jednak Skarżącej środki określone w Dziale I, rozdziale 7 kpa. Skoro strona z ich nie skorzystała, to nie może kwestionować zasadności orzeczeń tylko na tej podstawie, że doszło do uchybienia terminu przy ich wydaniu.
Pełnomocnik Skarżącej otrzymał decyzję z dnia [...] r. w dniu [...] r. W decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji. Tymczasem wniosek taki został złożony przez pełnomocnika dopiero [...] r. i to bez podania przyczyny uchybienia terminu. Skoro strona nie wniosła o przywrócenie terminu i nie uprawdopodobniła, że przekroczenie tego terminu nastąpiło bez jej winy (jak wymaga tego art. 58 § 1 i 2 kpa.), to zasadne było wydanie na podstawie art. 134 kpa. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), Sąd orzekł jak w sentencji.
/-/ P. Miładowski /-/ J. Stankowski /-/ B. Popowska jfs